Maydana's blog

Het mooiste gedicht.....

2012-01-21T10:39:00.003+01:00

Ich werde fortgehn, Kind. Doch Du sollst leben

Und heiter sein. In meinem jungen Herzen

Brannte das goldne Licht. Das hab ich Dir gegeben,

Und nun verlöschen meine Abendkerzen.

Das Fest ist aus, der Geigenton verklungen,

Gesprochen ist das allerletzte Wort.

Bald schweigt auch sie, die dieses Lied gesungen.

Sing Du es weiter, Kind, denn ich muss fort.

Den Becher trank ich leer, in raschem Zug

Und weiß, wer davon kostete, muss sterben .

Du aber, Kind, sollst nur das Leuchten erben

Und all den Segen, den es in sich trug:

Mir war das Leben wie ein Wunderbaum,

von dem in Sommernächten Psalmen tönen.

- Nun sind die Tage wie ein geträumter Traum;

Und alle meine Nächte, alle - Tränen.

Ich war so froh. Mein Herz war so bereit.

Und Gott war gut. Nun nimmt er alle Gaben.

In Deiner Seele, Kind, kommt einst die Zeit,

soll, was ich nicht gelebt, Erfüllung haben.

Ich werde still sein, doch mein Lied geht weiter.

Gib Du ihm deinen klaren, reinen Ton.

Du sei ein großer Mann, mein kleiner Sohn.

Ich bin so müde - aber Du sei heiter.

Mascha Kaléko

Als uw partner overlijdt, wat dan...

2012-01-15T12:34:00.000+01:00

De meeste Nederlanders denken dat bij het overlijden van hun partner hun inkomen nauwelijks zal veranderen. Sommige denken zelfs dat ze meer inkomen zullen hebben. Bij het overlijden van een partner ontstaat een te optimistisch beeld van het te verwachten inkomen. Niets is minder waar. Bij het wegvallen van de partner ontstaan allerlei vervelende situaties en een wirwar in het financiële bos. Het is niet alleen het verdriet dat de achterblijver overmant, men wordt onmiddellijk geconfronteerd met een kostenplaatje. Ondanks eventuele verzekeringen als een uitvaartverzekering, een lijfrentepolis of het aflossen van de hypotheek, komen nog andere kosten om de hoek kijken, zoals kosten voor de notaris en b.v. een grafmonument.

Zoals in de meeste gezinnen, is er één van de partners die de administratie doet. Valt deze weg, wordt het voor de verdrietige achterblijver een tunnel van onduidelijkheid. Dan is het zaak de administratie in handen te geven van een familielid of een financieel adviseur. Meestal kiest men voor het laatste, want openheid van zaken ten opzichte van je familie is een brug te ver. Ook is men gauw geneigd overal ja op te zeggen, omdat het verdriet van het verlies groter is dan je gedachten, wat nu!
Misschien is het toch beter om je partner te allen tijde te informeren welke verzekeringen en polissen er aanwezig zijn en wat er dient te gebeuren indien een van beide komt te overlijden. De dood is een onvoorspelbare gebeurtenis en niemand wil bewust zijn partner achterlaten in een onoverzichtelijke wirwar van papieren. Ook handig is aan te geven welke wensen er leven, zodat de achterblijver niet alle beslissingen ineens zelf dient te nemen. Want achterblijvers gaan zich misschien na langere tijd afvragen of hij(zij) wel alles hebben gedaan wat de overledene zou hebben gewild.

Vrouwen en auto's

2012-01-14T11:42:00.001+01:00

Vrouwen en auto’sAfgelopen week meldde de Telegraaf dat wij vrouwen vallen voor mannen met grote en dure auto’s. Na het lezen van het artikel vroeg ik me af of dat werkelijk zo was. Kijken vrouwen alleen maar naar een duur vervoermiddel zoals en Bentley of Porsche, waar je date mee voor komt rijden? Hebben wij vrouwen echt iets met auto’s? Beoordelen wij vrouwen een man op zijn bolide. Blijkbaar is een dure auto rijkdom en status. Bij het lezen van zo een bericht, rijzen mijn haren ten berge. Lijden wij vrouwen aan het ‘hebberigheidsyndroom ‘ volgens Prof. Dunn! Weer zo een onderzoek en veronderstelling, die ons vrouwen tot creditcard afhankelijke wezen typeert. Mannen schijnen vrouwen in snelle en dure auto’s echter minder belangrijk te vinden en kijken vooral naar hun uiterlijk.Een conclusie van Britse wetenschappers die naar mijn mening nergens op slaat. Waar praten we over, de gemiddelde man heeft een kleine auto en de meeste vrouwen zien er ook niet uit als Sophia Loren.Toen ik mijn partner leerde kennen, kwam hij in een 10 jaar oude Opel en ik viel als een blok voor zijn guitige ogen en zijn onverslaanbare humor. Zoiets als liefde op het eerste gezicht. Enkele afspraken later kwam mijn liefde ineens voorrijden met een zilveren bolide, waarbij ik niet kon nalaten cynisch op te merken, of dit een vervangwagen van de garage was of een geleende auto van een vriend! Ik was niet onder de indruk, eerder verbaasd. Nee, was zijn antwoord. Dat Opeltje is mijn boodschappenauto en deze heb ik van stal gehaald omdat we lekker een paar dagen weggaan. Dus pak je koffers en stap in. Sinds lang wonen we al samen, de bolide blijft in de garage en ik rij met volle overgave in een inmiddels ander klein oud auto-tje van hot naar her en voel me prima. Want ook mijn eigen auto staat rustig te wachten om weer eens van stal gehaald te worden. En dat doe ik alleen als het zomers weer is en ik de wind door mijn haren wil voelen.Ik weet zeker als hij destijds bij onze eerste afspraak met de zilvergrijze bolide was gekomen, ik me niet prettig had gevoeld en de meest vreemde gedachten bij mij waren opgekomen.Prof. Dunn had van mij dus een totaal verkeerd beeld gekregen, als ik was uitgezocht voor zijn onderzoek, dat vrouwen alleen maar op dure auto’s en status vallen. Status en rijkdom zijn betrekkelijk, echte liefde blijft. © maydana

Rechtelijke dwaling en gekochte "vrijheid".

2012-01-08T12:20:00.001+01:00

Rechtelijke dwaling!

Ruim twaalf jaar hebben de heren rechters nodig gehad om tot een uitspraak te komen inzake mijn “eeuwige stalker en onbetrouwbare schaduw’.

Alsof het een mededeling van vreugde moest zijn, deelde mijn advocatenteam mij mede dat de rechtelijke macht besloten had, om mij een bedrag van euro 25.000 te laten betalen wegens het schrijven van artikelen over disfunctioneren.

Het had hem - en nog enkele andere agenten van dit korps – zijn baan gekost, na veel vijven en zessen, zijn pensioen en een slechte naam. Het laatste echter, was al jaren een bekend feit. Maar niemand durfde of deed iets aan dit niet integere gedrag van een politieman, gedekt door korpsleiding en korpsbeheerder.

Na dit alles, heeft hij mij ‘beloofd ‘mijn leven tot een hel te maken, een eerlijk gezegd het is hem dat aardig gelukt. Alleen zijn uitspraak – ik zal niet rusten voordat ze je lijf van de rails afkrabben - heeft gelukkig niet geleidt tot een zelfmoordpoging mijnerzijds.

Zijn dagelijkse bedreigingen, zijn dienstwapen tegen mijn hoofd en de klik, hebben nooit geleid tot totale wanhoop mijnerzijds. Toch moest ik me jaren verstoppen, vele malen verhuizen om aan zijn ‘wraak ‘ te ontkomen.

Zijn eindeloos procederen op toevoeging, heeft geleidt tot ruim twaalf jaar rechtelijk geneuzel.

Nu, na de definitieve uitspraak, en mijn betaling aan hem van 25.000 euro schadevergoeding wegens het niet meer uitoefenen van zijn beroep, is een einde gekomen aan een ware gijzeling.

Maar een nieuw begin; ik heb mijn vrijheid gekocht voor 25.000 euro!

Ik zal overleven!

© Maydana

Mijn verlanglijstje voor 2012!

2011-12-29T22:07:00.000+01:00

Mijn verlanglijstje voor 2012

Nederland weer zo wordt als toen, een land waar je kunt leven en werken.

We allemaal meer respect tonen voor een ander, en ons inzetten voor mensen die onze hulp nodig hebben

Dart we meer vertrouwen kunnen hebben in onze politici

Dat politici slagvaardiger zullen reageren, als ons land weer dreigt uit de bocht te vliegen

Dat ons wantrouwen ten opzichte van justitie vertrouwen kan worden

Dat Donner niet altijd liegt……maar eens begint de waarheid te vertellen

Persvoorlichters van justitie en politie niet meer recht praten wat krom is

Dat er vele politici hun mond houden……er wordt teveel onzin uitgesproken

Dat onze minister-president eens op tijd reageert als er iets ernstig aan de hand is

Dat politiebureaus niet om 18.00 uur dicht gaan

Dat de politie geen 100.000 aangiften gewoon laat liggen

Dat politie eindelijk verhoren opneemt en er geen misverstanden meer over bestaan

Dat slachtoffers worden gehoord en niet worden genegeerd

Huiselijk geweld met straffe rechtelijke hand wordt aangepakt

Dat stalkers worden gepakt en zwaar worden gestraft

Dat de politie mensen serieus neemt die aangifte willen doen

Dat het ‘ Haagse’ minder arrogant is

Dat bedreigingen tegen elke Nederlander serieus worden genomen

Dat de rechtelijke macht onafhankelijk is

Dat zij hun achterstand op korte termijn wegwerken

Maar ook dat rechters erkennen dat zij maar gewoon mensen zijn

Dat onze super advocaten in de rechtszaal vertoeven en niet op de televisie

Dat zij hun egotripperij en geldzucht aan de kapstok hangen en ook voor gewone mensen hun kennis gebruiken

Dat onze democratie, ook echt een democratie blijkt te zijn

Dat journalisten en columnisten mogen schrijven in alle vrijheid

Dat God of Allah ingrijpt in de gedachtewereld van extremisten

Dat wij in alle vrede kunnen samenleven met andere culturen

Dat geen natuurrampen ons meer zullen treffen in een wereld van Sodom en Gomora

Dat we terug kunnen gaan naar een tijd van ‘Toen was geluk nog heel gewoon’

© Maydana december 2011

Voetstappen!

2011-12-26T00:26:00.000+01:00

Voordat jij een oordeel over mij en mijn leven wilt vellen,

Trek eerst maar eens mijn schoenen aan en loop die lange weg

Loop door al die kronkelpaadjes, door die donkere straten,

Dan pas voel je mijn verdriet, beleef je mijn intense pijn,

loop al die jaren die ik al ging.

Struikel over elke steen, waar ik over gestruikeld ben

Maar altijd weer ben opgestaan

Loop precies dezelfde weg, die ik moest gaan

Pas dan, kun jij over mij oordelen!

Maydana

'De macht van het geld' ING

2011-12-08T12:37:00.000+01:00

Hierbij het schrijven van de ING,ter inzage. Tijd voor één bank die is genationaliseerd, de rest kan verdwijnen. Overigens ná een telefoontje, werd mij van ING hogerhand medegedeeld, dit is ons besluit en u doet het er maar mee!

Maydana's blogje "Vreemde vogels "

2011-12-07T23:34:00.000+01:00

Vreemde vogels!

Mijn omgeving vindt me ouderwets, eigenlijk truttig. Waarom? Omdat ik ‘vreemdgaan’ van partners een rare bezigheid vind, die meer schade en narigheid oplevert dan je lief is.

Sommige in mijn omgeving denkt daar anders over en pleit voor vrijheid, blijheid! Dus wordt er aardig wat aangerommeld. Zo nu en dan rammelt mijn mobiel en hangt een van mijn vrienden aan de lijn met het verhaal, en wat moet ik nu? Uiteraard zijn niet al mijn vrienden “vreemdgangers “, maar enkele exemplaren hebben de drang zich te manifesteren en er soms een geheime liefde op na te houden.

Waarom ik dan altijd in een positie wordt gemanoeuvreerd om mijn mening te uiten over het losbandige leven van de boosdoener, is me totaal onduidelijk. Ze weten toch wat ik ervan vind, bovendien helpt urenlang bellen met mij niet echt, laat staan diegene ervan te overtuigen dat ze hun misstap weer tot de nodige misère heeft geleidt.

Ik luister gedwee naar hun verhaal en onthoudt me van commentaar. Blijkbaar geeft hun geheime liefde ook de nodige problemen en denk ik op zulke momenten, welk gras is nu groener? Maaien moet je toch!

Een van mijn vrienden is zo een geval. Zelf vinden ze dat ze leven in een wat andere wereld als wij gewone burger, en daarom moeten zaken als deze, kunnen! Zij al jaren lang een van mijn vriendinnen, hij een leuke man, intelligent, muzikaal en wat men noemt beroemd,
Een heel bijzonder stel!En zo heb je soms in je vriendenkring vreemde paradijsvogels.

© maydana december 2011

Mannen schuldig aan kreditcrisis

2011-11-22T00:35:00.000+01:00

Volgens onderzoeker Sent zijn mannen schuldig aan onze kredietcrisis, en dat is een statement. Mannen zijn macho’s, nemen teveel risico’s en barsten van hebzucht. Wel, mijne heren van deze planeet, dat kunt u in uw zak steken.
In het kort komt het er op neer, dat u de oorzaak bent van al onze ellende. Want volgens onderzoeker Sent zijn mannen eerder de weg kwijt zijn als vrouwen, als het gaat om stress het inschatten van risico’s. Blijkbaar wordt er ook getwijfeld aan uw bestuurlijke kwaliteiten en zouden vrouwen beter functioneren. Bedrijven met meer vrouwen, zouden volgens onderzoeker Sent absoluut beter scoren. Blijkbaar zijn vrouwelijke invloeden nodig, om de schade enigszins te beperken.

Ik hoor de mannen onder u alweer roepen; daar heb je weer zo een onderzoek van een emancipatietruus, die twijfelt aan het functioneren van mannen.
Natuurlijk is een onderzoek, maar een onderzoek en de uitslag hiervan misschien wat twijfelachtig, maar u wordt wel geclassificeerd als schuldige in de situatie waarin we tenslotte met ze allen zijn belandt. Oorzaak en gevolg!

Vreemd genoeg doen mannen ook dingen, die vrouwen niet zouden doen. Denkt u maar eens aan een vrouwelijke Berlusconi. Zou zij, als ze bestond, Bongo-Bongo nachten houden met superboys? Zou een vrouwelijke Borghout na het laten verdwijnen van miljoenen gemeenschapsgeld gewoon aanblijven zonder enige schroom? Ongegeneerd op de televisie verschijnen en geen enkele spijt betuigen over het mismanagement? Ons nog willen laten geloven dat het iedereen zijn schuld was, behalve van …

Aan het begin van de crisis, toen de ene bank na de andere in een stortte, heb ik geen vrouwelijke bankiers gezien. Wel mannelijke, die er een potje van hebben gemaakt en waarbij geen woord van excuus over hun lippen kwam.

Met een uitspraak in dit onderzoek ben ik het eens; meer vrouwen op hogere posities. Dan wordt het beslist socialer, worden er minder risico’s genomen en zou de gemiddelde score beslist hoger liggen. Wel dames, er is werk aan de winkel, want er is meer als potten en pannen. Want slimme meiden zijn op de toekomst voorbereid!

© Maydana

We zijn steeds mondiger

2011-11-08T00:08:00.000+01:00

Steeds mondiger

Afgelopen week hoorde ik over de radio een gesprek tussen een arts en een verslaggever. Het onderwerp was dat artsen door patiënten werden afgewezen. Dat de beroemde ‘klik ‘ niet aanwezig was en de behandeling c.q. gesprekken bijzonder stroef en onaangenaam verliepen. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn! Want een arts dient een vertrouwenspersoon te zijn, je gesprekspartner, zeker als het gaat om je gezondheid.

Enigszins verbaast hoorde ik dat meer dan de helft van de artsen een dergelijke situatie al eens heeft meegemaakt. Want ook een arts is geen ‘allemansvriendje ‘ en bovendien niet verplicht iedereen aardig te vinden, hetzelfde telt overigens ook voor patiënten. Mocht de communicatie tussen beide niet of gedeeltelijk op een slechte basis functioneren, dan lijkt het me duidelijk dit gewoon op tafel te gooien en te vragen naar een andere arts.

Want niemand is gebaad bij een slechte communicatie tussen beide, met alle consequenties.
Vreemd genoeg zijn het vooral vrouwelijke artsen die met deze problematiek te maken krijgen, er wordt door mannelijke patiënten getwijfeld aan hun deskundigheid. Ook donker uitziende artsen worden door patiënten als niet capabel gezien. Want zelfs anno 2010 blijken mannen totaal geen vertrouwen te hebben in een vrouwelijke arts. Ondanks het feit dat vrouwelijke artsen meestal met meer verve en betrokkenheid hun vak uitoefenen. Ook qua communicatie zijn vrouwelijke artsen beter. Mannen uit deze beroepsgroep hebben nog last van enige arrogantie en zien de patiënt als onderontwikkelde zielenpiet.

Nu heb ik persoonlijk niets tegen artsen, aardige mensen om een kop koffie mee te drinken. Als het nodig is een arts te consulteren, lijkt me wederzijdse acceptatie en begrip, het meeste vereiste. Wat is er op tegen om tegen een patiënt, of andersom tegen de arts te zeggen; ik betwijfel of wij elkaar liggen en het lijkt me beter om onenigheid te vermijden en me door te sturen naar een collega.

We worden tenslotte steeds mondiger en willen duidelijkheid, zonder op een doktershart te trappen.
Zoals je vrienden uitzoekt, waar je persoonlijke dingen mee deelt, eenzelfde criteria zou moeten gelden voor het uitzoeken van een huisarts of specialist. Maar je wordt verplicht gedumpt in een praktijk en als het vertrouwen en affiniteit er niet is, heb je als patiënt een probleem.
De chemie moet er zijn; dan vindt de arts het niet vervelend als u komt en het scheelt u een hoop stress en zweet in de wachtkamer.

Het radio-interview was een goede informatie en blijkbaar hebben artsen er weinig of geen problemen mee, als u hen duidelijk maakt dat van enige sympathie geen sprake is en u graag een andere arts wilt.
Tenslotte is geen mens, en artsen zijn ook mensen, één allemansvriend.

© Maydana

Stilte en twijfels 'Dag van stilte '

2011-10-29T11:15:00.000+02:00

Twijfels, twijfelaar! Twijfels die telkens de kop opsteken, elke dag was een ‘twijfeldag ‘. Gedachtesprongen, chaos in je hoofd, het gevoel dat wilde ganzen je gedachten meenemen op hun lange reis naar het zuiden. Ze dragen de zware lasten op hun vleugels en nemen ze mee naar onbekende bestemming. Dat waren momenten van stilte in je hoofd!

Stilte waar je zo intens naar verlangt. Stilte die je koestert. Stilte van korte duur, verkracht door twijfels.
Twijfels, niet gevoelig voor enige tolerantie. Achterdocht die zegeviert en het leven maakt tot een dal vol onzekerheid. De cipressen, weelderig groeiend in het dal, de zachte bries die de takken langzaam heen en weer laat bewegen, nemen twijfels niet weg.

Misschien schudden zij hun wijze kronen, bijna tot de hemel reikend, gevoed door de altijd schijnende zon. Stilte, voor de eeuwige twijfelaar! Zouden de weelderig gevormde heuvels, zo groen als in het paradijs je twijfels kunnen wegnemen, je laten genieten van hun stilte? Of overheerst je onzekerheid en besluiteloosheid?
De warme zon prikkelt je huid. Even voel je verhevenheid boven alle twijfels. Dan weer stilte in je hoofd!

Beelden van lang vervlogen tijden, toen je speelde op groene weiden, zonder twijfels in eindeloos genot. Je karakter nog niet misvormd door het lijden des levens. De warme mantel die je omarmt, de strelende handen, de kus van liefde en vertrouwen.

Twijfel is de vestibule, waar men door heen moet gaan, om binnen te komen in de tempel van wijsheid.

© Maydana

Televizier-ring!

2011-10-26T00:17:00.000+02:00

Wat een commotie om zo een foeilelijke ring! Je wilt hem toch niet voor niks hebben. Blijkbaar denkt onze TV-koning Bert van der Veer daar anders over, en kon hij zijn teleurstelling nauwelijks verbergen, zag ik bij Pauw&Witteman. Ondanks zijn lengte een bijzonder kinderachtig kereltje. Nu vind ik dat hele gedoe van die Televizier-ring al sowieso tien keer niets, want het hele televisiewereldje bestaat alleen maar door de gratie van de kijker, dus door kijkcijfers. En als ik het goed begrepen heb, zijn deze zelfs niet belangrijk, als het om winnen gaat. Al die zogenaamde Tv-koningen moeten dat maar eens goed beseffen.

Ach, nou heeft Bertje een beetje vervelend gedaan tegen Johan Derksen of andersom, aan de tafel bij Pauw&Witteman. Maar tegen deze bijdehante langharige puber moet je van goede huizen komen, wil je het verbaal winnen. En daar hebben ze in Hilversum geen kaas en kaviaar van gegeten. Huren ze een tachtig jarige dame in als Mies Bouwman,om voor te lezen wie er gewonnen heeft.Die blijkbaar zo geschrokken van de uitslag, dat ze via de achterdeur per direct het pand heeft verlaten. Waarschijnlijk met in haar achterhoofd de gedachte; u valt me tegen Nederlandse stemmers! Zoals de meesten uit de wereld van glitter en glamour! Maar een ding staat vast, Derksen had de avond van zijn leven!

Voetbal-International
Ik houd niet van voetbal, dus ben ik geen vaste kijker van dit programma. Maar gezien mijn huisgenoten meestal een lachkramp krijgen van dat viertal, voornamelijk Derksen ,krijg ik als achterhoede sommige dingen ongewild mee. Eerlijk gezegd, vraag ik me soms af hoe het mogelijk is, dat vier volwassen mannen zo kinderachtig kunnen zijn. Ik schaar dit programma maar onder de noemer - Late night Kindergarten -. Maar dat neemt niet weg, dat de kijker in deze heeft beslist, en dat de nepwereld Hilversum dit dient te respecteren.
De poppenkast van Hilversum in mineur! Misschien had die vroegere ‘Goedemorgen Nederland’ Martijn Krabbe de prijs in de wacht zullen slepen? Of een andere RTL- coryfee?
Maar dat vond stemmend Nederland dus niet! Zij gingen voor het onvolwassen,langharig ruziemakende viertal.
Dat is humor in deze barre tijden.

Johan Derksen
Wat wel grappig was, dat alle aanwezige suffe glamour – boys en girls de Televizier-ring blijkbaar als het ultieme beschouwen, en niet doorhebben dat het publiek deze egotripperij allang door heeeft, en ze Bertje inclusief aanhang misschien wel helemaal niet meer serieus nemen. Zo ver ik deze kwestie bekijk, was Derksen de enige die deze poppenkast niet serieus heeft genomen. Niet alle poespas van RTL leidt tot succes, Bertje van de Veer. Ook een zelfbenoemde nepkoning valt soms van zijn troon. En dat waarschijnlijk tot vreugde en leedvermaak van een langharige cynicus met rode schoenen.

En nu?
Nu zit Johan Derksen met die foeilelijke ring te kijken en geniet meer van alle aandacht die hij nu krijgt,zeker omdat televisiemakend Hilversum hem dit zo misgunt.
Nou schijnt ons Bertje geopperd te hebben dat de telling moet worden overgedaan. Dat er dan misschien ineens een andere telling uitkomt, en Derksen de ring moet teruggeven. Dan lacht die langharige, rode schoenendrager zich helemaal een bult. Ja, zo zit Hilversum in elkaar beste kijker en lezer, mocht u dat nog niet zijn opgevallen. Een grote blinkende nepwereld!Bertje, je hebt je gedragen als een loser.

Een ding is zeker, u mag volgend niet meer stemmen als het aan Bertje ligt. Dat willen ze gezellig onder elkaar houden. Dan weten we zeker dat deze loser een prijs in de wacht sleept.
Lees ik vandaag in de Telegraaf, dat Bertje met de dood is bedreigd. Als dat zo is, heeft dat niet mijn goedkeuring. Maar kan me niet aan de indruk onttrekken, dat Bertje dit als PR gebruikt, om zijn afgang bij Pauw&Witteman enigszins te compenseren.
Misschien dat er nog eens een prijs komt voor de meest arrogante en betweterige mediaman, geloof me Bertje, je hebt onmiddellijk prijs en daar hoeft geen publiek voor te stemmen.

© Maydana

Rescensie La Conquête Tineke Show

2011-10-21T23:42:00.000+02:00

DVD: La conquête

Maydana Char uit Almelo bekeek voor Tineke de film La Conquête. Doe mee en maak kans op de dvd, zodat u zelf ook kunt oordelen over de film over de verovering van de macht door Nicolas Sarkozy.

Beluister het fragment:U kunt de film La Conquête winnen!

Trailer La Conquête (Engels ondertiteld)
http://youtu.be/b7N5iyX86xo

Radiointerview 24 september 2011

2011-09-25T13:33:00.000+02:00

Paul Zornig Show

Een vol uurtje kwebbelen over het onderwerp 'is er nog leven na 50-plus', zeker weten!!!!
Zijn er nog dromen? Zeker weten!

© Maydana

http://www.paulzornig.nl/luister.html (afl-28)

Schrijvers in Almelo Kirstin Rozema en Simone Foekens

2011-09-17T11:06:00.000+02:00

Paul Zornig Show 23 juli 2011

2011-08-16T22:20:00.000+02:00

Verblijvend op een afgelegen stukje ALM, voor natuurfotografie in het uiterste zuiden van Duitsland, dicht tegen de Franse grens, kreeg ik van radio Apeldoorn het verzoek voor een interview. Daar de hoogte van mijn verblijf, blijkbaar toch een behoorlijk obstakel bleek te zijn, zowel voor mobiel als laptop, was de vraag mijn "Interview" maar op papier te zetten en via een "postduif "proberen te verzenden. Hoera, het was na veel vijven en zessen gelukt, en op zaterdagavond werd in de Paul Zornig show, het interview voorgelezen. Wil u allen daarvan laten meegenieten en wens u veel leesplezier!

Met je hoofd in de wolken!

Über denn Wolken, kan die Freiheit grensenlos sein, zong Reinhard Mey in mijn jonge jaren. Dit gevoel overspoelde me toen ik enige dagen geleden vertrok, om mijn opdracht af te maken, die in juni j.l. wegens omstandigheden moest worden afgebroken. Mijn opdrachtgever had een huis voor me gehuurd, en vol goede moed vertrok ik uit het polderland, richting Parel van de Black Forrest, om foto’s te maken van de mooiste plekjes.

“Miepje”van de navigatie leidde me feilloos naar het opgegeven adres. Hoger, en hoger werd het bergpad, met naast me, een eindeloze afgrond. Even had ik het gevoel, dat ik richting Hemelse poort werd genavigeerd. De weg werd smaller en smaller, en mijn oog nam een hutje waar, midden op een Alm, waar koeien met immense klokken, het ritme van de regen aangaven. Want het regende pijpenstelen! Waarschijnlijk heeft mijn opdrachtgever gedacht, ik wil natuurfotografie, dan zul je ook in de natuur wonen. De regen en mist wegdenkend, zou het inderdaad bij mooi weer een hemels plekje zijn. De Zonnegod had het laten afweten en de nijdige regenduiveltjes zou me wel leren. Oké, ben niet voor een gat te vangen, dus aan de slag.

Reinhard Mey had gelijk, “Boven de wolken, kan de vrijheid grenzeloos zijn”, maar dit was wel echt richting Hemel en ik begreep ineens de groet “Grüss Gott, want dan ben je heel dichtbij. Ik ontwikkelde ter plaatse een Heidisyndroom, en vroeg me af wanneer de bekende Peter mij een bezoekje zal brengen.Voorlopig waren de koeien een aangenaam gezelschap, de kippen kakelden en iedere morgen werd ik eigenaar van veel verse eieren.

De mist omringde mijn hutje, de wolken dreven in razende snelheid richting Italië en de regenduivels waren nog steeds boos. Het houtvuur knetterde en de koeienbellen werden mijn wekker, maar een ochtend in de bergen, omringd door mist, blijft toch een belevenis.

Mocht u ooit het idee hebben, hier op vakantie te gaan en uw thuisblijvers een kaartje te sturen, denk dan aan mij, want veel van die foto’s zijn van mijn hand en verblijden uw achterblijvers.

Deze “Heidi” worstelt zich nog maar een paar dagen door de mist, maar geniet toch van de vrijheid der wolken. Tot gauw, in het Hollandse polderland!

© maydana de Paul Zornig Show Radio Apeldoorn

Interview Tekstroulette

2011-06-13T15:04:00.000+02:00

Wederom een opvallende verschijning op de vroege ochtend. Maydana omschrijft zichzelf als een allochtoon die volledig is geïntegreerd, inmiddels zelfs een Hollandse klompenmeid! In 2006 teruggekeerd naar het polderland, ná vele omzwervingen over de aardbol. Haar anonimiteit op Twitter geeft een mysterieus en spannend tintje. ”Genesteld in de mooiste provincie van Nederland, waar stilte en rust mijn dagelijkse compagnon zijn. Ver weg van beeld en geluid! ”

Twitternaam: Maydana

Echte naam: Maydana Char

Bio: Kattenliefhebber, waarom? Omdat katten eigengereid zijn, karakter hebben en negen levens!

Nieuwsjunk; verslaafd aan nieuws en politiek.

Mislukte fotograaf, maar met negen levens valt er altijd nog iets te leren.

Mediterraans bloed vloeit rijkelijk door mijn aderen. Mijn familie heeft behoorlijk rondgekeken, langs de zonnige kant van de mediterrane kust, met het daarbij behorende temperament.

Columnist, evenals fotograaf totale mislukking, maar creëer met woorden mijn eigen wereld.

Ex-expat, ooit getrouwd met een wereldreiziger die zonodig voor een grote firma de wereld wilde verbeteren, en onze huisraad die voordurend in containers de wereld verkende.

Ex-correspondent; door opdrachtgever naar België afgeserveerd om verslag te doen van het proces over de grootste Belgische misdadiger ooit, Dutroux.

Waarom moeten wij jou volgen?

Niemand moet mij volgen! Je mag, wilt of kunt me volgen om welke redenen dan ook. Persoonlijk heb ik natuurlijk voorkeuren, tweeps die ik intensief volg. Sommige zijn nieuwsgierig wie er achter de eeuwige sluier zit, sommige blijven, het merendeel haakt af. Voor velen ben ik uiterst sociaal, voor andere bikkelhard. Blijkbaar een deel van mijn negen levens. Soms te kritisch, misschien een te negatieve eigenschap, één ongelovige Thomas, die altijd wil weten, waar, waarom en wanneer!

Ambitie in 140 tekens

Ambitie, in 140 tekens? Mmm, ik streef naar een zo volledig mogelijke tweet, met de zin en onzin! Soms ambieer ik in 140 tekens een slangenkuil te creëren. Maar of ik dit echt ambieer? Nee, hangt af van mijn creatieve geest van die dag….soms heb ik helemaal geen ambitie en laat ik voor één of twee dagen de 140 tekens voor wat ze zijn….blanco!

Omschrijf jezelf als tweep

Middelmatig, zal ik maar zeggen! Soms scherpzinnig, soms een beetje dom! Als Alzheimer light één dag overslaat mij te vergezellen ben ik een leuke, oprechte en altijd eerlijke tweep.Zal mijn trouwe volgers elke morgen een geweldige dag wensen en zo veel mogelijk persoonlijk begroeten.

Wat heb je gestudeerd? Waar? Waarom? Hoelang?

Wat: Communicatiewetenschappen, en twee jaar rechten uit pure nieuwsgierigheid

Waar: Universiteit München

Waarom: Omdat ik een creatieve geest ben, en verslaafd was aan beeld en geluid

Hoelang: vier jaar, inclusief extra vak en twee jaar rechten

Wat gaan wij nog van je zien?

Tegenvraag; wat willen jullie nog van mij zien? Mijn gezicht zonder sluier? Dan moet ik iedereen teleurstellen, het blijft mijn geheim. Het geheim van de negen levens, mystiek uit het Oosten. Door studie misschien nog betere foto’s, of een column á la Youp van’t Hek, wie zal het zeggen. Hoewel, deze ambitie is iets te hoog gegrepen. Maar dromen mag!

Je mag één volgtip geven. Wie oh wie?

Eigenlijk heb ik veel volgtips, maar de vraag is één. Oké, dat wordt @paulZornig, omdat we elke morgen koffie/thee drinken, ons op mooie dagen terugtrekken in ons virtuele tuinprieel, en de dag doornemen. En als de ‘Dag niet lacht ‘ hij het zonnetje in mijn timeline is. Toch wil ik vermelden, dat er meer ‘zonnetjes ‘ zijn die mijn timeline in helder licht veranderen. Jammer, dat ik die niet mag noemen!

Interview Tekstroulette

Bereikbaarheid huisarts!

2011-05-18T10:02:00.000+02:00

Waarom geloof ik toch niet meer in een roeping, maar uitsluitend aan de gedachte van een dikke bankrekening.

Vergeten deze dat zij op kosten van de gemeenschap hun ellenlange studie konden afronden en dat zij een eed hebben afgelegd, mensen te helpen met hun opgedane kennis.

Constaterend komt het er op neer dat de assistente met een kleine opleiding u duidelijk maakt, dat veel drinken en een paar paracetamol wonderen kunnen verrichten.

Ziektes en narigheid met uw gezondheid komen niet altijd in hun tijd en soms kun wil je gewoon niet wachten en verlang je enige aandacht, want daar heb je recht op. Nu wil ik niet terugkomen op de goede oude tijd, maar toen waren artsen nog artsen, begaan met hun patiënten en altijd stand-by.

Bovendien kom ik uit een verwenland wat gezondheidszorg betreft, en is het behoorlijk wennen aan een dergelijke policy.

Het lijkt wel of je hier dood en nog net niet begraven moet zijn, willen de heren in actie komen. Als deze gezondheidszorg moet zijn waar Den Haag zo trots op is, kan het mij gestolen worden en hoop ik nooit zeer acuut iets te mankeren, want je bent overgeleverd aan assistentes, paracetamol en een afspraaktelefoon.

©maydana

Vandaag Osama-Bin Laden-dag!

2011-05-02T23:40:00.000+02:00

Vanmorgen om 6.15 uur sloeg ik in alle onschuld mijn oogjes open en dacht, allez het is maandagmorgen en werk aan de winkel. Nog enigszins slaperig, want ik had toch wel comateus geslapen, baande ik me een weg naar de keuken. Gedachten; Nespresso en wellicht staat George Clooney op te me wachten. Radio aan, computer en zie daar, berichten over de dood van Bin Laden overstroomden me. Was het een gerucht, of hadden ze de bandiet echt te pakken. Het nieuws was nogal warrig, en ik dacht, wacht het rustig af! Want er was toch enige verwarring over Obama en Osama.

Maar binnen het beruchte kwartiertje kreeg ik toch alle informatie, over de slachtpartij van een verwend miljonairszoontje.

Oei, dat was dik hout zaag met planken, als de berichtgeving juist was. De CIA had korte metten gemaakt en was een villa binnengevallen, waarbij Osama de gang van zaken niet meer kon navertellen.

De beelden van 9/11 schoten als een video door mijn hoofd en ik dacht, dit is nu je beloning voor al die onschuldige doden. Obama had zijn akkoord gegeven en Busch had zeker een heel slechte ochtend.

Mijn computer was inmiddels opgestart, en op Twitter werd ik overspoeld door berichten van zijn dood. De normale ochtendbegroeting werd gemakshalve maar even vergeten, en iedereen was vol over de dood van Bin Laden. Overigens had iedereen ook een mening! Opluchting, of sarcastische opmerkingen, ieder zijn smaak! Ook ik voelde even een lichte opluchting, maar besefte tevens, dat de ene zijn dood, andere tot vreselijke gedachten kon brengen, en we moeten rekenen op vergeldingsacties. De nieuwe terroristen zullen opstaan en de dood van Bin laden zullen wreken. Bij onze Oosterburen hebben ze althans- weliswaar vóór de dood van Bin Laden – een stelletje terroristen opgepakt, die blijkbaar onaardige dingen van plan waren in een heuse mensenmassa.

Vandaag dus Osama Bin Laden maandag!

Al het andere nieuws raakt op de achtergrond, en radio 1 is een soort van Osama-radio geworden, want het gaat nergens anders meer over. Zelfs het proces Wilders raakt op de achtergrond, en zal kwaad bloed zetten bij Wilders, te worden overschaduwd door een terrorist.

Graag had ik vandaag een uitgebreid debat willen horen over Pippa. Ja, Pippa Middleton, het ineens zeer beroemde zusje van Kate, die vrijdag in het huwelijk trad met een Engelse prins. Want als er iemand de show stal, was het Pippa!

Oké, de rest van de week zullen we wel weer Bin Laden op ons bordje krijgen, waarbij Pauw &Witteman, beslist Maarten van Rossem zullen uitnodigen, en dat is dan weer het leuke aan dit. Kan ik weer glimlachen!

Deze Kafka-achtige vertoning was in ieder geval een maandagmorgen, waarbij starproblemen om de dag te beginnen, niet aan de orde waren. We werden pardoes in alle vroegte in het diepe gegooid, en waren ook direct wakker!
Want de euforie begon al heel vroeg.

Onze eigen Minister president verkondigde; gelukkig die afschuwelijke man, en dat is bepaald geen uitspraak voor een Minister president. Denken mag, zeggen is nog iets anders! Wat me overigens opvalt, is dat zelfs verslaggevers zich voortdurend vergissen in Obama en Osama…

Laten we vooral niet vergeten dat deze euforie niet lang zal duren, en uiteindelijk wraak ons leven zal beïnvloeden. Waakzaamheid is geboden!

© Maydana 2 mei 2011

Rode Loper!

2011-03-27T14:13:00.000+02:00

We kenden elkaar al een paar kwartier! Ook hadden we veel gemeenschappelijke interesses. Op de duur werden we vriendinnen en deelden veel dingen in ons leven. Ondanks mijn lange verblijf in het buitenland, bleven we contact met elkaar houden. Was ik weer eens in ons kikkerlandje, zagen we elkaar en maakten tijd! Ze was eigengereid, had een eigen mening en vaak moest je opboksen tegen haar waterval van woorden. Maar we waren aan elkaar gewaagd, en soms vertelde ik haar genadeloos de waarheid, iets wat vriendinnen kunnen doen.

Tijdens mijn afwezigheid, had ze kennis gemaakt met een BN-er. Voordat ik om de hoek mocht kijken, woonde ze samen en verdwaalde ze in de sprookjeswereld van het Bn-er zijn!

Oké, haar leven, en ik kreeg het akelige gevoel dat ze zich aardig thuis voelde op de rode loper en de altijd aanwezige camera’s. Na mijn terugkomst in Nederland, sleepte ze me overal mee naar toe, en na een paar keer werd me duidelijk dat dit niet mijn wereld was. Ik vroeg haar me niet meer uit te willen nodigen voor die Privé-feestjes en optredens van haar versgebakken verovering. Een middagje op haar terras, was goed genoeg! Graag zonder andere Bn-er’s, een volk waarbij ik me uiterst ongemakkelijk bij voelde, in de ontstane schijnwereld. Die momenten werden schaars, want haar leven was een drukte van belang, onze wereld werd ineens beperkt met wat telefoontjes en sms-jes.
Soms hoorden we maanden niets van elkaar, en eerlijk gezegd vond ik het prima zo!

Een mooi voorbeeld was, dat ik tijdens de terugreis vanuit Italië, stopte in een Duitse stad om even op adem te komen. De werkdruk was behoorlijk geweest, en mijn voornemen om in keer terug te rijden strandde. Hotel zoeken, maar dat viel niet mee! Bij één hotel werd ik bijna buiten gekeken, de dame aan de receptie meldde mij dat er voor mij geen plaats was, tenzij ik vooraf wilde betalen. Ik dacht, in zo een hotel wil ik niet eens een nachtje slapen. Ik liep naar buiten, en zij liep achter mij aan. Toen ik naar mijn auto liep, riep ze nog, mevrouw ik heb nog wel een kamer! Mijn auto bleek meer indruk op haar te maken, als de verwilderde kop van mij ná een lange reis. Nee, dank u! Ik vond een goed onderkomen, waar moeders de vrouw de scepter zwaaide.

Even voor 22.00 uur kreeg ik een sms, hoe gaat en waar ben je? Ik zit in A….en ben doodmoe, luidde mijn sms terug. Tien seconden later, wij zitten ook hier in A…in hotel “Onwelkom” . Het betrof dat hotel waar ik was geweigerd. “Kom je morgen vroeg ontbijten”was de vraag. Dat wilde ik meemaken en ik zei ja! Het gezicht van de receptioniste, wilde ik niet missen als ik daar morgen naar binnen zou stappen.

De volgende morgen werd ik ontvangen door mijn vriendin met haar Bn-er, de dame in kwestie keek haar ogen uit en wist niet hoe te handelen, en begroette mij op zeer uitbundige wijze. Ik keurde haar geen blik waardig. Dit verhaal is dus maar een klein voorbeeld, als je bekend en beroemd bent. Schijnwereld, niet mijn ding!

Het laatste wat ik heb meegemaakt was haar verjaardag, die werd gevierd op een heus landgoed! Daar kon ik niet onderuit! Of ik foto’s wilde maken. Ik bedacht ineens, goed idee, kan ik me verschuilen achter mijn lens. Het bonte gezelschap van zogenaamde belangrijke mensen deed zijn intrede en ik, ik werd als het haar uitkwam voorgesteld, als dé fotograaf.

Oh, wat grappig, riepen ze in koor, heb je haar ingehuurd? Ineens was ik niet meer haar vriendin van vele jaren!
Ze zwemt in genot om te drijven op het succes van haar partner, en zuigt de ‘belangstelling’ op als een drug.

Afgelopen vrijdag was daar dan eindelijk het verlossende telefoontje. Je past niet meer in mijn wereld, was haar boodschap. Ik liet haar uitpraten en zei toen ; ‘Dat komt goed uit’ zei ik, wilde in ieder geval mijn vriendschap met jou ook beëindigen. Want echte vrienden laten hun voetsporen achter in mijn hart, jij trapt alleen maar!

Ik wens je veel succes op de rode loper!

Een ineens ging de zon voor me schijnen, ik hoefde me niet meer groot te houden en komedie te spelen, vrij! Ook een gedumpte vriendschap kan soms een opluchting zijn!

© Maydana

Open brief aan de dader!

2011-03-24T00:16:00.000+01:00

Open brief aan dader!

Deze brief zul je misschien nooit lezen, maar de drang hem te schrijven kunnen ze niet langer onderdrukken. Er was teveel tijd voorbij gegaan voor dat ze de moed konden opbrengen, hun gevoelens aan het papier toe te vertrouwen.

Je hebt een groot stuk van vele levens vernietigd, achterlatend vol onmacht, agressie, intense woede en wraakgevoelens. Iedere vorm van leven had je uit hun lichamen weggezogen.

Teveel jaren van hun leven lagen in jouw handen. Je was hun schaduw, hun stalker! Je leefde in een fantasiewereld, die niets meer met de werkelijkheid had te maken. Als pathologische leugenaar leefde je in de jouw eigen gecreëerde wereld.

Maar je hebt meer mensen in je poel van verderf gestort. En nooit zul jij begrijpen wat je onschuldige hebt aangedaan. Je leefde van manipulatie, en altijd die eeuwige ontkenning. Je zult altijd blijven ontkennen en iedere schuld verwijzen naar het land der fabelen.

Hoe kunnen ze in godsnaam verder leven met deze littekens, die hun zielen ontsieren. Hoe sterk moeten ze blijven om te kunnen overleven met deze zware last die jij op hun schouders hebt gelegd? Zonder enige vorm van spijt draafde je door hun leven, denkend dat jij slachtoffer bent van je eigen fantasieën. Je leeft je leven verder, je slachtoffer(s) achterlatend in wanhoop en verdriet, elke nieuwe dag en dag vol angst en wantrouwen.

Ze zou zich bevrijdt willen voelen van woede of wraakgevoelens. De onmenselijke lange jaren van ‘vluchten’ willen vergeten. Maar jij zult nooit kunnen begrijpen wat je slachtoffers hebt aangedaan door je gedrag, agressie, manipulatie en leugens. Ze willen jouw woorden vergeten; ik zal niet eerder rusten voordat een ieder kiest voor de vrijwillige dood. Maar eigenlijk waren ze al dood, geen gevoel, wereldvreemd, zich schuilhoudend voor jou.

Wat is er toch misgegaan in jouw leven? Waarom wilde je de levens van onschuldige manipuleren? Waarom maak je levens van anderen tot een hel en zadel je ze op met schuldgevoelens.
Je ontneemt je slachtoffers de gelegenheid een harmonieus leven te leiden, je verminkt hun persoonlijkheid en ziel, ondermijnt hun eigenwaarde.

Slachtoffers hebben geen empathie. Ze kunnen niet vergeven, en vooral niet vergeten!

Maar voor jou komt ooit de dag des oordeels. Hopelijk zullen rechters meedogenloos over je oordelen, want je bent ziek in je hoofd, en een pathologische leugenaar, en eens zul jij je moeten verantwoorden voor al dat leed wat je hebt aangericht,

Niemand mag levens van anderen zo manipuleren, zo intens misbruiken dat zij niet meer in staat zijn een normaal leven te leiden, zonder de eeuwige angst.

In naam van je slachtoffers…

© Maydana

UP_DATE Het verdriet van Femke,slachtoffer van seksueel misbruik, deel 2.

2011-03-16T14:20:00.000+01:00

Het verdriet van Femke, slachtoffer van seksueel misbruik, deel 2.

Ik besefte heel goed dat de advocaat zijn werk moest doen en dat zijn “cliënt” belangrijk is, maar kon niemand zich voorstellen hoe ik me voelde; zo vernederd, vol schaamte en onbegrepen. Toen de strafrechtelijke procedure liep en hij uiteindelijk na vele jaren voor de rechter moest verschijnen, was het voor mij een totale ontgoocheling dat er op basis van procedurefouten, veroorzaakt door het korps. De toenmalige officier van Justitie Mr. R. was verbijsterd en vroeg onmiddellijk Hoger Beroep aan en ik hoopte op gerechtigheid. Maar steeds opnieuw werd de rechtszaak uitgesteld. Mijn zenuwen maakten overuren en ik voelde me afschuwelijk en smerig. Steeds opnieuw beleefde ik het doorgemaakte in mijn gedachten; die vreselijke tijd dat deze man mij bijna dagelijks seksueel misbruikte en ik doodging van schaamte en angst.

Nog steeds was ik doodsbang voor deze duivel! Dat ik die afschuwelijke ervaring opnieuw zou moeten vertellen voor de rechtbank, hij in datzelfde gebouw aanwezig zou zijn. Dat ik oog in oog met hem zou komen te staan, was voor mij een ondraaglijke gedachte.

Niet weer, niet opnieuw, mijn angst was zo groot! Ik wilde met deze smerige zaak niets meer te maken hebben. Tien jaar lang hadden angst en walging deel uit gemaakt van mijn leven. Laat me toch met rust? Waarom was er toch niemand die me wilde helpen? Niemand die tegen me zei; “ Femke, het is voorbij, het was alleen maar een nare droom” . Nee, het was geen droom, één afschuwelijke nachtmerrie die mijn hele leven bleef beheersen.

Ik was toen nog zo klein en bang, en hij had zoveel macht………vreemd, ik voel nog steeds die duivelse macht. Het gevoel hebbende dat hij altijd een vorm van macht over mij zal blijven uitoefenen en ik kan dit niet onderdrukken. Als ik een motoragent zie, duik ik weg en het angstzweet breekt me uit. Deze man was grenzeloos!

Toch probeer ik een beetje te leven, een klein beetje positief te denken, maar ik voel me zo beschadigd, voor altijd! Ik weet zeker dat ik een mooi leven had kunnen hebben en misschien wel als ieder ander meisje, onbezorgd had kunnen genieten van mijn jeugd!Deze perverse man heeft me voor mijn hele leven getekend!
Als ik nu veilig in mijn bed lig denk ik vaak, hopelijk word ik morgen niet meer wakker en dan overvalt mij weer dat gevoel van onmacht, de enorme boosheid, dat intense verdriet, en onveiligheid.

Toen ik de oproep van de rechtbank kwam om toch te moeten getuigen, heb ik eerlijk gezegd alles geprobeerd om er onderuit te komen, ik stuurde brieven naar de rechtbank, naar de Officier van justitie. Mijn therapeute die mij al jaren onder behandelde ondersteunde mij, mijn vader en moeder schreven brieven, ook mijn huisarts, maar het mocht niet baten, ik moest getuigen.

Vreemd genoeg had de Advocaat -Generaal ons telefonisch medegedeeld dat ik niet hoefde te komen. Maar zoals opnieuw bleek waren al deze beloften alleen maar loze woorden!
Mijn vader probeerde toch nog een aantal afspraken te maken over het verloop van het verhoor met de advocaat –generaal. Hierbij werd overeengekomen dat ik beslist niet geconfronteerd zou worden met de dader en dat mijn vader tijdens het verhoor naast mij mocht zitten. Toen ik deze zekerheid had gekregen, dacht ik; ‘Overwin je angst , beschouw het als een afrekening met het verleden en bouw aan een nieuwe toekomst ‘.

In mei 2002 was de dag des Oordeels.
Mijn zenuwen waren tot het uiterste gespannen en met lood in mijn schoenen gingen we richting Den Bosch. Om 11.00 uur dienden wij aanwezig zijn. Omdat een rechtszaak voor ons, was uitgelopen moesten we meer dan één uur wachten. Ik voelde me met de minuut slechter en wilde alleen nog maar naar huis.
Ineens stond de deurwaarder voor ons en zei; “ Jonge dame, het is uw beurt, maar u gaat wel alleen naar binnen.” Mijn vader protesteerde hevig en refereerde aan de afspraken welke waren gemaakt. Geen schijn van kans!

Mijn vader stond erop, zoals overeengekomen dat hij mij zou mogen begeleiden. De deurwaarder deed moeilijk, en uiteindelijk werd toegestaan dat mijn vader mij mocht begeleiden. In de rechtzaal werd onmiddellijk door de rechters bepaald, dat mijn vader achter in de zaal diende te gaan zitten en ik vooraan, helemaal alleen aan een tafeltje.

Doodsbang dat ik alleen zonder de hulp van mijn vader dit moest doorstaan, begon ik te huilen. Mijn vader wees de voorzitter op de gemaakte afspraken waarbij hij als antwoord kreeg; “ Mijnheer het is niet de gewoonte dat u uitmaakt wat hier gebeurd, wij beslissen hier en over gemaakte afspraken weet ik niets”. De Advocaat –Generaal zei geen woord, ondanks zijn gedane beloftes. Mijn vader begreep er niets van en stond erop dat hij naast mij mocht plaatsnemen. Opnieuw zei de voorzitter dat dit niet de gewoonte was en vroeg zelfs aan de dader of hij hiermede akkoord ging. Hij vertoonde een arrogante glimlach en zei zeer beslist nee. Daar werd naar geluisterd, maar mijn vader hield voet bij stuk. De paniek werd steeds groter en een enorme angst maakte zich van mij meester. Ik voelde nog steeds de angst voor deze duivel, en pijn van al die jaren hadden zich opgestapeld en langzaam voelde ik de grond onder me wegzakken.
Na veel geharrewar werd door de rechter besloten dat ik niet meer mocht getuigen.

Pas toen ik de rechtzaal had verlaten, realiseerde ik me dat dit voor de dader alleen maar positief was, en ik had spijt dat ik niet in staat bleek, mijn verhaal en getuigenis af te leggen. Waarom begrepen de rechters niet waarom ik zo bang was? Bang voor deze duivel in schaapskleren die mijn leven met zijn perverse seks tot de dag van heden beheerste.Waarom was er niemand die me wilde helpen?

Zo vaak had ik mijn verhaal al moeten vertellen, de afschuwelijke studioverhoren, de vreselijke dingen die ik tot in elk detail en de schaamte die ik voelde.

Ik ben er nog steeds slecht aan toe en niemand dit te willen begrijpen. Wat willen ze toch allemaal van mij? Ik heb toch gedaan wat ik moest doen? Nu ben ik zover dat ik niet meer wil. Het is genoeg geweest…ik wil leven zonder angst!
Soms overvalt mij de gedachte dat ik beter nooit aangifte van dit seksuele misbruik had moeten doen. Ik belandde in een voor mij uiterst precaire positie, waarbij ik het gevoel had dat deze “rechtszaak” aan alle kanten stonk, rechters die luisteren naar de dader, mij als slachtoffer negeerden, en van waarheidsvinding geen sprake was.
De gedachte dat hij dagelijks weer slachtoffers zal maken, maakte me ziek. Ziet dan niemand dat deze man een perverse psychopaat is?

Ik hoop alleen nog maar dat andere kinderen eerder durven te praten. Hopelijk maakt hij nog eens de “grote fout” waar ik als slachtoffer alleen nog maar op mag hopen en komt dan er gerechtigheid die nu ver te zoeken was.
Ik wil er niets meer mee te maken hebben, moet proberen die afschuwelijke periode uit mijnleven te verbannen. Mijn boosheid en onmacht leren hanteren, maar wel wil ik graag dat heel veel mensen mijn verhaal lezen, misschien geeft mij dat dan een beter gevoel.
Wil weer onbezorgd kunnen leven, weg met die vreselijke gedachten wat deze man mij heeft aangedaan.

Voor al die kinderen welke zijn of nog worden misbruikt, doe aangifte, vertel iedereen wat je is overkomen, zoek hulp vooral bij je ouders en schaam je niet, want jij bent niet schuldig voor wat er met je is gebeurd.

Dit was het verhaal van Femke, slachtoffer van een perverse seksmaniak en machtswellusteling.

( niets uit deze publicatie mag zonder toestemming worden gebruikt )

© Maydana

Up-date deel 1. ' Femke, slachtoffer van seksueel misbruik '

2011-03-08T00:44:00.000+01:00

Het verdriet van Femke, slachtoffer van jarenlang seksueel misbruik!

2011-03-04T11:46:00.000+01:00

Ze vertelde mij van Femke, een meisje dat jarenlang seksueel was misbruikt. Ik keek haar enigszins verbaasd aan en vroeg; ‘ Hoe weet je dit allemaal?’.

Ik heb het dossier van de rechtbank, verslagen, verhoren en getuigenissen, en werd misselijk van al die gegevens.God, wat was dat schunnig en pervers.“Hoe kom je aan die gegevens, dit soort van dossiers zijn toch uitsluitend voor de rechtbank”?

Ze zei: “ Soms heb je het geluk, om dit soort van stukken in handen te krijgen, en ik heb er lang over gedaan om het te bestuderen, smerig en pervers. Soms had ik het gevoel te moeten kotsen, Jezus, die vent was echt gestoord, zowel geestelijk als seksueel. Maar ik vond dat ik het moest lezen, tenslotte had ik recht op de waarheid.‘Zal ik proberen contact met haar op te nemen’ vroeg ik, misschien wil ze mij haar verhaal vertellen.“Misschien”, zei ze, maar reken daar maar niet op. Ze is zo gesloten als een oester, bovendien is op korte termijn de laatste rechtszaak.“Ik ga het proberen, heb jij haar telefoonnummer”? Misschien ga ik ook naar de rechtszaak. “Ik wens je veel geluk,’ zei ze, ik moet er niet aan denken weer naar die vuiligheid te luisteren.Ik kreeg haar telefoonnummer, en probeerde contact met Femke te krijgen. Ze was schuw en teruggetrokken, vertrouwde mij niet en probeerde me af te schepen.

Na een aantal weken was ze bereid mij te ontmoeten en we spraken af in haar woonplaats, voor haar een vertrouwde omgeving. Ik zag een jonge, moderne vrouw van bijna negentien jaar, slank en met een paar prachtige ogen, vol verdriet!

Het verhaal van Femke, slachtoffer van seksueel misbruik, waarvan de dader acht jaar na dato, glimlachend de rechtzaal verliet met in zijn zak VRIJSPRAAK!

Na vele, lange gesprekken had Femke besloten haar ervaringen over de rechtelijke macht, het Openbaar Ministerie, hulpverlening en advocaten met mij te delen om haar ongelooflijke verdriet, onmacht en onrechtvaardigheid proberen een plaats te geven in haar nog jonge leven. Deze inmiddels jonge vrouw is getekend voor het leven door pervers seksueel misbruik van de ex-vriend van haar moeder. Een moeder die door werkzaamheden de zorg voor Femke destijds overdroeg aan de toenmalige vriend, welke de gelegenheid gebruikte om het toen negenjarige meisje op perverse manier jarenlang te misbruiken.

Na deze rechtelijke “dwaling” heeft Femke mij gevraagd haar verhaal en ervaringen te publiceren, u inzicht te geven in een wirwar van gedachten en frustraties, welke Femke´s leven nog dagelijks beheersen. Haar angsten en pijn over het seksuele misbruik, haar wantrouwen voor mannen, haar ongeloof in onze rechtstaat en democratie, waar slachtoffers als Femke altijd slachtoffers zullen blijven, waar rechters blunderen, waar advocaten glunderen en waar iedere hulpverlening heeft gefaald.

Hoe kunnen ouders hun kinderen nog beschermen tegen dit soort van perverse lieden die kinderen seksueel misbruiken, hun lichaam en geest verminken en rechters door vrijspraak daders altijd beschermen en hun slachtoffers veroordelen tot levenslang!

Volgende week het verhaal van Femke.

© Maydana

Boeren, burgers en buitenlui!

2011-03-03T12:48:00.000+01:00

Streekmarkt Delden Overijssel

Boeren, burgers en buitenlui!

In een ver verleden waren streekproducten doodgewoon. Boeren produceerden groente, vlees, eieren, jam en gingen met hun producten naar een centrale plaats om deze aan de man te brengen. In die tijd was dus biologisch voedsel een normaal verschijnsel.

Geen rozen uit Kenia, peultjes uit Egypte, bloemkool uit een ver land. Nee, gewoon streekproducten.

In Overijssel wordt iedere zaterdag in Delden een streekmarkt gehouden, met producten puur natuur! Centraal gelegen komen de boeren bijeen, bij de Blasiuskerk in Delden, met hun prachtige, goudeerlijke producten. Vanaf 9.00 uur tot 15.00 uur kunt u terecht, om te ervaren hoe het was in een lang vervlogen tijd! De sfeer doet ouderwets en nostalgisch aan, maar is vooral oergezellig!

Misschien een poging om de kiloknallers te vergeten, en ons te richten op de producten die de boeren met hart en ziel hebben geproduceerd. U vindt er het prachtige varkensvlees Bentheimer Bunte, het varken dat een goed leven heeft gehad, waarbij u de smaak proeft van echt vlees. De grote dikke karbonaden zijn voor de echte vleesliefhebber een streling voor de tong. Een beetje peper en zout en u proeft, wat u moet proeven!

Eigengemaakte jams en chutney, kaas en vooral ouderwetse groenten, die al lang in de vergetelheid zijn geraak, zoals pastinaak en schorseneren. Een kok is aanwezig om u de geheimen te leren van het koken van deze vergeten groenten. Proeven mag ook!

De producenten besteden veel aandacht aan hun producten. Je kunt met de boer in gesprek, en een praatje houden, hoe er vroeger werd gegeten. Maar ook vragen over zijn product, is altijd wel een aangename gespreksstof. Want willen we niet allemaal graag weten, wat we eten? Steeds meer gaan we over op biologisch, maar weten we wel zeker als we naar onze grootgrutter stappen, dat de vermelding biologisch ook voldoet aan onze eisen? Vroeger was het heel gewoon, er werd verbouwd, je verkocht je teelt, en je wist als koper dat het goed was.

In Frankrijk is dit heel normaal, daar is er elke dag markt met zelfgedeelte groeten en fruit. Je weet wat je koopt, en vooral je weet wat je eet! De boeren varen er wel bij, en uw gezondheid qua voedsel is gegarandeerd.

Laat u verrassen, een weelde van eigen grond!

Tot ziens a.s. zaterdag in Delden, ben er ook, voor een fotoreportage.

© maydana

Tachtigjarige humor!

2011-02-26T12:59:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag moest ik even langs mijn huisarts om een briefje van het ziekenhuis af te geven. Op zich niets bijzonders! Maar lessen getrokken uit het verleden, ga ik meestal voor dit soort akkevietjes rond een uur of vier, om de drukte voor het weekend te ontlopen.
Toen ik de praktijk binnenstapte, stond een oudere vrouw te wachten voor het loket en de verdere bezetting was één wachtende patiënt. Zo, dacht ik dat heb je weer mooi uitgezocht muts!

De assistenten liepen heen een weer, achter en voor mijn idee kogelvrij glas, en de oudere dame in kwestie stond geduldig te wachten tot het raampje zou worden geopend. Ik ging op gewenste afstand staan, om haar privacy te waarborgen. Ineens hoorde ik haar zuchten, en kon er niets anders van maken, dat zij al een tijdje stond te wachten.
Eindelijk ging het ‘kogelvrije’ glas open, en de assistente zei; mevrouw de uitslag is 5.4.

Even heerste er een doodse stilte, waarbij de oude dame in onvervalst Twents riep; ‘ Das is dus goat, ik vret al veertien dagen gewokte groente en de boxer zakt me von de kont af . En leg mi dat eens oet dan’, riep ze verontwaardig. Mijn lachspieren begonnen te werken en ik moest me mezelf tot de orde roepen niet in proesten uit te barsten.

De assistente vertrok geen spier van haar gezicht, laat staan dat er een glimlach te voorschijn kwam, en zei streng: ‘U moet gewoon zo doorgaan ’.

De oude dame zei verontwaardigt; ‘Ik word volgende week tachtig jaor, en zo vret ik me niet naar de dood, want nog even en ik kan met min knieën doar de tralies vreten ‘. ( vertaling; nog even en ik kan samen met de konijnen door de tralies vreten). Deze gevatte oudere dame had de lachers op haar hand, althans de aanwezige wachtende patiënt en mijn persoon.

Ze keek de assistente kwaadaardig aan en riep;’Geen denken aan, ik ga direct een visje halen en heerlijk eten’. Dan maar een paar jaartjes minder, maar lekker eten zal ik, ben toch geen konijn!
Ze maakte aanstalten te vertrekken en zei nog de laatste woorden; ‘Ik ben dat gezeur van jullie zat, en gewokte groente eet ik ook niet meer, tot ziens op mijn begrafenis.

Kwiek verliet ze de praktijk en ik bleef glimlachen. Prachtig, vond ik dit voorval! Ik gaf mijn brief van het ziekenhuis aan de verbijsterde assistente, en verliet eveneens de praktijk.

Buiten gekomen, zag ik de oude dame haar scooter starten, helm op en met opgeheven hoofd vertrok ze met niet geringe snelheid.
Later, toen ik richting huis reed en de viskraam passeerde, zag ik haar staan, ze stond heerlijk te smullen van haar visje. Ik dacht; als je nu zo tachtig jaar bent geworden, moet je dan nog moeilijk doen over lekker eten?

© Maydana

Is er toch meer tussen hemel en aarde?

2011-02-21T11:31:00.000+01:00

Is er meer tussen hemel en aarde?

Er zijn van die dagen dat ik aan mezelf ga twijfelen. Is dit toeval of gebeurd dit gewoon? Nu ben ik een nogal nuchter typetje, en door mijn vak niet gauw van de wijs te brengen. Maar één ding heb ik geleerd in mijn aardse bestaan, toeval bestaat niet. Wat er ook gebeurd, er is altijd een reden voor en het antwoord op een bepaalde gebeurtenis, laat ooit lang op zich wachten.

Vanmorgen zat er een bijzondere mail in mijn postbox. Ik kende Femke van onze sociale mediacontacten, en zo nu en dan hadden we oppervlakkig contact. Ná mijn postbox te gelezen, was haar mail als laatste aan de beurt.

“ Hoi Maydana, lang niet gesproken, hoe is het ermee? Gaat het wel goed met je? “

Vreemd mailtje, en vooral verrassend! Wat een interesse ineens! Wellicht zult u denken , mens waar maak je drukte over, maar dit soort van beleefdheidsmails waren onze mailbox nog nooit gepasseerd. Ik antwoord, alles prima!

“Ja, ik heb de afgelopen nacht van je gedroomd en van je dochter”. Heb je eigenlijk wel een dochter?

Verbazing alom aan mijn kant. Dus mail terug en spottend gevraagd, dat zal dan wel een ware nachtmerrie zijn geweest!

“Droom was niet eng of angstig! Het was een verhaal van berusting! Het was goed zo…klinkt dat niet vreemd?”

Nu begon ik me toch serieus ongerust te maken, en wilde het fijne ervan weten.

“Ik wilde je het eigenlijk eerst niet vertellen, maar het was zo bijzonder dat ik het graag met je wilde delen”. Maar ik hoop dat ik je geen pijn doe….

“Je nam afscheid van je dochter, je was moedig en sterk”.

Ik schrok, had ze het over mijn overleden dochtertje? Waarbij ik altijd nog na zoveel jaren, de pijn en onmacht voelde?

“Inderdaad, je dochter was overleden! Vreemd, ik ken dat verhaal helemaal niet van jou. Het was goed met haar, ze had rust gevonden en jij moest het loslaten.”

“Sorry, maar ik vond het zo bijzonder over iemand te dromen, en dan nog wel zo een droom, terwijl we elkaar nauwelijks of niet kennen.” Ik weet niet helemaal de droom meer, maar dit is zo ongeveer, wat ik me kan herinneren.”

Beste lezer, ik ben geen zweverig type, en zij ook niet! Maar toch konden we dit met elkaar delen. Vreemd genoeg gaf het mij een zeer bevredigend gevoel, en zou ik dan eindelijk kunnen berusten? Toeval, of is er meer tussen hemel en aarde?

© Maydana

Belgische invasie

2010-11-29T11:04:00.000+01:00

Vanmorgen trok een aantal Belgische criminelen ons land binnen. Op vrijwillige basis en tegen een afgesproken bedrag van negentig miljoen voor drie jaar. Glibberend en glijdend!

Goed bekeken Nederland, dat noem ik nog eens handel. Hoewel, je nog maar moet zien of je het afgesproken bedrag ooit zult krijgen. De Belgische Justitie is zo arm als een kerkmuis, en negentig miljoen om op een paar criminelen te passen, is goed betaald.

Voor deze ‘vrijwilligers ‘is het feest. Ze komen van de hel in de hemel. Kun je ongeveer vergelijken als vakantie op een camping of verblijven in een vier sterren hotel. De gevangenen waren in hun sas, vooral over het feit dat de gevangenis van Tilburg makkelijk te bereiken is voor familieleden en vrienden. Blijkbaar schijnt het Belgische moeilijk of nauwelijks bereikbaar te zijn. Mazzelkonten! Ze zullen wel in de rij hebben gestaan om zich als vrijwilliger te melden, en af te reizen naar de Lage Landen.

500 Belgische gevangenen die drie jaar kunnen genieten van ons knuffelbeleid. Grote cel, TV, keuzemenu, wat wil een mens nog meer! Het is geen weer om naar buiten te gaan, toch! Maar zelfs deze faciliteiten schijnen de criminele Belgen nauwelijks te bevallen, zij eisen beter eten, want anders dreigt er staking. Tenslotte heb je als crimineel ook nog iets te zeggen…..toch?

Ná anderhalf jaar gesteggel tussen Nederland en België, was Tilburg overigens géén optie meer. Maar, veranderlijk als het weer, de compagnie Belgische gevangenen zullen in Tilburg worden ondergebracht á raison van 90 miljoen. Dat wordt vast en zeker een afbetalingsregeling, een soort van Belgische Icesave. Passen we drie jaar lang op Belgische criminelen, en moeten we straks nog bedelen voor onze centen. Daar krijgt onze Minister van Justitie nog een aardige kluif aan.

Nu ben ik van mening dat je voor 90 miljoen een aardige opbergruimte kan neerzetten. Heb je dat geld nu niet in je achterzak, zijn andere zaken als elektronische enkelbanden, taakstraffen e.a., misschien een goedkopere oplossing. Maar nee, België kiest voor de dure oplossing en spekt hiermede de kosten van onze leegstand. Laten wij maar opletten, dat die mannen niet de kuierlatten nemen. Want Belgische gevangenen zijn meesters in uitbreken. Allez, de Vlaamse tongval schalt door de gangen van de Tilburgse gevangenis.

Maar als je met ons kabinet bent overeen gekomen dat je voor deze “hotelfaciliteiten “ negentig miljoen zal neerleggen, zul je over de brug moeten komen. Hopelijk staan in het contract geen ontsnappingsclausules.

© Maydana

Morbide obesitas

2010-11-27T10:12:00.000+01:00

We eten ons een slag in de ronde. Overgewicht neemt explosief toe, zowel bij volwassenen, maar vooral bij kinderen en realiseren ons nauwelijks welke gevolgen dit heeft. Diabetes type 2 wordt op korte termijn volksziekte nummer één en het lijkt erop dat het steeds meer wordt als alleen maar ‘een potje met vet ‘. Anorexia is een probleem, maar ook vetzucht slaat genadeloos toe! Stijgt explosief, en steeds meer mensen moeten verplicht onder het mes om het opgeslagen vet te laten wegzuigen. Maar ook maagverkleiningen zijn aan de orde van de dag. Diëten schijnen weinig of geen resultaten meer te hebben en operaties blijken de enige uitweg te zijn om te voorkomen dat mensen zich letterlijk dood eten. In ieder geval voer genoeg voor psychologen om zich te buigen over de oorzaak van de veelvraten.

Want ligt daar niet het probleem? Meer dan iets eten om in leven te blijven kun je toch niet! Met schrik zullen de artsen en psychologen de komende feestdagen tegemoet zien, waar men het blijkbaar nodig vindt, zich vol te proppen met allerlei opgedrongen ‘lekkernijen ‘ die de grootgrutters ons laten zien met hun reclame. De keuze van overdadig en vooral niet nodig voedsel is overweldigend en we halen zoveel in huis, dat men nog twee maanden zou kunnen overleven op deze voorraad. Ondanks onze huidige crisis, vooruitzichten die een grote werkeloosheid voorspellen, onze knip waar we de bodem nu al zien, weerhouden ons niet, om ons de komende feestdagen vol te vreten met allerlei dikmakende producten. Want we hebben besloten dit jaar in familiekring het kerstfeest thuis te vieren met de Hoorn des overvloed’s.

Natuurlijk heeft dit ook te maken dat onze verstokte rokers geen zin hebben om na ieder gerecht de warme winterjas aan te trekken om vijf minuten te lurken aan hun verslaving.

Want thuis mag je nog roken, dus uit eten is voor de rokers geen optie. Bovendien kun je ook volgieten met alcohol zonder brokken te maken.

Misschien is de aankomende nog grotere crisis automatisch een slankmaker, want als armoede je deur bereikt, zal weinig eten je metgezel zijn en zal de welvaartsziekte obesitas misschien vanzelf verdwijnen. Of is dit valse hoop ?

En ding staat vast, onze vetzucht zal ons eerder naar het kerkhof brengen. Nederlanders zijn te dik, dat staat vast en morbide obesitas een gevaarlijke vijand. Want vet weg laten zuigen, of een maagverkleining hebben bij velen maar een kort resultaat. Ze vervallen na korte of langere periode weer in herhaling en is het overtollige vet opnieuw hun metgezel.

Klinieken draaien overuren om vette Nederlanders van hun vreetgewoontes te bevrijden, terwijl ieder verstandig mens weet dat gezonde voeding de basis is voor een gezond, maar vooral aangenaam en lang leven.

Is onze crisis dan toch ergens goed voor?

Wij houden het maar simpel aankomende kerstdagen, op zoek naar geestelijk voer!

© Maydana

Griepprik

2010-11-19T12:02:00.000+01:00

Griepprik

Ruim drie weken geleden viel er een brief op mijn deurmat van de huisarts. Het was weer tijd voor de jaarlijkse griepprik. Ik behoor gelukkig niet tot de risicogroepen, althans daar ga ik vanuit, maar vind het behoorlijk lastig om één week in bed te kruipen met koorts en ander ongemak. Dus kies ik elk jaar maar weer voor dat prikje, in de hoop dat de echte influenza geen grip om mij zal hebben. Nou, ja, een klein beetje maar zoals de folder me belooft.

Nu ben ik pas sinds 2006 weer terug in ons polderland, en moet me dus aardig plooien en doorworstelen door de soms barre winter en koude. En tenslotte is het al november, dus staat koning winter ineens voor je deur!

Op 11 november jl. was het zover! Gewapend met de oproepkaart, ging ik op weg naar de huisarts. Bij het openen van de deur naar de wachtkamer kreeg ik spontaan last van ruimtevrees. Je kon zo ongeveer over de hoofden lopen en het leek wel een kassaverkoop van een rockfestival. Er was nog net geen nummertjes trekautomaat! Oké, dacht ik in een moment, laat het gebeuren en wacht rustig je beurt af. Maar mijnmerend in de stilte van de betrokken griepspuithalers, bedacht ik ineens dat in dat kleine spuitje gewoon gedode virusdeeltjes zaten. Zou er ook een ietsepietsie Mexicaanse griepvirusjes inzitten? Natuurlijk, verleden jaar heeft de overheid ons overspoeld met de gevaren van deze Mexigriep.

Teveel spuitjes ingekocht, teveel weggegooid! Hopelijk hebben die dingen een houdbaarheidsdatum en konden ze deze misschien nog de nek omdraaien, en ze omtoveren tot dode virusdeeltjes en ze opnieuw gebruiken. Maar dat zal wel niet…..( spijtig genoeg heb ik van dit soort dingen geen verstand), maar kom dan tot de conclusie dat er weer aardig aan kapitaalvernietiging is gedaan onder leiding van Klink.

Daar ik verleden jaar rond de datum van de griepprik in het buitenland was, was ik dus ontsnapt aan de venijnige griepspuitmiep. Maar te vroeg gelachen, ik kreeg als cadeau halverwege december de Mexicaanse griep, en ben daar behoorlijk ziek van geweest. Zelfs de feestdagen waren ongemerkt aan mij voorbij gegaan.

Om dit soort calamiteiten uit de weg te gaan, had ik maar besloten om me dit jaar braaf te laten prikken. Hoewel ik al vier weken aan het hoesten was, wat ongeveer leek op de laatste groeten uit Davos. Maar ja, hoesten is blijkbaar geen griep, dus was er geen enkele smoes te bedenken om niet te gaan.

Langzaam schuifelde het griepprik ontvangende volk naar voren, en uiteindelijk was ik aan de beurt. Heeft het nog bijwerkingen, vroeg ik in alle onschuld. Prikmiep keek me venijnig aan en zei, u kijkt maar op de website.

’s Avonds bleek ik ineens behoorlijk pijn te krijgen in mijn linker arm, een soort van stijfheid, en lichte koorts was mijn metgezel. Twee dagen toch wel last gehad, maar ja alles beter dan nogmaals een rare variatie van griep op te lopen.

Het blijft een soort van Russische roulette!

© Maydana

Nog meer lijken in de kast?

2010-11-11T12:36:00.000+01:00

Afgelopen maandag meldde een landelijk dagblad dat het Tweede-Kamerlid Dion Graus, niet te verwarren met Gaus, ‘apetrots ‘ was op zichzelf, en alles wat hij de afgelopen jaren had aangeraakt in goud was veranderd. Als een heuse foto dit artikel niet had gesierd, was het zeker aan mijn aandacht ontsnapt. Bah…brrrr…dacht ik, niet op maandagmorgen. Gezien deze niet bepaald mijn favoriete dag is, altijd met de nodige startproblemen, viel het artikel over deze ‘Limburgse ridder ‘ helemaal verkeerd in mijn opstartfase.

Nu heb ik toch al niet veel op met deze enigszins smoezelige man, en ik mij telkens afvroeg waarom onze blonde ambitieuze god, van die rare discipelen had gekozen. Dan blijkt, dat al vijf leden van de PVV met justitie in aanraking zijn geweest.

Ik krijg spontaan Youp van ’t Heck neigingen , Bückler visioenen , en denk afvoeren die handel. Google leert mij dat deze rasechte Limburger nou niet echt veel heeft gepresteerd in de afgelopen kamerjaren.
Dat zijn zitvlees zich uitermate prettig voelt in het blauwe pluche, moge daarom geen twijfel hebben.

Maar Google vermeldde ook dat deze ‘Ridder ‘ zich schuldig had gemaakt aan huiselijk geweld en zijn zwangere vriendin de nodige klappen had verkocht. Dezelfde vriendin die nu een film gaat maken over het leven van de laatste Limburgse Ridder. Als ik haar een goede raad mag geven, laat de camera maar aanstaan, je weet maar nooit welke beelden we ooit nog te zien krijgen. Losse handjes, gouden handjes!

Elke keer als deze man zich vertoont in een van onze overvloedige praatprogramma’s, lopen de koude rillingen over mijn rug en bedenk ik, hé man doe eens iets aan jezelf. Loop die kapper niet steeds voorbij, en een mediatraining zou beslist geen overbodige luxe zijn. Tevens bekruipt mij het gevoel dat hij bij de verkeerde partij zit, met zijn gezever over dieren. Maar ik zou Thiemen goed begrijpen als zij deze “no-nonsense ridder ‘zou weigeren. Begrijpt u mij niet verkeerd, ben gek op dieren, maar dit zinloze gepraat over iets waar hij geen verstand van heeft, is tijdverspilling. Dit is overigens een snier naar de redacties van praatprogramma’s, die deze onverlaat steeds opnieuw uitnodigen.

Gedoogbeleid
Nu kan onze blonde ‘Ludwig ‘ zich wel verschuilen achter gedogen, maar ik krijg zo langzaam het gevoel dat wij moeten gedogen wat betreft zijn volgelingen. Bokskampioen Hero Brinkman, stalker en pestkop Eric Lucassen en smoezelige Dion Graus, met zijn gouden handjes, die blijkbaar geen moeite heeft een vrouw te meppen.

Daar inmiddels bekend is dat vijf leden van deze partij al in aanraking zijn geweest met justitie, lijkt het mij zinvol dat goed screenen en van de vereiste middelen zou moeten zijn, en deze partij zich ontdoet van deze hangpolitici. Tenslotte kan men hier niet echt spreken van ‘Paradepaardjes’
Zover ik ben ingelicht dienen volksvertegenwoordigers van onbesproken gedrag te zijn.

Hoe makkelijk is het om je te verschuilen achter een gedoogbeleid. De vraag wie gedoogd wie? Antwoord; zou het niet weten. Dit gedoog ik in ieder geval niet, en vraag mij af waarom hier nu eens geen tijd aan wordt besteed om eens na te gaan, welke lijken er nog meer uit de kast komen, in plaats van dat gezeur over dubbele paspoorten.

© Maydana

Sinterklaas, onze eerste allochtoon

2010-11-09T14:09:00.000+01:00

Nog even en dan arriveert Sinterklaas en zijn gevolg, in het Bourgondische Maastricht, uiteraard geflankeerd door de nieuwe burgervader Onno Hoes. Hele horden kinderen, ouders, oma's en opa's, maar vooral de pers zijn aanwezig om de goed heilig man te verwelkomen. Want zie ginds komt de stoomboot en als de boot niet goed wordt aangemeerd, raakt Sint met gevolg en al te water. Er schijnt toch enige stuurmanskunst vereist te zijn om de goed heilig man niet te laten verzuipen. En dan te bedenken dat Sint-Nicolaas de patroon is van de zeevaart.

Nu wil het verhaal, één van de ongeveer 3000 leugens die ouders hun kinderen vertellen, dat Sinterklaas uit Spanje komt. Niet dus! Sinterklaas was een Heilige uit Mira, dat vroeger in Klein-Azie lag en tegenwoordig in Turkije. Dat hij ooit verhuisd is naar Spanje, is geschiedkundig niet bekend. Dus dat is al de eerste verwarring. Maar blijkbaar hebben wij er een traditie van gemaakt de goede man uit Spanje te laten komen. Ten slotte zijn de historische banden met Spanje ons bekend. In vroegere tijden, ongeveer een eeuw geleden kwam de goede man exact op 5 december, zijn verjaardag, overigens ook een leugen, want de goede man is op 6 december jarig. Maar ja, we kijken niet op een dag en tenslotte is het een kinderfeest en weten zij veel. De cadeautjes zijn het belangrijkste, dus zal het onze kinderen worst wezen of het een dag te vroeg is.

Tegenwoordig verschijnt de man in tabberd al halverwege november, blijkbaar heeft Nederland een grote schare kinderen die ten slotte allemaal bezoek verwachten van de Heilige. De pepernoten liggen half september al in de schappen en moeders moet haar kleintjes vertellen, dat het wel erg vroeg is en dat de drammers nog even moet wachten, waarschijnlijk op de volgende goed bedoelde leugen.

Want Sinterklaas en zijn helper Zwarte Piet, vroeger waren ze met z'n tweeën, tegenwoordig wordt hij omringd door een heel bataljon Zwarte Pieten, van hulp tot pretpiet. Nou is het wel oppassen geblazen met deze schare zwarte Pieten, want voordat je het weet krijg je weer commentaar vanuit de linkse hoek, dat de Goed Heiligman een slavendrijver is. Negerzoenen zijn inmiddels ook verboden. Maar Sinterklaas met zijn helpers komen in de nacht van 5 december over onze daken en langs de schoorstenen alle huizen binnen .Ook niet waar, want we kopen ons suf aan allerlei goed bedoelde rommel en dichten er op los dat het een lieve lust is. Zou dit gebeuren een moraal hebben?

Zeker weten, en die staat in het prentenboekje van de onderwijzer Jan Schenkman uit de 19de eeuw en dat mag u zelf nakijken. Dus de oorsprong van dit spektakel ligt eigenlijk al in de 13de eeuw en werd in Utrecht als eerste gevierd door de schoen van 4 arme kinderen te vullen met geldstukken, maar ook in andere steden werd iets voor de armen gedaan.

Calvinistische predikanten probeerden nog te vergeefs het sinterklaasfeest af te schaffen omdat het teveel heidense elementen zou bevatten. Een beetje vergelijkbaar met onze hedendaagse linkse rebellen. Maar gezien dit leugenfeestje zo populair is, lijkt het me geen poging waard, uit welke hoek dan ook, het volksfeestje af te schaffen. Want Sinterklaas, wie kent hem niet!

Het is een modern kinderfeest geworden en we zingen uit volle borst; Zie ginds komt een Stoomboot, Sinterklaas Kapoentje en de maan schijnt door de bomen, als of dat alleen op sinterklaasavond gebeurd. Bovendien rijdt de goede man met zijn schimmel over de daken, wat niet ongevaarlijk is en bij een ongeval onmiddellijk de ambulance moet worden gebeld, waarbij men weer de kans loopt dat broeders en arts worden bedreigd door een stel ongelovigen. Eigenlijk heeft Sinterklaas een bloedgevaarlijk beroep en bovendien zal hij, natuurlijk ongewild, schade aanbrengen aan uw nieuwe dak of zonnepanelen. Bepaald geen prettig vooruitzicht.

Nu schijnt die goede man ook nog massa's dubbelgangers te hebben, die door weer en wind, vaak stomdronken, adressen bezoeken, doorgekregen van fanatieke ouders die per se hun kroost willen verrassen met een nepsinterklaas. Er wordt driftig gestrooid met pepernoten, snoepjes en kruidnoten, die slecht zijn voor de gezondheid van ons opgroeiend kroost. Bovendien vind je bij de grote schoonmaak vlak voor Pasen de verschimmelde kruidnoten nog in een of andere hoek. Maar zoals het ons goede Hollanders betaamt, moeten onze kinderen wat terugdoen. De schoen wordt gevuld met een wortel voor de goede schimmel en wat hooi, maar ze verwachten natuurlijk ook het nodige terug, want gauw tevreden is ons kroost niet meer. Bovendien kunt u ze niet meer afscheppen met een pop of auto-tje, maar komen ingewikkelde elektronische zaken uit de zak van Sinterklaas.

Ondanks onze huidige crisis, de oproep van onze linkse Femke dat we niet teveel spullen moeten consumeren, maar ons moeten beperken tot eenvoud en soberheid. Sinterklaas heeft daar geen boodschap aan en Lenen.nl is er goed voor, in onze huidige geldcrisis. Dan zijn we er nog niet! Vlak na zijn vertrek komt de goede oude kerstman op zijn sleetje met zijn rendier en overvallen we de goed uitgestalde winkels en supermarkten, om inkopen te doen voor een feestelijk vreetfestijn. Een ding is zeker, het wordt weer sappelen in januari, en de deurwaarders hebben een gouden maand. Wij aanbeden de eerste allochtoon Sinterklaas en hebben maar weinig op met onze allochtonen, die ook deel uit maken van onze gemeenschap en soms guller zijn dan Sinterklaas himzelf. Uitzonderingen daargelaten.

© Maydana

Dagen van de doden!

2010-11-04T12:24:00.000+01:00

Foto Maydana

Begin deze week was het Allerheiligen en Allerzielen, de dagen der doden. Voor ons bijna allemaal dagen, dat we de zware weg naar het kerkhof of crematorium gaan om onze dierbaren te gedenken en hun graven en gedenkstenen, extra te verzorgen met een kleurpalet van bloemen. We staan even stil bij het dierbare verlies, dat ons allen steeds opnieuw onverwacht treft.

Nooit had ik kunnen vermoeden dat afgelopen jaar rond deze tijd, ik enige dagen later mijn moeder zou verliezen. Vrolijk en opgewekt ging ze naar het ziekenhuis, ondanks dat ze behoorlijkwas verzwakt, waren haar humor en goedlachsheid onverwoestbaar. Maar toch onverwacht sloot je na enkele dagen voor altijd je ogen en liet me in ontreddering achter, met op je gezicht de eeuwige glimlach!

Als een tevreden mens, altijd gelukkig had je besloten in alle stilte en alleen te kiezen voor de andere eeuwigheid, de dimensie van vrede en stilte. Nauwelijks kan ik geloven dat het al bijna een jaar geleden is, dat je had gekozen voor de hemel.

Met Allerzielen had ik de behoefde duizend ballonnen los te laten met een briefje; Ik mis je zo!

Het was een moeilijk jaar…miste onze dagelijks praatje, je lieve woorden, onze gesprekken over de tijd dat je bij mij woonde en je zo genoot van de paarden en ons samenzijn. Dat je zo goed begreep dat na zes jaar bij mij te hebben gewoond, er geen andere mogelijkheid was een eigen appartement te betrekken in het verzorgingshuis, omdat dit nodig was om je te voorzien van de allerbeste zorg.

Ik heb kaarsjes aangestoken bij je foto op mijn kantoor, bloemen op je graf en me getroost met de gedachten, dat je dagelijks om me heen bent.

Denkend aan je woorden, huil niet om mij ook waar ik ben, ik ben gelukkig en onze band zal nooit verbreken! Dood ben je alleen, als je wordt vergeten…..

© Maydana

Scheiden

2010-11-02T17:37:00.000+01:00

Nu ben ik een voorstander om ons milieu enigszins te helpen op het goede pad te blijven. Netjes probeer ik al het overtollige papier, en dat is nogal wat vandaag de dag, in een doos te doen, om eenmaal per maand aan de straat te zetten. Uiteraard wordt dit door vrijwilligers gedaan, die de moeite nemen ons te verlossen van het oude papier. Want gemeentes laten het wat dat betreft, graag over aan anderen. Bovendien gaat alles gescheiden in grijs en groene container, met andere woorden ik doe mijn best. En natuurlijk velen met mij!

Want elke handeling ten behoeve van ons milieu is een goede zaak.
Een onzalige ambtenaar heeft bedacht dat we al die plastic verpakkingen, ineens niet meer bij ons huisvuil mogen deponeren. Apart, is de slagzin!

Dat betekent dat ik in mijn garage weer een plekje moet reserveren voor een grote vuilniszak, waar ik alle afgespoelde bekers en ander plastic verzamel, om tenslotte de zak achter in mijn auto te gooien en op zoek te gaan naar een container, met de kleuren van de ING bank, om het verzamelde plastic te lozen. Gezien fabrikanten blijkbaar plezier hebben ons op te schepen met allerlei plastic verpakkingen, waarbij je bij sommige grof gereedschap nodig hebt om ze te openen, loopt de zak in no time vol. Je bent jong en kun je nog wat!

Bovendien staan de ING-containers niet altijd bij je in de buurt, dus vervoer met een auto is noodzakelijk. Aangekomen bij het oranje gat, blijkt deze zo smal te zijn, dat je het door jou zo mooi opgespaarde plastic uiteindelijk stuk voor stuk erin moet gooien. Dus zak weer open, en sta je het plastic met je handen in de container te gooien. Conclusie; opening is te klein.

Maar goed, je bent jong en je kan dat!

Ik dacht tijdens deze handeling, hoe moet dat nou als ik bejaard zou zijn. Woon op een appartement, misschien geen extra ruimte voor die vuilniszak, moet de zak via lift of trappen naar beneden slepen en misschien lopend op weg naar de container. Beste ambtenaar, u die dit ooit heeft verzonnen, dient te weten dat dit weer nergens over gaat! Niet echt over nagedacht, gezien onze vergrijsde bevolkingsgroep toch behoorlijk groot is, zullen de plastic verpakkingen gewoon in de grijze container verdwijnen. Of hebt u inmiddels een plastic-politie ingesteld, die snuffelend in de grijze containers wroeten.

Maar, verschillende gemeentes in dit land weigeren dit onzalige plan. Zij hebben een bedrijf ingehuurd die het plastic scheidt van het gewone huisvuil. Bovendien blijkt dit een goedkopere oplossing te zijn.

Blijkbaar toch ambtenaren die hun hersenen gebruiken en nadenken over een goed, maar vooral haalbaar milieubeleid.

Maar zoals dit gaat in Nederland, men bedenkt iets, voert het uit, en komt enige tijd daarna tot de conclusie, dat het plan toch niet goed was. Weg, investering, en dat noemt men kapitaalvernietiging!

© Maydana

Zomertijd is geen tijd!

2010-11-01T11:47:00.000+01:00

Als er ooit een reden zou kunnen zijn dat ik op de PVV zou stemmen, dan is het fabuleuze idee, om eindelijk van die verrekte ‘zomertijd ‘ af te komen. Al jaren roep ik dat ik daar behoorlijk last van heb en mijn lijf hevig protesteert tegen dat ene malle uurtje van de zomertijd. Mijn bioritme is totaal van slag en de hele zomer loop ik te etteren. Hoewel ik een bloed hekel heb aan de winter, verheug ik me als een klein kind op einde oktober dat we weer onze normale tijd hebben, waar mijn lieve lijf zo op gesteld is.

De vraag wat ons dat uiteindelijk oplevert dat verdomde zomeruurtje, is mij tot op heden nog nooit tot tevredenheid beantwoord. Alleen het woord ‘zomertijd ‘ levert mij een complete allergische reactie op, en eind april begint de chagrijnigheid. Want zomertijd is geen tijd, verzonnen tijd, waardeloze tijd, rot tijd!

Wintertijd is namelijk normale tijd, punt uit! Wie ook dat ‘zomeruurtje ‘heeft verzonnen is verantwoordelijk voor een aanslag op mijn lijf.

Bovendien moet ik extra kilometers lopen om alle aanwezige klokken weer normaal te laten lopen. Mijn verzameling horloges kosten me ruim een uur om ze op de juiste, echte tijd weer aan de gang te krijgen. Bovendien zijn die ‘verzinmallooten zomertijd ‘ verantwoordelijk voor het feit dat ik in de nacht van zaterdag op zondag totaal van slag was en maar 3 uur heb kunnen slapen, en mijn lieve lijf uren nodig heeft om weer normaal te worden.

Dus, PVV doe je best en zorg dat jullie voorstel bij het Europese Parlement wordt beloond en wij gewoon elk jaar onze gewone wintertijd kunnen handhaven.

© Maydana

'Moordneigingen'

2010-10-27T13:34:00.000+02:00

Het enige van de winter dat ik echt leuk vind, is het moment dat ik mijn ‘vogelvoedselbank ‘ kan installeren. Als de eerste pindazakken, vetbollen en ander wintervoedsel te koop zijn, kom ik met zakken vol thuis. Opgesteld vlak bij mijn raam van mijn kantoor, kan ik elke morgen als de schermer veranderd in daglicht, volop genieten van de vroege vogels, die mijn ‘voedselbank’ al lang weer hebben ontdekt. Nu bevind ik mij in de uitzonderlijke positie, dat ik nogal achteraf woon, met een zee aan hoge bomen en volop natuur. De meest vreemde vogels ontdekken de ‘voedselbank’ en maken gretig gebruik van de opgehangen pindas, vetbollen en andere lekkernijen. De commercie springt gretig in op de behoefde van de consument, om onze fladderaars bij te voederen. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven, dat ze aan mij een behoorlijke klant hebben, want ik blijk een overdrijvingdrang te hebben, onze fladderaars een overdaad aan voedsel voor te zetten.

Natuurlijk zullen de echte ’vogelaars’ roepen; Mens, doe niet zo achterlijk, ze vinden genoeg voedsel en dit soort van bijvoeding is totaal niet gewenst. Pure verwennerij! Dat zal best, maar ik ben ook zo egoïstisch ingesteld, dat ik de dans der vinken, roodborstjes en de sinds kort nieuwe gast, een bonte specht, niet wil missen. Bovendien houden wilde hazen elke ochtend vergadering op mijn grasveld, en rennen de eekhoorns zich een rotje van de ene naar de andere boom, en slaan uiteraard mijn opgehangen pindas niet over. Dit schouwspel als ochtendritueel, waarbij ik mijn gedachten kan ordenen, kijkend naar de drukte van mijn gevederde vrienden. Soms heeft het roodborstje de gewoonte op de vensterbank te zitten, mij strak aan te kijken en tikkend met zijn snavel tegen mijn kantoorruit, een morgengroet te uiten. Ook het eeuwige trio wilde duiven zijn vaste gasten.

Met veel genoegen bekijk ik dit gebeuren! Het is een drukte van belang, landen en stijgen en ik denk zelfs dat Schiphol hier niet tegenop kan. Prachtig om te zien, en vooral om van te genieten. Een pracht van natuurlijk gebeuren, en de hiërarchie werkt automatisch. Het inspireert mij vaak tot mooie gedachten en de simpelheid van de natuur.

Maar, er zijn ook boeven onder de fladderaars. Gevleugelde nietsnutten, die me tot op mijn bot ergeren. Achter in de hoge bomen zitten roetzwarte roeken, kraaien en andere soort van vogelcriminelen. Maar de ergste zijn de Vlaamse gaaien, die de brutaliteit hebben zich te goed te doen aan het door mij opgehangen voedselpakket, en totaal geen gene voelen, om vlak bij het huis te komen, de kleine vogels bijna een hartverlamming bezorgen en mijn adrenaline tot het kookpunt brengen. Ik vermoord ze, roep ik dan, waarbij mijn huisgenoten in koor roepen, dat gaat niet want het is een beschermde vogelsoort. Grrrrrrrr…

Heel soms komt buurman kater even kijken en de vogelbende neemt dan een vlucht naar hogere sferen. Maar de linkerd heeft iets leuks bedacht, onder een grote uit de voegen gegroeide conifeer een schuilplaats te zoeken om vooral de voedselbank in de gaten te kunnen houden en wellicht uit op een smakelijk hapje. Allemaal nog te tolereren, maar als de Vlaamse gaai komt, steek mijn woede op tot een ware novemberstorm.

Toevallig stond gisteren in een van onze landelijke dagbladen dat er sprake was van een ware gaaieninvasie. 100.000 Vlaamse gaaien op Nederlands grondgebied. Oké, overdrijven is ook een vak, maar ineens bedacht ik, hebben die krengen mijn achtertuin uitgezocht om te overwinteren?

De ‘voortdurend krassende eikelzoeker’ verzoek ik vriendelijk mijn erf te verlaten en zich elders op te houden. Het schijnt een goed broedjaar te zijn geweest en dat vogeltuig komt als immigrant vanuit Tsjechië en Slowakije, zomaar en zonder inburgeringcursus.

Ik zal mijn moordneigingen bedwingen en een groot bord van zilverpapier plaatsen in de tuin met het opschrift: Verboden terrein voor Vlaamse gaaien.

Want ze hebben een hekel aan zilverpapier en nu maar hopen dat ze kunnen lezen. Of ik stuur buurman kater er op af, kunnen ze mij in ieder geval niet beschuldigen van massamoord!

© Maydana

BN-er moe!

2010-10-21T12:28:00.001+02:00

Afgelopen week was er drukte op Twitter, radio, televisie en natuurlijk onze dagelijkse ritselkrant. Het is Donorweek, waarbij onze BN-ers het nodig vinden zich in te zetten om ons over te halen orgaandonor te worden. Ze beloven je gouden bergen, om maar dat Donorcodicil in te vullen. Alsof het enige nut zou hebben als een BN-er mij dat zou vragen. Nee dus! Ik wordt er alleen een heel klein beetje agressief van, als een schrijver verkondigd dat ik een gesigneerd boek zou krijgen. Rot op man, ik wil helemaal geen boek! En een wereldberoemde vaderlandse zanger hoeft absoluut geen liedje voor mij te zingen. God zal me ervoor bewaren! Je moet maar met je gezicht op de televisie zijn geweest en direct gebombardeerd tot BN-er, wordt je onmiddellijk ingezet om het klootjesvolk over te halen iets te doen waar je toch even over moet nadenken. Ten minste dat heb ik begrepen. Je laat niet zomaar in je lijf snijden…..toch? Alsof je daar nog iets van zou merken, bovendien is het een overbodige balast, waar je niets meer aan hebt en andere misschien nog een prachtig leven kunt bieden. Doodgaan is geen try-out, maar een laatste voorstelling! Nee, er worden weer beroemde vaderlandse figuren ingezet, om het interessant te maken. En daar word ik nou moe van, BN-er moe! Ze zijn nog te beroerd om je op Twitter te antwoorden, als je ze iets vraagt! Alleen op zulke momenten als ze je nodig hebben, maken ze gebruik van je timeline. Dan voelen ze zich ineens niet meer zo verheven, waarom? Omdat ze wat van je willen!

Persoonlijk wil ik nooit iets van onze BN-ers, want in mijn optiek zijn ze alleen maar bezig zich zelf te promoten, en lees ik er met het grootste gemak overheen, waarbij ik na een paar tweets al niet meer weet waar het overging. Dat heet geen ruimte hebben, op mijn harde schijf in mijn hoofd. Arrogant gedrag, terwijl ze bij de gratie van het klootjesvolk het tot status van BN-er hebben gebracht.

Nee, ik neem mijn eigen beslissingen, ook niet in overleg met mijn familie, het is mijn lijf en ik doe ermee wat ik wil. Dat moge duidelijk zijn! En daar heb ik al helemaal geen BN-ers bij nodig.

Triester is dat er zo een bedelachtige actie op gang moet komen, om levens te kunnen, maar vooral te willen redden, als jouw lichtje is uitgaan. Al jaren pleit ik voor het systeem zoals het in België bestaat. Iedereen is gewoon donor, en wil je dat niet door allerlei overwegingen, dan vul je gewoon het papier in met nee. En ik zweer u, dat is makkelijker dan het codicil invullen. Jarenlang loopt de overheid al te zeuren, om dat codicil. Miljoenen worden aan Postbus 51 en andere zaken besteed, met als resultaat, weinig of niets! Dus gooien we er maar een partij BN-ers tegenaan!

Doodzieke Nederlanders vluchten naar België, om daar een orgaan op te duikelen. Terecht dat de Belgen, hier des duivels over zijn, want in België komen ze wel op de wachtlijst en krijgen ze binnen enkele maanden een hart, nier, long, lever of alvleesklier. Vanwege het tekort aan organen zijn de criteria in Nederland namelijk zo streng dat veel patiënten worden afgewezen en daarmee de dood als dagelijks gast meesjouwen.

Toenmalig minister van Volksgezondheid Ab Klink heeft ooit eens gezegd dat men er naar streeft om het aantal donoren te laten stijgen en op die manier de wachtlijsten te verkorten, maar het orgaantoerisme naar België blijft stijgen. Maar zoals het de gewoonte is van het Haagse blijft het altijd bij plannen, en worden nooit uitgevoerd.

Ik blijf dus pleiten voor een wetgeving als in België, van “Ja tenzij “. En die BN-ers moeten mij vooral met rust laten. Mooie taak, voor het nieuwe kabinet-Rutte, om de wetgeving te wijzigen.

© Maydana

Startproblemen!

2010-10-18T11:24:00.000+02:00

Na de nodige startproblemen ’s morgens, en dat heeft niets met maandag te maken, zijn de kranten en Internet de enige mogelijkheid om me enigszins op gang te brengen. Eerlijk gezegd, één nieuws maandagmorgen die mij niet bepaald vrolijk maakte. Ook Radio 1 was bepaald geen oppepper! Alleen de column van Henk Westbroek bracht nog enig licht in de duisternis, in de met vorst startende maandag. Gehuld in een dikke badjas, en niet bepaald erg sexy op de vroege morgen, leek ik wel een oldtimer, waarbij de choke te lang had aangestaan en pardoes verzoop. Natuurlijk ik ben geen jonge bloesem meer, waar het leven in deze tijd met gemak aan voorbij gaat, maar enigszins belegen met een houdbaarheids datum en de daarbij horende zorgen. Hoe zit dat straks met mijn pensioen? Is de kas van de AWBZ dan echt helemaal leeg en moet ik de hele dag in mijn luier blijven liggen, en krijg ik als verjaardagscadeau op mijn 65ste de pil van Drion?

Kranten verrasten mij met het nieuws dat er terroristische aanslagen in de maak was voor Europa. Dat dieven mijn auto opsnijden als hij geparkeerd staat, dat depressies de volle aandacht hebben, nu een bekende Nederlander de keuze heeft gemaakt vrijwillig uit het leven te stappen, dat medelanders de bijna lege pot van de AWBZ mogen meenemen naar hun thuisland voor thuishulp. Dat artsen zijn verslaafd aan drugs en daarom verkeerde diagnoses uitdelen, en moeten afkicken. Aparte klinieken voor de haantjes, maar ook advocaten en bekende Nederlanders, blijken te lijden aan een verslavingsprobleem. Maar het meest indringende bericht dat ik vanmorgen mocht lezen, was dat een man zijn ex met een hakbijl heeft bewerkt op en nabij een station, waarbij reizigers als toeschouwers dienden.

Dat is een gebeurtenis die op je netvlies blijft en je bovendien direct wakker maakt, mocht je net als ik startproblemen hebben ’s morgens. Postbus 51 heeft een spotje gelanceerd over huiselijk geweld, maar echt zin heeft het niet. Dat blijkt nog steeds in hevige mate te bestaan en hulp is er te weinig voor deze slachtoffers. Het spotje schijnt ook geen enkel effect te hebben, en de vraag is wat de ‘spotjesmaker ‘ voor een breakdown heeft gehad tijdens het bedenken hiervan.

Ook was er een klein beetje goed nieuws, er zou een Gen zijn ontdekt die depressie veroorzaakt, nu maar hopen dat ze er wat aan kunnen doen, want in deze tijd blijken teveel mensen te lijden aan depressies. Eerstelijns psychologen en psychiaters hebben een wachtlijst van hier tot Timboektoe, en ondertussen maken onbekende Nederlanders een einde aan hun leven. Maar ja, zo te lezen zitten de meeste artsen in een afkickkliniek.

Goedemorgen, maandagmorgen, je bent weer goed begonnen! Inmiddels zijn mijn startproblemen opgelost en zal ik me zo op weg maken voor een afspraak, inderdaad met mijn nieuwe winterjas.

© Maydana

Borstkanker!

2010-10-16T14:12:00.000+02:00

Elke dag zou een verwendag moeten zijn, voor vrouwen met borstkanker

Lieve vriendin,

Verscholen achter een grote bos bloemen, en bibberend en vol schuldgevoelens stond ik voor je deur. "Hallo kom binnen". Op zo een moment schiet je te binnen dat 30 jaar vriendschap dergelijke dingen moeten kunnen doorstaan.

Ik voelde me vreselijk schuldig, omdat ik je te weinig aandacht had gegeven in de moeilijke en afschuwelijke periode toen je de mededeling kreeg dat je getroffen was door borstkanker. Ik was toen onbereikbaar…natuurlijk allemaal verklaarbaar en misschien als excuus aan te voeren, maar niet genoeg om me daarachter te verschuilen.

Ik maakte mezelf het verwijt, dat ik het niet eerder wist, en niet bereikbaar was voor jou. Je niet kon bezoeken in het ziekenhuis, niet kon bijstaan in de vele moeilijke momenten die je hebt ervaren, want zoiets verwacht je toch van een vriendin. Nee, ik was spoorloos, bezig met eigen problemen, mijn leven weer op rails te krijgen, vergetend dat er ergere dingen om je heen gebeuren als alleen in je eigen wereldje. Hopelijk heeft deze nalatigheid onze diepe vriendschap niet geschaad en kunnen we doorgaan, daar waar het even was gestopt. Gisteren hebben we het samen weer opgepakt met alle positiviteit die je uitstraalt, maar vooral mij te leren, dat vriendschap veel kan verdragen.

Lieve vriendin, mijn oprechte verontschuldigingen, diep uit mijn hart betuig ik intense spijt voor deze "nalatigheid en egoïsme " die puur was gebaseerd op angst voor confrontatie. Voor mij was het niet te begrijpen dat jij door zoiets zou worden getroffen. Mijn worsteling om je tegemoet te treden, jou in je ogen te kijken en je verdriet te zien. Die confrontatie en de ongrijpbare angst die mijn emotie beheerste. In gedachten heb ik je duizendmaal geknuffeld, je willen zeggen hoe belangrijk je bent voor mij, maar ook zonder woorden in je nabijheid zijn.

Opnieuw toonde je kracht en sterkte, maar ook vergevingsgezindheid, je hebt me binnen gelaten en we hebben zonder woorden geknuffeld. Je liet mij weer zien hoe groots je bent, en dan...vragen, hoe is het met jou!Zo graag had ik willen vragen, hoe jij je voelt, wat zijn je emoties, wat denk je! Maar jij zult zoals altijd zeggen, alles ik oké.

Op zulke momenten verlang ik erna om een beetje, een heel klein beetje van jou de kunst te mogen leren, te leven en te overleven. Samen hebben we genoten van de zon, achter in de prachtige tuin, samen even alleen, maar toch kreeg ik niet over mijn lippen je te vragen, waarom je me nog binnen hebt gelaten. Had maar tegen me gezegd, wat ben jij voor een vriendin; toen ik je nodig had was je onvindbaar.

Je stralende glimlach, je optimisme en vooral je vraag, hoe is het met je!

Lieve vriendin, ik hoop dat de stap van gisteren niet de laatste zal zijn en er nog vele, vele mogen volgen. Dat ik weer kan komen zoals vroeger, kort of lang en dat 30 jaar misschien toch nog 40 jaar kunnen worden, want een zo diepe vriendschap moet je koesteren. Vandaag verwerk ik alle emoties die mij gisteren zo hebben geraakt en kom maar tot een conclusie, je bent een geweldig mens, waar deze lummel nog veel van moet leren.

Veel liefs en duizend knuffels,

© Maydana

Soms is reclame uiterst welkom!

2010-10-14T12:04:00.000+02:00

Over het algemeen ben ik geen fervente televisiekijker, want de Nederlandse televisie heeft me op een paar dingen ná, weinig of niets te bieden. Daar ik uiteraard net als vele van jullie, niet op een onbewoond eiland leef, heb je rekening te houden met de rest van je huisgenoten.

Ten slotte kun je niet altijd en eeuwig op je kantoor bivakkeren, waar overigens ook een televisie staat, maar wordt van je verlangd je gezicht af en toe eens te laten zien in wat je noemt de woonkamer. Nu ben ik gek op kookprogramma’s, maar niet op Gordon Ramsy, en den Blijker is bepaald ook niet mijn favoriet. Dus wijk ik uit naar onze Oosterburen, die mij werkelijk de allermooiste kookprogramma’s voorschotelen, maar me vooral niet lastig vallen met ellenlange reclameblokken, die totale ergernis opwekken, vooral als dat Mona-mannetje met zijn toetjes het beeldscherm vult. Ja, en elke avond kijk ik trouw naar de ellende van GTST, gewoon omdat ik dit halve uurtje als een vorm van ontspanning zie, één wereld waar alles kan en niets echt is. Maar mocht u en ik de illusie hebben, dat u een half uurtje kijkt naar de oer-Hollandse soap, stel ik u bij deze teleur. U kijkt exact dertien minuten!

Ja, want de rest is reclame! Zo kom je natuurlijk gemakkelijk aan twintig jaar soap. Nu heb ik weinig zin om dat uit te rekenen, hoeveel uren u eigenlijk precies heeft gekeken, maar toch even een formule er tegen aangegooid en kom dan tot de conclusie dat men als twintigjarige GTST-fan uiteindelijk maar vijfenzestig dagen van de 20 jaar heeft kunnen genieten van deze soapellende. Nu ben ik een afvallige, dat wil zeggen één invaller, want ik volg deze ‘flauwe kul ‘ pas sinds mijn terugkomst naar Nederland in 2006.

Ook het fenomeen Benidorm Bastards wekt mijn ergernis op. De rest van mijn huisgenoten lachen zich krom, maar ik kan met de beste wil van de wereld nog geen glimlach op mijn gezicht toveren. Mocht ik op zulke momenten in de huiskamer zijn, verlang ik immens naar de afzondering van mijn kantoor, en ben dan blij dat reclameblokken deze vreselijke uitzending onderbreken. Als dit soort van amusement valt onder de categorie, hoe maken we onze ouderen tot een belachelijke groep, dan is dat in ieder geval gelukt. Tevens vraag ik me af, hoe deze groep semi-acteurs zich hebben laten verleiden tot een dergelijke belachelijk programma. Deze generatie klaagt steen en been, dat onze jongeren geen enkel respect meer heeft voor de vergrijzing, maar als men het gedrag van deze ‘ouderen’ voorbij ziet flitsen, kan men niet anders dan geen of weinig respect opbrengen voor de grijshoofden. Gelukkig is dit maar een minimale groep van ouderen die zich te buiten gaan aan wangedrag en met dit vulgaire programma, de lachers op de hand probeert te krijgen.

Wat proberen de commerciële zenders ons toch allemaal voor te schotelen? We ergeren ons aan taalverloedering, maar lachen ons rot als een stel Haagse asociale pubers denken leuk te zijn. Nou, ik vind het helemaal niet leuk en wat mij betreft kunnen zowel de Benidormer’s en Haagse aso’s per onmiddellijke vertrekken naar een onbewoond eiland in Verweggistan.

Op zulke momenten ben ik even blij met de irritante reclameblokken!

© maydana 14-10-2010

En God schiep...

2010-10-01T12:45:00.000+02:00

De afgelopen weken zijn we via de media overspoeld met berichtgeving over seksueel misbruik in de Rooms-katholieke kerk. Slachtoffers die eindelijk gaan praten, hoewel de meeste van deze aangiften zijn verjaard. Tijden geleden stonden de kloostermuren van Amerika en Ierland te schudden, door het uitlekken van het vele seksuele misbruik door in jurken gehulde geestelijken. Diepgaande onderzoeken naar deze praktijken, leverden niet meer op, als een excuus vanuit de pauselijke residentie. Slachtoffers achterlatend met een levenslang trauma. De heilige bankrekening werd aangesproken om slachtoffers het zwijgen op te leggen. En dat kost moeite, voordat de Roomse ondeugden over de brug komen.

Uiteraard zijn dit soort van uitwassen niet alleen van deze tijd, maar kwamen in de oudheid al voor. Het geloof lijkt op een primitieve bezigheid, althans dat willen zij ons laten geloven. De in paars gehulde gezagdragers hebben de pretentie zich te laten gelden als God op aarde. Zij menen de wijsheid te hebben, om zelfbedachte zaken op te dringen in naam van Onze lieve Heer.

Opnieuw zijn we opgeschrikt door berichten van misbruik van paters in een rooms-katholiek internaat in ’s Heerenberg. Uit onderzoek bleek dat paters veelvuldig seksueel misbruik pleegden. Tevens bleek dat dit misbruik bekend was binnen de orde en ook door de leiding werd besproken. De hoogste baas van de Salesianen Ad Luyn , tegenwoordig bisschop te Rotterdam, wilde op deze openbaring van seksueel misbruik van destijds, geen enkel commentaar leveren. De paters van het toenmalige Don Rua Klooster, hadden blijkbaar gouden handjes. ( tegenwoordig de naam van het klooster Gouden Handen ). Laten we zeggen, ze hebben de naam aangepast. Ook in het Duitse Limburg zijn priesters beschuldig van seksueel misbruik van kinderen, maakte het bisdom woensdag bekend. Tevens viel het bericht op dat in het bekende Duitse klooster Ettal, bekend door zijn bekende likeurstokerij, het misbruik van kinderen aan de orde van de dag was en de Duitse politie vandaag een inval heeft gedaan. Blijkbaar is misbruik in de Rooms-katholieke kerk een wereldwijd probleem.

Mocht er een lieve Heer/of mevrouw boven de wolken deze afschuwelijke wandaden van zijn herders volgen, denk ik persoonlijk dat het schaamrood hem/haar naar de kaken stijgt. Het kan nooit de bedoeling zijn dat vertegenwoordigers misbruik maken van hun positie. Bovendien vraag ik mij af, of onze lieve Heer enige zeggenschap heeft gehad in de regels welke door de Rooms-katholieke kerk door aardse zijn ingesteld. Waarom moeten mensen, die God willen dienen in alle eenzaamheid hun leven slijten. Het zijn mensen met gevoelens en behoefden. Mensen die door zulke regels afwijkend gedrag gaan vertonen, zoals seksueel misbruik, met als gevolg talloze slachtoffers, en waarom mogen homo’s geen hostie mag ontvangen, met welk recht! Staat niet in de bijbel, dat God alle mensen lief heeft. Dus ook homo’s! Waarom verbiedt de Heilige Vader condooms om Hiv-infectie te voorkomen. Met welk recht? Moet de kerk niet een rustpunt zijn voor gelovigen? Zonder opgelegde onmenselijke regels die uit geestelijke breinen ontspringen. Blijkbaar zijn deze hoogwaardigheidsbekleders niet alleen creatief met hun huizenhoge Roomse rekening, maar nog creatiever met allerlei zelfbedachte regels, en allemaal in de naam van de Heer.

Ik zou graag eens met onze lieve Heer rond de tafel zitten, hem de problematiek willen voorleggen, die speelt in het Roomse Rijk die hem vertegenwoordigen. Ik weet zeker dat ik gelijk zou krijgen als we het zouden hebben over de immense rijdom , de ontoelaatbare eisen die ze verkondigen om de gewone gelovige in het gareel te houden. Was het niet zijn zoon Jezus die in alle eenvoud leefde en vooral vergevingsgezind uw woord verkondigde.

Misschien zou hij tegen me zeggen; Ik schiep de man en dacht plots ik kan beter….en schiep de vrouw!

© Maydana

Ik ben het zat!

2010-09-27T21:36:00.000+02:00

Boodschappen doen is bepaald niet mijn meest favoriete bezigheid. Eenmaal in de week moet ik eraan geloven, gewapend met algemene tegenzin en een te lang boodschappenlijstje verplaats ik me met een C0-2 vervuiler naar de supermarkt. Spastisch zoek ik naar een parkeerplaats, want blijkbaar gaat de hele stad boodschappen doen, als ik eindelijk besluit om mij te mengen tussen de wortelen, vleeswaren en brood. Op zich een expeditie, althans in mijn ogen. Maar goed, om de rest van de familie niet de hongerdood te laten sterven, blijft mij geen enkele keuze. Als ik de overvolle karretjes zie, denk ik met mijn simpele mind, wat zijn die mensen in vredesnaam van plan, het lijkt wel of ze voor een lange, koude winter inslaan of op overlevingstocht gaan. Zover ik weet zijn de grote supermarkten gewoon open op maandag, en sommige zelfs op zondag.

Parkeergeld

Afgezien van het feit dat ik een bloedhekel heb aan het doen van boodschappen, komt ergernis nummer twee nog eens om de hoek kijken. Als ik me uiteindelijk door alle gangen heb geworsteld, mijn boodschappenlijst afgewerkt en bij een overvolle kassa mijn tijd sta te verdoen, en mijn boodschappen minstens al tweemaal in mijn handen heb gehad, komt ergernis nummer twee om de hoek kijken.

Het betalen van parkeergeld. Elke keer verbaas ik me weer, hoeveel tijd ik blijkbaar nodig had om dat enorme bedrag op de display van de parkeerautomaat te rechtvaardigen. Dan moet ik nog als de donder zorgen om de voedselvoorraad in mijn auto te stouwen, om niet straks voor de slagbomen te staan, die mij dan vriendelijk, maar dringend verzoekt een geldige parkeerkaart te kopen. Blijkbaar heb ik weer staan tutten en is de tijd om naar buiten te rijden voorbij.

Oké, zo een stommiteit gebeurt je natuurlijk maar één keer, tegenwoordig gooi ik al eerste mijn boodschappen in de vervuiler en ga dan op mijn gemak naar de betaalautomaat. Ik zal ze leren!
Waarom moet ik eigenlijk als consument betalen om bij een grootgrutter mijn auto te parkeren?

Waarom schijnen gemeenten mij als burger een extra rib uit mijn lijf te willen snijden door het parkeergeld zo hoog te maken, dat iedere zin om naar de stad te gaan, me bij het binnenrijden van de parkeergarage al tegen staat.

Waar is de buurtwinkel van vroeger? De groenteman op de hoek, de Warme Bakker twee straten verder, en de slager waar ik op de fiets naar toe kon? Weg, opgeslokt door de grote supermarkten waar ik als consument verplicht ben mijn voedselvoorraad te kopen. Want de kleine zelfstandige is opgeslokt, met zijn keur van goede waren en klantvriendelijkheid.
Even een vriendelijk woord, gewoon omdat ze je goed kenden. Maar ook omdat je in de allerergste omstandigheden je auto gewoon kwijt kon, zonder duur parkeergeld.

Winkelcentra

Winkelcentra in diverse wijken bloeien op. Waarom? Omdat je de auto kwijt kunt zonder dat almachtige parkeergeld, omdat het kleinschalig is en hier en daar nog een vriendelijk woord komt uit de mond van een winkelbediende. De stad loopt leeg, parkeergarages eveneens, ik ben het zat en velen met mij, om de gemeente te blijven spekken. Laten we voorstanders worden van de terugkeer van onze buurtwinkels, of dicht bijzijnde winkelcentra. Want twee euro vijftig voor een uurtje parkeren is wat erg veel, en daar drink ik liever een espresso voor.

© Maydana

Open brief aan dader!

2010-09-20T21:48:00.000+02:00

Deze brief zul je misschien nooit lezen, maar de drang hem te schrijven kunnen ze niet langer onderdrukken. Er was teveel tijd voorbij gegaan voor dat ze de moed konden opbrengen, hun gevoelens aan het papier toe te vertrouwen.

Je hebt een groot stuk van vele levens vernietigd, achterlatend vol onmacht, agressie, intense woede en wraakgevoelens. Iedere vorm van leven had je uit hun lichamen weggezogen.

Teveel jaren van hun leven lagen in jouw handen. Je was hun schaduw, hun stalker! Je leefde in een fantasiewereld, die niets meer met de werkelijkheid had te maken. Als pathologische leugenaar leefde je in de jouw eigen gecreëerde wereld.

Maar je hebt meer mensen in je poel van verderf gestort. En nooit zul jij begrijpen wat je onschuldige hebt aangedaan. Je leefde van manipulatie, en die eeuwige ontkenning. Je zult blijven ontkennen en iedere schuld verwijzen naar het land der fabelen.

Hoe kunnen ze in godsnaam verder leven met deze littekens, die hun zielen ontsieren. Hoe sterk moeten ze blijven om te kunnen overleven met deze zware last die jij op hun schouders hebt gelegd? Zonder enige vorm van spijt draafde je door hun leven, denkend dat jij slachtoffer bent van je eigen fantasieën. Je leeft je leven verder, je slachtoffer(s) achterlatend in wanhoop en verdriet, elke nieuwe dag en dag vol angst en wantrouwen.

Ze zou zich bevrijdt willen voelen van woede of wraakgevoelens. De onmenselijke lange jaren van ‘vluchten’ willen vergeten. Maar jij zult nooit kunnen begrijpen wat je slachtoffers hebt aangedaan door je gedrag, agressie, manipulatie en leugens. Ze willen jouw woorden vergeten; ik zal niet eerder rusten voordat een ieder kiest voor de vrijwillige dood. Maar eigenlijk waren ze al dood, geen gevoel, wereldvreemd, zich schuilhoudend voor jou.

Wat is er toch misgegaan in jouw leven? Waarom wilde je de levens van onschuldigen manipuleren? Waarom maak je levens van anderen tot een hel en zadel je ze op met schuldgevoelens.

Je ontneemt je slachtoffers de gelegenheid een harmonieus leven te leiden, je verminkt hun persoonlijkheid en ziel, ondermijnt hun eigenwaarde.

Slachtoffers hebben geen empathie. Ze kunnen niet vergeven, en vooral niet vergeten!

Maar voor jou komt ooit de dag des oordeels. Hopelijk zullen rechters meedogenloos over je oordelen, want je bent ziek in je hoofd, en een pathologische leugenaar.

Eens zul jij je moeten verantwoorden voor al dat leed wat je hebt aangericht, daar zijn alle slachtoffers van overtuigt.

Niemand mag levens van anderen zo manipuleren, zo intens misbruiken dat zij niet meer in staat zijn een normaal leven te kunnen en mogen leiden, zonder de eeuwige angst.

In naam van je slachtoffers…

© Maydana

Open brief van Storms aan Matthijs

2010-09-17T12:03:00.000+02:00

Beste lezer,
Na het tumult tussen Storms en Matthijs van Nieuwkerk, wil ik u graag de open brief laten lezen, die Storms één dag na de uitzending aan Matthijs heeft gestuurd. Zoals gewoonlijk draait één zaak als deze weer uit op een Vaderlandse soap met Storms en eega in de hoofdrol. Storms had het over integere journalistiek, van de oude stempel. Maakte van het vak journalist een ambtenaar en armoedzaaier, maar ook slecht geschreven stukken met veel fouten. Ik heb zijn Open Brief intens doorgelezen en kom tot de volgende conclusie, dat Storms niet veel beter is dan een ambtenaar, maar sinds kort geen armoedzaaier meer, met fouten ten overvloede in de gepubliceerde brief in De Telegraaf.
Foei Storms, hoe durf je journalisten te betichten van slechte artikelen met fouten, en wil je de wereld der journalisten verbeteren, begin bij jezelf.

© Maydana

OPEN BRIEF AAN MATTHIJS VAN NIEUWKERK n.a.v. DE UITZENDING DWDD d.d. 2010

Dag Matthijs,

Zelfs na een nachtje slapen ben ik nog boos over de poets die De Wereld Draait Door mij heeft gebakken. Het item met Jort en mij zou gaan over de 'Endemollisering' van de journalistiek een discussie tusssen mij en Jort Kelder over ondermeer het principe van het gebruik van anonieme getuigen. Maar het ontaardde iammer genoeg in een schreeuwpartij waar mijn vrouw de dupe van werd.

Natuurlijk is het ook deels mijn eigen schuld. Ik had beter niet als eerste voorbeeld het SM-verhaal in Quote moeten aanhalen. Zo kreeg Jort alle gelegenheid om Nina bij het gesprek te betrekken. Maar juist daar wringt de schoen waar het de handelwijze van de redactie van DWDD aangaat. Vooraf is namelijk uit ten treure met de redactie besproken dat Nina in de studio aanwezig zou zijn maar niet in de discussie betrokken zou worden. Dat er geen foto's van de cover uit Quote 'OHHHHH NINA' , geen afbeeldingen van het boek van Smit , geen opgestoken duimen zouden worden getoond; kortom de discussie zou tussen mij en Jort over de mores van de journalsitiek gaan.

Voor alle duidelijkheid: Ik heb DWDD niet gebeld om op TV te komen maar de redactie heeft mij naar aanleiding van het verhaal in Revu gebeld om bij jou aan tafel aan te zitten.

Bij het terugkijken van de schreeuwpartij valt onmiddellijk op dat Nina zo in beeld is gemanouvreerd dat zij vrijwel constant meekijkt met het gesprek aan tafel. Er wordt tenminste tien keer prominent op haar ingezoomed en de zaalmicrofoon staat al naast haar als Jort zich met veel bombarie direct tot Nina richt. Verder wisselen de beelden van de Quotecover, het boek van Smit en andere foto's van Nina in hoog tempo in het decor. De regie was klaarblijkelijk helemaal voorbereid op een confrontatie met Nina als middelpunt.

Dat doet dan toch de vraag rijzen in hoeverre er sprake is van een set-up. Een opzetje om Jort de gelegenheid te geven zijn puntjes te scoren om, zoals hij dat zelf zegt, 'het misselijk makende duo Storms' af te serveren. Ik was daar niet op voorbereid, dom. Het was naief van mij om te denken dat een programma als DWDD een integer journalistiek programma is.

Het beeld is ontstaan dat het duo Storms zich voor de camera's van DVDD heeft gewurmd om zijn ongenoegen over Jort cs te uiten.Nina zat tenslotte pontificaal op de eerste rij. Maar dat Nina op de eerste rij zat, was op verzoek van de redactie. Op maandag, de dag voor de uitzending, belde de redactrice of Nina wellicht een woordje zou kunnen doen over Salomon Burke. Van Huub van de Lubbe had zij gehoord dat Salomon op een privefeest van Nina had opgetreden. Nina vond dat een leuk idee omdat zij Huub en Salomon Burke geweldig vindt en stemde in om een bijdrage te leveren. Normaal gesproken zou zij achter in de zaal een plaatsje hebben gezocht maar nu moest zij vooraan op de bank plaatsnemen voor haar bijdrage aan het muziekitem.

Had ik maar niet zo naief geweest. Tijdens het terugkijken werd alles opeens duidelijk. Nina was zo geposteerd dat zij in het 'shot' van de pratende Kelder zat en de camera kon onopgemerkt de ene na de andere closeup maken. De setting was perfect geregisseerd voor de aanval van Kelder op Nina die in de laatse twee minuten plaatsvond. Het filmpje van Jort die een oproep doet aan anonieme getuigen om hun buurman te verraden werd maar niet vertoond. Omdat ik niet in toevalligheid geloof ben ik er van overtuigd dat wij in de luren zijn gelegd. In de dertig jaar dat ik met regelmaat in talkshows te gast bent, van Sonja barend tot Matthijs van Nieuwkerk, is mij zoiets nooit overkomen. Het onderwerp werd aangekondigd als 'de verloedering van de journalistiek'. De uitzending zelf is daarvan misshien wel het meest aansprekende voorbeeld.

In afwachting vn een reactie van jouw kant zoals je beloofde, met vriendelijke groet:

PIETER STORMS

bron Telegraaf

Worldonline-ruzie

2010-09-15T12:29:00.000+02:00

Gisterenavond was het spannend! FC Twente speelde tegen InterMilaan, met onze eigen hoofdkabouter Wesley in de hoofdrol, vind overigens dat kabouterdoelpunten voor de helft tellen, maar ik heb dan ook geen verstand van voetbal. Zover ik heb vernomen was het een geweldige wedstrijd, met een klein schoonheidsfoutje dat speler Mariga van Inter door frustratie een kopstoot uitdeelde aan speler Janssen van FC Twente. Nou ja, daar is overheen te komen!

Wat meer de aandacht trok was de online-ruzie in het programma De Wereld Draait Door. Veel bekeken, en gisteren was het buitengewoon spannend. Een ordinaire ruzie tussen Jort Kelder en Breekijzer Storms, met op de achtergrond zijn volgespoten Botox vrouw Nina Brink, pardon Storms.
Gezien het misschien overmatige Botox gebruik, was een plaats aan de tafel niet aan de orde, want enige verontwaardiging of andere emoties zijn niet meer af te lezen van haar gezicht. Het enige waar ze nog toe in staat was, was het wegduwen van de microfoon. Toch schattig dat bullebak Storms het opneemt voor zijn creditcardvrouwtje.

Storms had kritiek op de huidige journalistiek, ze waren niet integer, slecht onderzoek en ze schrijven maar wat. Voornamelijk ging zijn ongebreidelde woordenstroom over Jort Kelder, tafelheer van de avond! Zijn grootste grif was dat zijn Ninatje ooit als SM-meisje was betiteld. Eerlijk gezegd, zal het met worst wezen wat er achter de slaapkamerdeur van mevrouw Storms gebeurd. Zoiets, als voor kennisgeving aangenomen! Bovendien was dat al even geleden dat dit smeuïge verhaal naar buiten kwam. Oninteressant!

Om de uitzending toch een beetje op te pimpen, had de redactie bedacht dat een robbertje mondeling vechten tussen Jort en Pieter een aardige afwisseling zou zijn. Niet wetende dat Storms ná afloop van dit circus Jort nog een flinke klap zou verkopen. En Nina zou nog geroepen hebben, dat Jort een rat is. Vraag die rijst: doet Jort kelder aangifte? De zaak Eric Smit loopt op zijn einde, en is Jort Kelder nu het volgende object voor vervolging?

Onsmakelijk was ook het verwijt, dat Jort maatpakken droeg van drieduizend euro en zich verplaatste in een Maserati, volgens Storms kon een belegen journalist dat nooit verdienen en werd deze vakgroep uitgemaakt voor armoedzaaiers. Dus, hebben journalisten en Storms het ambacht journalistiek blijkbaar niet goed uitgevoerd. Nu begrijp ik ook dat hij met Nina is getrouwd. Laten we eerlijk zijn, zijn journalistieke kwaliteiten waren bepaald ook niet van hoog niveau. En wat let hem…Nina’s creditkaart kan hem niet beletten, zijn frustraties over maatpakken en dure bolides te verwezenlijken. Of houdt Nina de hand op de knip?

Het was een spannend avondje FCTwente, gelijk gespeeld, super! En de goedbedoelde discussie over goede en slechte journalistiek ging de mist in. Maar was uiterst vermakelijk, Storms de Golddigger, Nina het zielige botoxmeisje en Jort die zich weer goed had voorbereid.

Natuurlijk komt er weer kritiek betreffende Matthijs, die had moeten ingrijpen. Welnee, lekker laten doen die twee, het was onsmakelijke televisie en daar kijken we toch graag naar.

Gute Nacht Freunde, es ist Zeit für mich zu gehen, maar het knetterde en dat was een mooie afsluiting van de avond.

© Maydana

Bezuinigingsdrift

2010-09-12T13:00:00.000+02:00

Zo langzamer hand geloof ik in mijn eigen theorie dat dit land alle realiteitszin heeft verloren. Het is nog maar een klein stukje naar de "verdoemenis", decadent en verloren in hoogmoedswaanzin.
Het "bezuinigingsprogramma" is vooral uitgevoerd onder ouderen. Genoemde groep is niet meer in staat verantwoorde zorg te financieren, moeten dagopvang opzeggen in verband met te hoge kosten. Dus ophoepelen naar huis, want het geld is op.

Chronische zieken hebben geen recht meer op taxivergoeding, en medicijnen voor ernstige zieken worden niet meer vergoed, dus bezuiniging alom. Alleen als u blind bent, nierdialyse moet ondergaan, of een chemo-kuur, komt u misschien nog in aanmerking voor een vergoeding, hoewel ook hieraan al aardig wordt geknabbeld. Maar dit ligt volgens de Minister aan de zorgverzekeraars, en die werken met een "natte vinger". Een land in verval...

Natuurlijk, we leven in een crisis, dus moeten we allemaal ietsje inleveren. Maar moeten ouderen, chronisch zieken en terminale patiënten, verstoken blijven van hulp die ze zo hard nodig hebben? Blijkbaar wel, roept de politiek, want het AWBZ potje is leeg. Ziek zijn, ouder wordt, kanker krijgen en dood gaan, dat overkomt je. Daar vraag je niet om!

Zou dat potje niet zomaar leeg getrokken zijn door de overmatige geldzucht van de managers, de inefficiënte opgedragen werkdruk voor verpleging, en het eindeloze gezever op zinloze vergaderingen en het onnodige invullen van allerlei papierwerk. Een lijn waar mijn inziens driftig op bezuinigd zou kunnen worden.

Nee, dan het RIAGG. Willen hun cliënten na reizen, naar Marokko en Turkije om psychiatrische hulp te verlenen aan onze allochtone landgenoten. Een superidee van de directeur RIAGG. Hij betitelt dit als crisisgevallen. Ik vraag mij af of deze man lijdt aan een "teveel eurosyndroom”, maar altijd zin blijkt te hebben in snoepreisjes op kosten van de belastingbetaler. Nu heb ik toch al niet zo een hoge pet op van het instituut RIAGG, teveel geiten wollen sokken en zogenaamde hulpverleners. Wachtlijsten van hier tot Timboektoe, maar ze reizen wel onze "psychisch" in nood verkerende landgenoten achterna.

Volgens mij is het zo, maar ik kan me natuurlijk vergissen, als ik ziek ben ik welke vorm dan ook, verplicht ben thuis te blijven, al is het maar voor controle, want mede landgenoten mogen drie maanden naar land van herkomst. Maar nee, het RIAGG doet dat anders. Want ik zweer u, mocht u onder de categorie "psychisch ziek" vallen, geen hond die zich om u bekommert, laat staan dat het RIAGG u thuis zal bezoeken. Politiek doe iets, inzake deze waanideeën van het RIAGG en zorg in godsnaam dat onze ouderen, chronisch zieken, kankerpatiënten en terminaal zieken, de zorg krijgen waar ze recht op hebben. Ten slotte betalen we een macht aan AWBZ. Dit kabinet is een kabinet van oenen, die alleen maar het woord bezuinigen kennen in zijn ergste vorm. Bezuinigen is goed, zeker na het smijten met geld in vorige kabinetten, maar bezuinig daar waar het kan. Mogelijkheden genoeg! Maar niet voor diegene die deze niet kunnen missen, en laat dat RIAGG voor wat het is. Misschien een idee….Waarom bezuinigt u het RIAGG niet gewoon weg?

© Maydana

Baron van Almelo tot Winterswijk

2010-09-09T11:17:00.000+02:00

Onze adel wordt gediscrimineerd. De Rijksdienst voor het Wegverkeer wenst een adellijke titel niet meer te vermelden op het rijbewijs. Parepleau, wat een schande! Ten slotte dienen ze zich te onderscheiden van het klootjesvolk. Bij aanhouding wegens een verkeersovertreding zal de diender zich moeten bezinnen op een bekeuring als hij verneemt dat hij Baron of Barones is, vermeldt op het kentekenbewijs. Als lid van de Loge, Rotery en Lions mag men toch wel enig respect verwachten van het gewone klootjesvolk

Niet meer van deze van tijd, vindt de RDW. En wenst dit niet meer te vermelden en uiteindelijk heeft de rechter bepaald dat de titel wel degelijk enige ruimte, c.q. waarde, zal innemen op het adellijke kentekenbewijs.

Adellijk gezwets, denk ik dan maar. Je kunt je tijd verdoen met het lopen naar de rechter om je gelijk te halen voor zo één futiliteit, waarbij de rechter je in het gelijk stelt. Dat was te verwachten ten slotte ging het hier om een baron, Bert baron Van I, die zich beroept op artikel 5. Van de Wet op Adeldom en een Koninklijk Besluit uit 1822.

Je kunt je natuurlijk afvragen welk nut een dergelijke vermelding heeft. Als de baron de uitstraling mist van een adellijke, helpt een vermelding op het kentekenbewijs mijn inziens ook niet meer.

De aanpassing op het computersysteem voor dergelijke nonsens brengt enorme kosten met zich mee en de RDW is een publieke organisatie die zichzelf moet bedruipen.

Maar de uitspraak van de rechter dient te worden uitgevoerd, al proef ik hier enige vriendjespolitiek, en zal de RDW zijn systeem dus moeten aanpassen. Misschien tijd voor vernieuwing wat betreft verouderde, verarmde adel. We leven in 2010 en hebben aan adel weinig of geen boodschap. Baron Bertje, nog even wachten, want aanpassingen als deze zitten er voorlopig nog niet in en gewoon je prent betalen, net als wij allemaal. Dat is pas klasse!

©maydana

Babyverdriet!

2010-08-30T16:45:00.000+02:00

Deze week las ik een bericht, dat in België een internaat voor baby’s haar deuren had geopend. Terloops een kleine zin, dat dit internaat al tot 2011 was volgeboekt. Een gat in de markt..,heel slim! Want tegenwoordig werken beide ouders, hebben we oppas oma’s en opa’s met subsidie, oppasmoeders en kindercrèches, die een macht geld kosten. We hebben bijna allemaal carrièrevrouwen – en mannen, en tussendoor krijgen we even een baby. Blijven een paar maandjes thuis en hup, dan schuiven weer achter onze computer, rennen ons een rotje van het ene naar het andere bedrijf en ’s avonds hebben we alle energie verbruikt, om je ook nog eens om de pasgeborene te bekommeren.

Dus de uitkomst van de eeuw, een babyinternaat! Babyhotel bestonden al, ook voor peuters, waar je voor een nachtje een kamer met verzorging kon huren, mocht je de behoefte voelen de spruit(en) even te dumpen. Want ook ons sociale leven is van groot belang, we hebben feestjes, lange vergaderingen, of gewoon even een kinderbaaldag. Hup, een telefoontje en kindlief heeft een kamer in het Babyhotel. Alles onder de mom,om druk bezette ouders een handje te helpen.

Blijkbaar is deze oplossing niet genoeg en heeft een slimme Belgische het babyinternaat bedacht. Het moet toch niet gekker worden, we zetten kinderen op de wereld, met de wetenschap dat we eigenlijk geen tijd hebben voor ze hebben. Papa, en Mama moeten hard werken, want we willen een groot huis, en nog veel grotere auto, en zes maal op vakantie per jaar.

Eén samen met het grut, en vijf voor het carrière -echtpaar. Een strandvakantie op de Malediven, een rondreisje Vietnam, Kerstmis in de sneeuw en een trekvakantie in Nieuw Zeeland, want daar moet je ten minste zijn geweest, om mee te tellen in deze prestatiemaatschappij. Oh, ja en met de kinderen gaan ze naar een luxe park met veel vertier, vooral animatie, dat het grut bezig gehouden wordt.

Maar we hebben nu een babyinternaat. U kunt uw kroost een hele week dumpen, want het is zeven dagen per week open. Mocht u het weekend geen zin hebben in krijsende kinderen, bent u niet eens verplicht ze op te halen. Want een leuke digitale fotolijst van uw kroost op het dressoir doet het ook altijd goed, beter dan plastic bloemen.

Natuurlijk zijn er nog liefdevolle moeders, die hun carrière opgeven voor dat kleine onbeholpen mensje en ze met alle liefde en genegenheid opvoeden. Maar kijk ik in mijn omgeving, zou ik een van die bijzondere moeders niet kunnen aanwijzen.

Vroeger was dat blijkbaar heel gewoon, moeders thuis voor de kinderen, Oma – en opa woonden erbij, en moest moeders toevallig weg, dan waren zij er om op te passen.
Tegenwoordig krijgen de oppasoma’s geld vanuit de staatspot, en wringen zich in alle bochten, om die paar centen erbij te verdienen, want hun pensioentje is al krap.

Maar de meeste oma’s en opa’s van de vorige generatie, dollen als Benidorm -bastaards door het leven. Druk, druk ,druk, ze moeten al het geld uitgeven en plezier maken, wat ze te kort zijn gekomen in hun werkzame leven en luidt de standaard zin; ik maak alles op!
Bovendien dwingt onze regering ons tot werken, tot men zevenenzestig is.
Om daarna nog van de laatste jaren te genieten, voelen de meeste grootouders er weinig voor om als oppas te fungeren. Want er zal gefeest worden, je weet maar nooit wanneer het afgelopen is. En dat kan gewoon zomaar morgen zijn!

De geschiedenis verschuift zich. Want niet alleen onze baby’s worden afgeserveerd in een internaat, maar ook onze ouders. Want wie denkt nog aan die oude oma, die in een verzorgingshuis zit te wachten op bezoek, dat bijna nooit komt. Ook daar hebben de carrière echtparen geen tijd voor. Eigenlijk zitten zij ook in een internaat, alleen het heet anders!

© Maydana

Contant geld niet meer gewenst!

2010-08-29T15:29:00.000+02:00

Contant betalen in winkels zal op korte termijn niet meer mogelijk zijn. De overheid neemt u volledig in de tang, en probeert op deze wijze nog meer invloed te krijgen op uw dagelijkse doen en laten. Contante betalingen raken in de verdrukking. De Minister ziet hierin veel voordelen, zoals geen gesleep meer voor winkeliers met geld, voor overvallers valt er niets meer te halen, maar het aller belangrijkste is natuurlijk dat zwart geldbezitters niet meer van hun geld af komen.

Vanaf 2014 is het niet meer mogelijk om als consument contant te betalen in de supermarkt, maar ook andere winkels. Met andere woorden contant geld verdwijnt. Blijkbaar is het voor de overheid niet genoeg dat uw dagelijkse doen en laten wordt vastgelegd op de bijna overal aanwezige camera’s, maar wil men ook precies weten wat uw boodschappen kosten, maar vooral waar u ze heeft gehaald. Vanaf 2014 is het niet meer mogelijk om als consument contant te betalen in de supermarkt, maar ook andere winkels. Betalen is straks alleen nog maar mogelijk met pin en uw mobiele telefoon. Wel is nog niet duidelijk of dit in Europees verband zal gebeuren. Natuurlijk zal De Jager gniffelen, want zijn jacht op onze zwart geld bezitters zal zeker weer vruchten afwerpen. De belasting bekijkt uw bankrekening en weet met één druk op de knop hoe uw betalingen zijn verlopen, maar vooral wat voor betalingen u hebt verricht.

Alleen vraag ik mij af hoe dat moet met onze ouderen. Zij die geen pincode kunnen onthouden, niet bekend zijn met de huidige moderne betalingsmethoden, en handje contantje hun boodschappen doen. Door deze maatregel raken zij nog meer geïsoleerd. Ze zullen hun pincode moeten afgeven aan derden voor boodschappen en hierdoor het zicht verliezen op hun geld, maar vooral de uitgaven. Het is een bekend verschijnsel dat ouderen nu al worden misbruikt, wegens onwetendheid en hun gespaarde geld verdwijnt als sneeuw voor de zon. Of ziet u een hoogbejaarde al betalen met een mobiele telefoon bij onze grootgrutters? Deze maatregel is puur en alleen, om onze privacy te schenden, zoals de overheid elke vorm van privacy schendt. Overgeleverd aan een totale machtswellust. Het argument dat onze overheid bezorgd is voor de veiligheid van klanten en personeel, kan men verwijzen naar het land der fabelen. Ze willen gewoon alles van u weten, ook dat beetje zwart geld dat u misschien heeft, zal moeten vloeien naar de staatskas. Komt u nou niet met het argument, van mij mogen ze alles weten want ik heb niets te verbergen, want en klein beetje privacy is toch niet teveel gevraagd.

© Maydana

Truttenclub

2010-08-25T16:01:00.000+02:00

Afgelopen week hadden we een onderonsje met de ‘truttenclub.’. U zult uw wenkbrauwen wel fronsen, en denken ‘truttenclub’? Ja, beste lezer, dat zijn wij! Een paar goede vriendinnen, een soort Gooise-vrouwenmix, en mijn persoon. Nee, we drinken geen witte wijn, maar koffie, én nee, we hebben geen dure bolides en al helemaal geen Hermés-tassen. Maar wel veel plezier!

Hoewel, er waren enige donkere wolken boven de ‘truttenclub’. Eén van de dames was een inruilobject geworden voor een jongere uitgave, en had een soort van Gooise-Claire houding aangenomen; wat kan mij het schelen! De andere, typetje Roelin had een relatie gekregen met een aardige weduwnaar, waar ze buitengewoon gelukkig mee was. Maar ook geluk kent soms scheuren! In dit geval waren het de kinderen van haar nieuwe liefde, die haar leven tot een hel maakten.

Al enkele jaren waren de pesterijen en ongenuanceerde verdachtmakingen niet van de lucht. Internet werd afgestruind, om ook maar iets over haar te vinden. We hadden grote bewondering voor haar, dat ze zich dit allemaal liet welgevallen.

Braaf ging ze altijd mee naar alle plichtplegingen, waar ze eigenlijk geen zin in had. Zoonlief kon tijdens de verplichte nummers, haar volkomen uit evenwicht brengen om in bijzijn van vreemden, want dat was uiteindelijk deze familieclick, allerlei rot opmerkingen te plaatsen. Ze had in ieder geval het fatsoen hier niet op in te gaan. Dochterlief was meer van het achterbakse, aardig in haar gezicht, maar zodra ze de ‘arena’ had verlaten, waren de duivelse gedachten en kwaadsprekerij niet van de lucht. Tranen van onmacht rolden regelmatig over haar wangen. Ze was juriste, en met de regelmaat van de klok kwamen deze ‘puinhoopkinderen’ weer eens haar raad vragen in situaties, die uit de hand waren gelopen. Daar was ze dan weer goed voor! Gesprekken, dat ze niet de plaats van hun moeder wilde innemen, vooral geen stiefmoeder wilde zijn, maar een goede partner voor hun vader, hadden weinig of geen effect.

Deze twee ‘trutjes’ waren bij ons onderonsje het gesprek. Wij, de andere ‘trutten’ moesten maar eens met een goed plan komen. Hoe hadden jullie beiden je dat dan voorgesteld, vroeg ik enigszins argeloos. Meer dan naar jullie te luisteren, kunnen we niet! Een van ons kwam met allerlei vreemde voorstellen van het nemen van wraak op de echtgenoot van de verlatene.

Ze smulde bij de woorden; Wraak zal zoet zijn! Nu ben ik persoonlijk niet zo wraaklustig en opperde, dat dit weinig effect zal hebben, daar je aan een beslissing als deze, niets kon veranderen. Vaag protest, maar ik bleef bij mijn mening! Deel je leven in, en geniet nog zolang het kan, ten slotte is elke dag er één. In de ogen van mijn vriendinnen blijk ik altijd de meest zweverige te zijn.

Voor ons Roelin-typtje had ik een andere optie. Praat met je partner, leg hem uit hoe het voelt dat zijn kinderen zich zo misdragen. Laat hem de beslissing nemen, hoe hij dit wil oplossen. Blijf bij jezelf, en laat je niet gebruiken door een stel onvolwassen kinderen. Jij kunt er ten slotte niets aan doen, dat hun moeder is overleden.
Het werd even stil, en de meeste van onze ‘truttenclub’ waren het uiteindelijk eens met het besprokene. Er verscheen een lichte glimlach op hun gezichten.

Tot ik riep: ‘Dames, we nemen een glas witte wijn voor de verandering, ik trakteer! Een soort van Gooise- omezwaai, zullen we maar zeggen.
Het werd later, als de gewoonte was, en het clubje ‘trutten’ namen afscheid van elkaar.

Toen ik even later in mijn aftandse auto richting huis reed, dacht ik even, ik wou dat ik het karakter van Gooise Claire had, wat zou dat heerlijk zijn!
Maar ik blijf te allen tijde, de eeuwig sociale trula, met respect voor mijn medemens, en een Claire-houding dat was toch niet iets voor mij!

© Maydana

We worden steeds mondiger

2010-08-23T23:41:00.000+02:00

Afgelopen week hoorde ik over de radio een gesprek tussen een arts en een verslaggever. Het onderwerp was dat artsen door patiënten werden afgewezen. Dat de beroemde ‘klik ‘ niet aanwezig was en de behandeling c.q. gesprekken bijzonder stroef en onaangenaam verliepen. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn! Want een arts dient een vertrouwenspersoon te zijn, je gesprekspartner, zeker als het gaat om je gezondheid.
Enigszins verbaast hoorde ik dat meer dan de helft van de artsen een dergelijke situatie al eens heeft meegemaakt. Want ook een arts is geen ‘allemansvriendje ‘ en bovendien niet verplicht iedereen aardig te vinden, hetzelfde telt overigens ook voor patiënten. Mocht de communicatie tussen beide niet of gedeeltelijk op een slechte basis functioneren, dan lijkt het me duidelijk dit gewoon op tafel te gooien en te vragen naar een andere arts.Want niemand is gebaad bij een slechte communicatie tussen beide, met alle consequenties.

Vreemd genoeg zijn het vooral vrouwelijke artsen die met deze problematiek te maken krijgen, er wordt door mannelijke patiënten getwijfeld aan hun deskundigheid. Ook donker uitziende artsen worden door patiënten als niet capabel gezien. Want zelfs anno 2010 blijken mannen totaal geen vertrouwen te hebben in een vrouwelijke arts. Ondanks het feit dat vrouwelijke artsen meestal met meer verve en betrokkenheid hun vak uitoefenen. Ook qua communicatie zijn vrouwelijke artsen beter. Mannen uit deze beroepsgroep hebben nog last van enige arrogantie en zien de patiënt als onderontwikkelde zielenpiet.

Nu heb ik persoonlijk niets tegen artsen, aardige mensen om een kop koffie mee te drinken. Als het nodig is een arts te consulteren, lijkt me wederzijdse acceptatie en begrip, het meest vereiste. Wat is er op tegen om tegen een patiënt, of andersom tegen de arts te zeggen; ik betwijfel of wij elkaar liggen en het lijkt me beter om onenigheid te vermijden en me door te sturen naar een collega.

We worden tenslotte steeds mondiger en willen duidelijkheid, zonder op een doktershart te willen trappen.

Zoals je vrienden uitzoekt, waar je persoonlijke dingen mee deelt, eenzelfde criteria zou moeten gelden voor het uitzoeken van een huisarts of specialist. Maar je wordt verplicht gedumpt in een praktijk en als het vertrouwen en affiniteit er niet is, heb je als patiënt een probleem.

De chemie moet er zijn; dan vindt de arts het niet vervelend als u komt en het scheelt u een hoop stress en zweet in de wachtkamer.

Het radio-interview was een goede informatie en blijkbaar hebben artsen er weinig of geen problemen mee, als u hen duidelijk maakt dat van enige sympathie geen sprake is en u graag een andere arts wilt.

Tenslotte is geen mens, en artsen zijn ook mensen, een allemansvriend.

© Maydana

De volgende generatie zoekt het maar uit!

2010-08-19T11:43:00.000+02:00

In de afgelopen weken kreeg ik de nodige signalen vanuit verzorgingstehuizen, dat werkzaamheden die normaal zouden moeten zijn, worden gehinderd door bezuinigingsdrift.
Op zich geen wereldverhaal, want dat er driftig bezuinigd werd op onze oudjes is ook geen echt nieuws. Dat dit de nodige irritaties opwekt, moge duidelijk zijn. Babyboomers die hun ouders nog hebben en de zorg hebben overgedragen aan een verzorgingshuis, zijn over het algemeen zeer ontevreden.

Nee, de verpleging treft in deze weinig schuld, het management heeft deze verzorgenden in een wurggreep, waarbij er steeds minder tijd overblijft zich met volle overgave te wijden aan de echte opdracht, de volledige en intense verzorging van onze ouderen. Blijkbaar moeten zij meer tijd steken in allerlei onzinnige vergaderingen, het invullen van ellenlange lijsten met volstrekt onnuttige informatie. Tijdverspilling, want statistieken wegen niet op tegen een goede, maar vooral belangrijke taak, liefdevolle verzorging van hulpbehoevende ouderen.
Door deze druk van bovenaf, worden er fouten gemaakt die altijd ten nadele van de ouderen zijn.

Het is een uiterst zorgelijke ontwikkeling, ondanks alle goede bedoelingen van de verpleging.
Gevangen in de wurggreep van het management en de bezuinigingsdrift vanuit het Haagse blijft voor de verpleging weinig meer over van hun roeping.

Waardoor fouten ontstaan, die voor sommigen fatale gevolgen kunnen hebben. Diensten die worden overgedragen, schijnen tekort te schieten in overdrachtsinformatie.

Een zorgelijke ontwikkeling. Zoals het spreekwoord zegt; de ene hand weet niet wat de andere doet. En de ‘échte handen aan het bed’ verdwijnen als sneeuw voor de zon.
En dat kan in de praktijk kwalijke gevolgen hebben.

Nu heb ik mijn oor eens te luister gelegd bij de generatie dertigers- en veertigers met de vraag; hoe zij denken over onze verzorgingsstaat en de uitvoering hiervan.

Een schrikbarend resultaat moet ik u zeggen. Het zal ze letterlijk en figuurlijk een zorg zijn.

Niet hun probleem! Bovendien zijn ze niet bereid meer te betalen voor de verzorging van ouderen. Geen denken aan! Bovendien vinden zij het niet hun taak hier enige aandacht aan te besteden. Mijn vraag hoe zij zich de toekomst als senior voorstellen, werd abrupt van tafel geveegd. Wie dan leeft, wie dan zorgt! Ze zijn in ieder geval niet van plan, extra euro’s te betalen voor zorg, nu niet en ook niet in de toekomst.

Een bittere conclusie!

© Maydana

Een pondje geluk!

2010-08-08T14:01:00.000+02:00

U kent ze vast allemaal, en we maken trouw gebruik van onze sociale netwerken in deze digitale tijd. The place to by, waar mensen elkaar ontmoeten, die je anders nooit zou hebben leren kennen. Aardige mensen, soms vervelende, maar het is altijd een keuze die je zelf maakt. Mooie woorden, maar ook kritiek, leuke tweets, het altijd aanwezige “goedemorgen”, de lieve wensen voor een fijne dag. Belangstelling als het even iets minder met je gaat, en je voorzichtig in honderdveertig tekens probeert narigheid te melden. Uiteraard alleen voor de jouw belangrijke contacten, soms openbaar, soms in een DM ( lees directmail).

Soms krijg een je een pondje geluk van je volgers, medeleven, leuke tips, en interessante discussies. Maar ook meningsverschillen. En ook dat moet kunnen! Niet iedereen heeft eenzelfde mening, niet iedereen reageert normaal op anderen. Maar ook dat hoort bij een sociaal netwerk. Toen ik aan Twitter begon was het zoeken! In het begin waren er vele volgers, waar na een bepaalde tijd de nodige afvielen. Ook waren er volgers die het nodig vonden je tot de grond af te breken, maar ook hier had Twitter iets op gevonden, blokken!

Na bijna een jaar was mijn volgers aantal gegroeid, van heel bijzondere tweeps, maar ook tweeps waar je af en toe eens contact onderhield. Altijd even boeiend!

Ook heeft Twitter geleid tot bijzondere dingen. Mensen, niet virtueel, maar in het echt ontmoeten. Tot de conclusie komend dat deze heel bijzonder zijn en de uren welke je met ze hebt doorgebracht een deel van dat pondje geluk zijn. De actie mijnerzijds – schrijf eens met de hand een ouderwets kaartje – hebben mij veel leuke, lieve en ontroerende woorden gebracht. Ook daar zal ik geen verandering in brengen, zij zullen elke maand nog een kaartje van me krijgen, met of zonder verhaal uit de Wereld van Duizend en één Nacht.

Vanmorgen heb ik besloten mij terug te trekken van Twitter, jammer voor de velen die me dierbaar zijn, die me hebben laten lachen, laten huilen, maar me altijd met respect hebben behandeld. Ik wil mijn droom, de laatste, mijn boek afmaken! Misschien is dat de rest van het pondje geluk die mijn ziel zal zuiveren van wanhoop en verdriet.

Het leven heeft een ‘aanslag’ gepleegd, het litteken is groot, maar zal wellicht vergroeien tot een hemelse wond.
Dag lieve vrienden van Twitter, dank voor jullie lieve woorden, ná mijn bericht van hedenmorgen. Misschien kom ik nog terug, want eigenlijk kan ik jullie niet missen, maar de tijd zal het leren!

© Maydana

Column Voorproefje

2010-08-06T16:57:00.000+02:00

Wilt u graag weten het voelt om in een doodskist te liggen? De meeste van u zullen daar waarschijnlijk geen behoefte aan hebben. Sinds de dood geen taboe meer is, heeft de commerciële tak die uw laatste wensen vervult, een gat in de markt gezien. U mag proefliggen in een door uw uitgezochte doodskist. Van een simpele houten kist tot de meest exclusieve exemplaren. Het kan uw fantasie prikkelen en doen besluiten van uw laatste moment op aarde een vrolijk feest te maken.
Uw laatste wens zal door uw familie, vrienden en omgeving moeten worden geaccepteerd, want tenslotte bepaalt u het hoe en wat. Want we houden graag de regie in handen, ook ná de dood! Mag er wel of niet worden gehuild, of is verdriet ten strengste verboden?

Zoals Horecatycoon Gerrit van der Valk ooit heeft gezegd; wie huilt op mijn begrafenis kijk ik nooit meer aan.

De dood als commercieel bedrijf. Zelfs bij het verlaten van dit aardse bestaan speelt de commercie met gevoelens en emoties. Wat voor kleur bloemen wilt u? Wat moeten de achterblijvers voor kleur kleding aan? Bovendien kunt u alvast uw plaatsje op het kerkhof of crematorium uitzoeken. Weet je in ieder geval waar je straks ligt, en kun je alvast zo nu en dan een bezoekje brengen aan je toekomstige laatste rustplaats. Of wil je de as laten verdelen, een beetje hier en een beetje daar. Wil je de achterblijvers misschien verrassen met een medaillon, waar kleine restjes as van jou in zijn verwerkt en bepaal je dat ze dit altijd bij zich moeten dragen? Moeten de achterblijvers allemaal hun handtekening zetten op je kist? Of wil je een bevriende kunstschilder zijn fantasie gunnen en er een vrolijke kist met opvallende kleuren van maken? Alles is mogelijk!

Of ben je een verstokte roker, die zijn kist wil hebben in een vorm van een sigaret met het opschrift: Dit was de laatste, vanaf nu ben ik gestopt.

Maak van te voren een scenario en verras hiermee vriend en vijand. Laat uw vijanden weten hoe u over ze dacht tijdens uw aardse bestaan. Dat wat u altijd al wilde zeggen, maar de moed niet kon opbrengen. Uw grieven kunt u laten voorlezen door de door u meest gehate persoon. Eindelijk kunt u uw ergernissen vertellen en de persoon in kwestie kan ten overstaan van het aanwezige volk, vernemen hoe u over haar of hem altijd heeft gedacht. Uw regie van zoete wraak!

Bepaal uw eigen muziek, anders dondert er een geluid door de Aula waar u nooit van was gecharmeerd. Uiteindelijk is het uw laatste concert.

Met andere woorden; U bepaalt en anderen doen, volgens uw scenario. Want het mooie van deze tijd is, dat de dood een commercieel aspect is geworden en uw wensen worden vervuld, hoe buitensporig en vreemd het ook moge zijn, en u alvast kunt proefliggen!

Niets in dit leven is zeker, maar wel één ding, dat iedereen eens de man met de zeis op zijn pad zal tegenkomen en door goed contact met deze boosdoener, zal er misschien een pad met rozenblaadjes zijn. Wie zal het zeggen!

Remco Campert zie ooit (citaat); In je leven ben je een raadsel, maar na je dood weet iedereen opeens heel goed hoe je was. Hadden ze je dat maar eerder verteld.

© Maydana

Column Afluisterpraktijken

2010-08-05T11:38:00.000+02:00

Drie jaar geleden heb ik deze column geschreven, was mijn tijd dus ver vooruit, vanmorgen op Radio 1 een heuse Professor, die uitleg gaf over onze privacy. Veel leesplezier uit de oude doos!

Tappen betekent in het politiejargon ‘ afluisteren’ van gesprekken. Naar het schijnt is er geen enkel land ter wereld waar zoveel ‘getapt’ wordt als in ons landje. In één maand worden in Nederland meer gesprekken afgeluisterd dan in Amerika. Maar behalve telefoongesprekken worden ook hevig computers getapt. Duidelijkheid alom, uw e-mailtje naar uw dochter of zoon of uw liefdesverklaring aan uw minnaar per e-mail zal over het beeldscherm rennen van onbekenden. Nederlandse providers hebben sinds 1998 de wettelijke verplichting om computers te tappen als opsporingsdiensten hierom vragen. Waarom,zult u zich afvragen, gewoon pure dictactuur! Polderdictactuur noemen ik dat. Zij vroeten in mijn e-mails, luisteren naar mijn intieme gesprekken, achteroverleunend in een bureaustoel met het zwarte gif, te gniffelen van al die niet voor hun oren bestemde informatie. Na deze wetenschap heb ik altijd de neiging, als ik ga bellen om als eerste te roepen, ‘ Hallo medeluisteraar, goed opletten wat ik nu allemaal zeg, - minnaar ik heb zin om met je te vrijen, zullen we meteen iets afspreken -, waarna ik dan beleefd roep ‘ Goedemorgen spreek ik met de Belastingsdienst?’

Want niemand maakt mij wijs dat 300.000 aanvragen om computers te tappen, alleen maar betrekking hebben op criminelen, met andere woorden er wordt massaal getapt in Nederland, terecht en onterecht, waarbij ik misschien ook wel op hun afluisterlijstje sta.

Er worden zelfs gesprekken getapt tussen verdachten en hun advocaten, hetgeen ten strengste verboden is. Maar wie van ons doet iets aan dergelijk ongeoorloofde praktijken. Tenslotte kom je er pas achter, als het tegen je gebruikt wordt.

Maar val je onder de categorie ‘bedreigden of telefoonterreur’ en neem je gesprekken op, zal de rechtbank u mededelen dat een dergelijk bewijs niet geldig is omdat het zonder toestemming is verkregen. Ik zit me vertwijfeld af te vragen, wat het verschil is.

Jaren geleden ging de politie nog anders te werk, er werd uitsluitend afgeluisterd indien er een misdrijf in het spel bleek te zijn, tegenwoordig lijkt men preventief te tappen. Zo blijft er werk aan de winkel voor de vele ‘ blauwmutsen’ die zonder schietvergunning achter de computer moeten plaatsnemen en zij het predikaat “veredelde padvinders’ verdienen.

Afluisteren gebeurd dus op zeer grote schaal zonder dat er van enige controle sprake is en verantwoording wordt afgelegd. In vele gevallen is het totaal onduidelijk of de tap wel rechtmatig is en of justitie weer eens niet buiten haar boekje is gegaan, hetgeen met de regelmaat van de klok gebeurd. Afluisteren of tappen is derhalve ook behoorlijk in opspraak, maar hoe het dan wel moet en zeker juridisch gezien, is geen sprake.

Ze doen maar wat, en brengen hiermee onze privacy behoorlijk in het geding.
De vraag doet zich voor waarom juist in Nederland zo massaal wordt getapt. Neigen wij allemaal tot crimineel gedrag? Nee, maar als er dan zoveel wordt afgeluisterd, waarom zijn de oplossingspercentages van misdrijven dan zo laag en leiden de 100.000 ‘tappen’ niet tot meer veroordelingen?

Misschien weet de firma ‘TAP’ antwoord op mijn vraag.

© Maydana

Navigatieterreur

2010-08-04T12:31:00.000+02:00

Afgelopen week moest ik naar een begrafenis. Hoewel het geen directe familie was, leek het mij uiterst gepast mijn gezicht te laten zien aan de achterblijvende familieleden. Nu waren de afgelopen maanden meer begrafenissen aan de orde dan gezellige feestjes, en bedacht ineens, mens dat is de leeftijd. Steeds meer familie, kennissen en vrienden verlieten deze aardbol, om hun ziel ter ruste te leggen in de armen van de eeuwige stilte.

Gezien het afscheid in een andere hoek van ons polderland plaatsvond, bedacht ik dat mijn navigatiemiep het beste was, om me de weg te wijzen naar een onbekend stukje Nederland.
Zoals een goede navigatie moet werken waren de nieuwste kaarten gedownload, had ik alle flitspalen laten opnemen, zodat ik niet gedachteloos een te zware voet zou krijgen. Dit soort van onverwachte gebeurtenissen leiden namelijk mijn aandacht af. Ik bedenk steeds weer, was die dag maar voorbij en zou ik me thuis te buiten kunnen gaan aan bankhangen.

Mijn “miep” met haar mooie zwoele stem bracht mij feilloos op plaats van bestemming. Uiteraard was ik weer aan de late kant, gezien dit land gezegend is met een eeuwige filé.

Welke tijd je ook kiest, hoe laat je ook weg gaat, en deze keer had ik echt extra tijd ingepland, blijkt het niet mogelijk te zijn om ergens op tijd te komen.

Ik parkeerde mijn auto schots en scheef op de twee laatste parkeerplaatsen en zag in mijn ooghoeken de afscheidnemers al binnen staan. O, ja mijn navigatiemiep! Ik stopte haar gauw in mijn jaszak, want heden ten dagen ben je zelfs op een parkeerplaats bij een aula niet gevrijwaard van dieven. Je kunt in een rouwadvertentie niet eens meer je adres vermelden, daar het dievengilde blijkbaar deze trieste gebeurtenissen als vrijbrief zien voor een klein bezoek aan uw huis, met alle gevolgen van dien.

Miep in mijn zak en rennen! Buiten adem vloog ik de aula binnen en bedacht je moet toch eens iets aan dat roken doen. Voordat je het weet lig jij ook hier naar de sterren te staren.
Jeetje, ik was de bloemen vergeten. Zachtjes sloop ik de aula weer uit, richting auto voor het boeket witte rozen. Opnieuw zette ik de spurt erin. Zachtjes deed ik de deur open en sloop als op kousenvoeten naar binnen. De eerste spreker was al begonnen en de overledene werd geroemd om zijn goedaardigheid, zijn vriendelijkheid en zijn veel te vroege heengaan. Ik bedacht tijdens deze woorden, volgens mij is het altijd een verkeerd tijdstip.
Er volgden nog wat sprekers en toen werd het stil. Stil om in stilte afscheid te nemen van de overledene.

Behalve mijn navigatiemiep die blijkbaar de geest had gegeven en nog even met zwoele stem riep:

‘Bestemming bereikt’.

© Maydana

Paracetamoltoerisme

2010-08-02T11:30:00.000+02:00

Ze blijven komen onze Oosterburen. Lang geleden bleven ze net iets te lang! Daarna kwamen ze voor onze stranden, woelden en wroeten in onze zand om diepe kuilen te graven, voor een weekendje Holland, of een paar dagjes langer. Maar werd ons polderland ook bezocht voor de goedkope boter, koffie, vis en natuurlijk onze voortreffelijke ‘Hollandischer Käse “. Voor dat ik het vergeet, onze toen nog goedkope sigaretten, maar dat is al even geleden die met tientallen sloffen de openstaande grens passeerden.

Inmiddels hebben onze Oosterburen een nieuw argument gevonden om de onzichtbare grens te overschrijden, en u wilt het niet geloven, voor het inslaan van paracetamol. Het wondermiddel bij uitstek. Velen van u zullen de ervaring hebben met huisartsassistenten en huisartsenposten, die onmiddellijk klaar staan u gerust te stellen en voorschrijven enkele paracetamol te slikken en zich morgen bij u huisarts te vervoegen. Zij hebben dan geen last van u gezeur en paracetamol schijnt blijkbaar wonderen te verrichten. Het geloof van 500 mg pijnstiller is ongeveer hetzelfde als het geloven in de wonderen van Lourdes.

Nu blijkt de Duitse overheid paal en perk te stellen aan de verkoop van paracetamol. Geen grote verpakkingen meer, slechts 20 stuks. Voor grotere hoeveelheden is sinds kort een doktersrecept nodig. Zo zetten ze hun landgenoten op een paracetamol dieet. Sinds 1 april jl. en dat is geen grap, gelden in Duitsland strenge regels voor de verkoop van de bij uitstek gepromoveerde wonderpil.

Dat je hiervoor naar ons landje moet komen, neigt tot weinig fantasie. Tenslotte kun je in jouw woonplaats de aanwezige apotheken afstruinen en kom je zo ook aan je trekken. Maar blijkbaar nemen onze oosterburen de moeite ons Kruidvat te bezoeken en slaan grote hoeveelheden paracetamol in van 50 tabletten per verpakking.
Handig toch, en ben je meteen een dagje onder de pannen in ons kaaslandje.

Ik ben al jaren allergisch voor het woord paracetamol. Bovendien een tegenstander van het slikken van pillen als het niet strikt noodzakelijk is. Mijn lichaam schijnt een ingebouwd afweermechanisme te hebben ontwikkeld voor welke pil dan ook, en is het altijd een heel gepuzzel voor artsen om mij de juiste medicatie voor te schrijven. Blijkbaar schijn ik nergens tegen te kunnen en wil mijn lijf geen slachtoffer worden van al die chemische ongein.

Nu blijkt paracetamol toch niet zo onschuldig is als het lijkt, want overmatig gebruik levert de nodige beschadigingen op aan uw lever. Ongeveer zoiets als het teveel nuttigen van alcohol. Trouwens iedere pil op chemische basis heeft meer nare bijwerkingen dan men vermoedt, en bij overmatig gebruik kan paracetamol zelfs gevaarlijk zijn.
Het is een menselijk trekje om te denken dat we met het slikken van pillen elke kwaal te lijf kunnen gaan. Niet dus!

Het Paracetamol-toerisme brengt weer geld in onze economische knip en bovendien kopen onze oosterburen ook nog andere zaken en dat zal onze economie deugd doen. Tenslotte is onze paracetamol aanzienlijk goedkoper dan de Duitse variant.
We kijken al aardig naar de bodem van onze schatkist in deze crisistijd, en elke euro is er één, wie of welke EU-burger ook de moeite neemt in ons land de knip te trekken en volgestouwd ons polderlandschap weer verlaat.

Blijkbaar zijn we als EU nog lang niet toe aan gelijke rechten en plichten, en is er nog veel werk aan de winkel voor enige gelijkheid .

© Maydana

Tien deugden van schrijvers!

2010-07-23T11:51:00.000+02:00

1. Schrijven is het eeuwige ontdekken van het innerlijke evenwicht.

2. Passie is onze tweede naam, durf confrontaties aan en blijf eerlijk.

3. De schrijver leeft voor zijn vak maar vergeet niet zelf te leven.

4. Schrijven is een ervaren, met de borst vooruit of gebogen over een met inkt beklad papier.

5. Hij/zij heeft een voortdurende honger en dorst naar woorden als wapen in zijn strijd voor menselijkheid en tegen éénzaamheid.

6. Hij/zij staat open om te luisteren en te leren.

7. Als je schrijft zorg dan dat je daadwerkelijk ook iets te zeggen hebt.

8. Schrijven is leren ademen.

9. Laat je niets wijsmaken door wat 'in' is en zou moeten, volg je eigen weg.

10. Schrijf lang, blijf schrijven, maak tijd om te schrijven en schrap na het schrijven.

Ik wens jullie allemaal veel succes!

Maydana

Inbrekersgilde

2010-07-22T10:54:00.000+02:00

Vakantietijd is altijd de beste tijd voor het Gilde der inbrekers. Een beetje inbreker heeft blijkbaar geen enkele moeite om te achterhalen of u thuis bent, of van een welverdiende vakantie gaat geniet.
Nu is dit natuurlijk niets nieuws onder de zon! We vergeten, dat sinds Internet God en de wereld mee leest, precies weten wat we doen, of gaan doen, en hebben zij vrij spel.

Nog steeds blijken we niet door te hebben, dat we via verschillende sites zoals Hyves en Twitter we erg slordig omgaan met onze privé-zaken.

In de veronderstelling dat we alleen onze zogenaamde vrienden informeren dat we drie weken naar een zonnig oord vertrekken, inclusief vertrek en datum van terugkeer, zijn we gemakkelijk te traceren door het Gilde. Een grote verassing staat u te wachten bij thuiskomst. Uw huis is omgewoeld door een stel mollen, en uw kostbaarheden zijn van eigenaar veranderd. Wat een teleurstelling en uiterste verbazing. Boosheid staan te lezen op uw bruinverbrande gezicht. Hoe is het toch mogelijk, roept u in koor. Uw kinderen, of uzelf hadden de vakantie al lang van te voren aangekondigd op Hyves of andere sites en wordt het een makkie voor de heren inbrekers. In alle rust konden ze uw huis doorzoeken naar waardevolle spullen, zonder ook maar enige haast te maken.

Want de heren brengen veel tijd door voor hun PC, lezen Hyves en Twitter, spitten dagbladen door en gebruiken zelfs rouwadvertenties met adressen om hun slag te slaan.
Blijkbaar zijn we nog steeds het vertrouwen in deze mensheid niet kwijt en hebben we de behoefte wereldwijd te verkondigen dat we 3 weken naar een zonnig oord vertrekken.

We roepen altijd dat er geen rekening wordt gehouden met onze privacygegevens, maar schuld zijn we zelf, als we Internetsites voeden van onze plannen.
Alle waarschuwingen uit het verleden onze privé-zaken niet op Internet te gooien ten spijt, zijn we blijkbaar hardleers en moeten uit ondervinding leren.

Tenslotte heeft niet iedereen goede bedoelingen. U bent gewaarschuwd!

© Maydana

Tafelgeheimen

2010-07-21T13:08:00.000+02:00

Trots en solitair, sta je tussen al mijn uiterst moderne meubilair. Je straalt autoriteit uit. Alsof ik in het midden van mijn moderne wereld van meubilair, in retraite ben. Zo had ik je ook ontmoet, tijdens een lange week van stilte. Kon mijn ogen niet van je afhouden, en verheugde mij om driemaal per dag, bij je aan te schuiven. De warmte van je hout, maar vooral de rust die je uitstraalde.
Natuurlijk kon ik je niet meenemen, dat wist ik. De nonnen zouden doodongelukkig zijn, zonder jou. Mijn vraag of ik je kon kopen, werd door hun met een weemoedige glimlach en hoofdschuddend beantwoord. Nee dus! De vrouwen van God werden uiteindelijk gek van mijn gezeur.
Na mijn week van stilte kreeg ik stiekem een briefje, met een aantal adressen waar ik misschien een evenbeeld van jou zou kunnen bemachtigen.

Je ging niet uit mijn hoofd. Weken ná mijn retraite ging ik op pad om naar één gelijkenis te zoeken. Het werd een immense speurtocht, maar ik wilde je hebben en vooral vinden, je moest een plaats krijgen in mijn huis, een plaats waar ik rust zou vinden. Daar waar ik samen met vrienden plaats kan nemen, genietend van een maaltijd, waar ik mijn kranten uitgebreid kan lezen, dromend over de voorbije dag, en in stilte nadenken.

Na een lange speurtocht had ik je eindelijk gevonden. Net als de kloostertafel bij de nonnen, sloot ik je direct in mijn hart. Eigenlijk was je nog veel mooier! Als een verliefde tiener keek ik, toen je werd binnengebracht door vier stevige mannen en op je plaats werd gezet. Want je was zwaar, loodzwaar! Of je een eeuw geschiedenis meetorste. Je rook zo heerlijk, de geur van oudheid! Vol bewondering keek ik naar je, en sjouwers die blijkbaar niet begrepen, wat jij als “Antiekeling” deed tussen al mijn moderne meubilair. Voorzichtig vroeg één van de sjouwers, ‘was dit wel de bedoeling mevrouw’?

“Jazeker”, zei ik trots. Hij verdient een koninklijke plaats. Ze schudden meewarig hun hoofd en begrepen er niets van.
Statig sta je daar, mijn lief. Voel je thuis! Klaar om aan te schuiven, maar eerst wilde ik je nog een tijdje in stilte bewonderen en koesteren en je opgeslagen geschiedenis opsnuiven als een junk.

Zacht ga ik met mijn hand over je glanzende hout, streel je ongelijke bobbels en voel de oudheid van je bestaan. Twee kandelaars zullen je sieren en zo zie ik in het kaarslicht nog meer van je schoonheid. Waanzinnig veel zou je mij kunnen vertellen uit je verleden, en ik zou je duizend vragen wil stellen. Maar jij zult stilzwijgend al onze gesprekken in je opnemen, terwijl wij van een goed glas Baron de Rotschild en onze geliefde Coquille St Jacques genieten.

Een ding weet ik zeker, als ik ooit de hemelpoort moet binnenlopen, zullen mijn besproken geheimen bij jou veilig verankerd zijn.

© Maydana

Tropische temperatuur en burenruzie

2010-07-16T11:50:00.000+02:00

De zinderende zomerzon zorgt in deze tijd voor meer burenruzies. Als het kwik op sommige dagen boven de 30 graden uitkomt, leidt de warmte wel eens tot verhitte onenigheden.

Men is meer buiten, ramen staan open, schreeuwende kinderen op een trampoline of het barbecuerumoer inclusief stank in de achtertuin. Soms kan een overhangend takje dat de zon wegneemt, leiden tot een heftig handgemeen. Blijkbaar schijnt in de zomermaanden de overlast van buren toe te nemen en moet de politie meer sussen in de uit de hand gelopen hevige ruzies.

Het ‘buitenleven ‘ zorgt blijkbaar voor irritaties. Kinderen, die volop aan het spelen zijn, blaffende honden, leiden vaak tot overlast. We lijken gauwer geïrriteerd, en schuld hiervan is natuurlijk de tropische temperatuur.

Niet alleen burenruzies blijken toe te nemen in de zomermaanden, maar ook het gedrag ten opzichte van onze medemens op het strand, nog maar niet te spreken van het wangedrag op de snelweg. Daar hebben we het weer, onbewust asociaal, maar onbewust bestaat niet, dus gewoon asociaal gedrag. Nu zal de hitte hieraan zeker debet zijn, maar toch! Onverdraagzaamheid ten opzichte van onze medemens lijkt de overhand te krijgen en we worden steeds asocialer.

Tijd voor een stevige bui die zorgt voor afkoeling voor de heethoofden, en mochten de dikke regeldruppels niet leiden tot verdraagzaamheid, kunt u altijd nog de Rijdende Rechter inschakelen!

Mijn buurman profvoetballer, heeft nog wel eens de neiging zijn roots te laten gelden en mij te verrassen met Caribian muscic, en eerlijk gezegd, ik geniet intens….

Ik schenk mezelf een zomerse cocktail in, ga in de buurt van mijn winterharde palm zitten en waan mij op Jamaica. Vooral doorgaan, beste buur, met een medley van een Bob Marley nostalgie. Mij zul je niet horen, wegdromend met de zon, palm en cocktail.

En de Rijdende Rechter zal ik nooit inschakelen, want van die man word ik echt agressief.

© Maydana

Asociaal?

2010-07-15T13:06:00.000+02:00

Vanmorgen belde een goede kennis mij, met het volgende verhaal. Ze heeft een mooi huis in een rustige - althans dat was het tot voor kort - buurt. Bovendien was het huis gekoppeld aan haar bedrijf . In haar spaarzame tijd geniet ze van haar zwembad en haar prachtige mediterrane tuin. Haar buren waren al enige jaren geleden vertrokken naar Duitsland, met als gevolg dat rust en stilte haar buurman was! Maar sinds kort heeft de eigenaar van dit pand het huis verhuurd aan een gezin met een aantal jonge kinderen. Op zich natuurlijk geen probleem. De eerste kennismaking verliep enigszins stroef en een uitspraak van de moeder was; in ons vorig huis kregen we dreigbrieven van de buurt wegens overlast van onze kinderen, hopelijk zal u er geen last van hebben. Een wat ongelukkige uitspraak bij een eerste bezoek.
Maar goed het was winter en iedereen bleef lekker bij de kachel.

Maar zoals elk jaar komt de lente en de zon, wat betekent dat men wil genieten van de zonnestralen die je huid prikkelen en je het gevoel van wintermoeheid doen vergeten.

Zo dus ook nu, zondag en gisteren kon ze haar vrije tijd gebruiken voor de zon en een goed boek. Maar de rust werd onmiddellijk verstoort, door aan een stuk door krijsende kinderen die de hele dag op de aanwezige trampoline hun kunsten vertoonden. Van pure ellende heeft ze maar gekozen om binnen te zitten. Ook maandag hetzelfde laken en pak. Gekrijs, gekrijs!

In alle vriendelijkheid vroeg ze aan de moeder of dit niets iets minder kon., want ze was in haar tuin gesprekken aan het voeren met leveranciers, maar dit werd haar onmogelijk gemaakt wegens het oorverdovende geluid, van niet opgevoede kinderen.

In de loop van de middag kreeg ze een adrenalinestoot en was een vuurbal van woede. Als een verwend klein kind zette ze het op een oorverdovend gekrijs, dat ze ruim 5 minuten heeft volgehouden. Het resultaat was oerstilte en een knallende hoofdpijn van inspanning. Opgelucht, maar toch het gevoel zich uiterst asociaal te hebben gedragen.

'Vindt jij dat ook', vroeg ze aan mij. Ik moest even nadenken, nee, eigenlijk niet. Maar misschien is het beter een gesprek aan te gaan met je buurvouw en haar te wijzen, om de kinderen eventueel voor het huis op het grasveld te laten spelen. Een vorm van communicatie zou in ieder geval op zijn plaats zijn. Ik ben overigens ook allergisch voor krijsende kinderen, dus kan ik wel enig begrip opbrengen voor haar aso-actie .

Was haar onvrede die ze in krijsen uitte asociaal? U mag oordelen!

© Maydana

De hemel als doorgeefluik...

2010-07-14T11:33:00.000+02:00

Gisteren las ik een interview met Herman Finkers. In één woord indrukwekkend! Niet alleen zijn optredens zijn fascinerend, maar zeker zijn stellige mening. In 2009 heb ik nog een voorstelling gezien, waarbij ik het gevoel niet kon onderdrukken, dat hij moe en ziek was. Maar als rasartiest is er maar een credo ‘the show most go on’. Achteraf dacht ik, wat zal je blij geweest zijn, dat de voorstelling erop zat. Hij vertelde hoe ziek hij was, vroeg God waarom hij kanker had, en maakte flauwe grappen over het feit toen de arts hem vertelde dat hij erg ziek was, kanker! Ik ben nooit ziek, had hij gezegd. Het was de meest indrukwekkende scène uit zijn programma.
Terugkomend op het interview, met hetzelfde gehalte als zijn show, groots en intens!
Ik heb het meerdere malen gelezen en kwam tot de conclusie, als men in iets gelooft, je lot bepaald dragelijker schijnt te worden.

Want, zeg Finkers, ik ben niet bang voor de dood, het is een onbekende bekende. Je kunt er nooit ruzie mee krijgen! Ook vermeldde hij dat hij wel getuige wilde zijn van het ‘decor ‘ zoals hij het leven na de dood noemt. Deze flamboyante Tukker heeft zo zijn eigen ideeën over leven na de dood. Het verkeren in hogere sferen en een hogere vorm van leven.

Of wil hij met deze hemelse opmerkingen, zich wapenen tegen een zekere mate van levensmoeheid of depressie? Soms wordt hij overvallen door onverklaarbare angsten, zomaar ineens, en zonder enige aanleiding. Een soort van paniek, en niet te omschrijven.

Herman Finkers ziet de dood als een soort van hemels doorgeefluik. Wakker worden zonder angst en vrees, zonder paniekaanvallen, omgeven door warme gevoelens.

Waanzinnig om zo met de dood te flirten! Het is een vorm van levensmoeheid, doorspekt met geloof in een beter leven in een hemels paradijs.

© Maydana 13 juni 2010

Inburgeren

2010-07-11T11:54:00.000+02:00

Deze column is speciaal voor onze allochtone medeburger, zodat ze weten hoe ze zich hier moeten gedragen. Tenslotte is het langverwachte inburgeringboek uit en kan een ieder zich meester maken van de kunst “Hollander”te zijn.

Echt waar, er staan handige tips in en als een Nederlander zegt dat hij gaat eten, betekent dat voor u opkrassen.
Zorg dat je op je werk altijd iets in je handen hebt, dan wordt je beslist niet lastiggevallen.

Verdiept u elke ochtend in de kranten, het weerbericht en leer vooral alle voetbalclubs uit je hoofd, maar ook de namen van de spelers en hun nationaliteiten, want Nederlanders zijn gefixeerd op land van herkomst. Dus, vergeet nooit waar je vandaan komt.

Dan nog een paar handige tips voor de inburgering, leer zo snel mogelijk bumperkleven en claxonneren, wees agressief als je op de weg bevindt en maak ondertussen zo snel mogelijk wat scheldwoorden en obscene handgebaren eigen. Nederlanders tonen ook graag al hun gebreken op een naaktstrand, maar dat is geen verplichting.
Houdt een agenda bij voor al u afspraken en kom altijd op tijd, behalve in Brabant en Limburg, daar geldt het “Brabantse/Limburgse kwartiertje”en deze bevolkingsgroep zou uitermate verbaasd zijn als u op tijd zou zijn.
Voelt u verplicht de inburgeringtest met elan uit te voeren en vooral hoge cijfers te scoren, bewaar een kopie van de uitslag en zwaai hier regelmatig mee. Want voor dat je het weet krijg je een enkele reis naar uw land van herkomst.
Zeg nooit, nooit: Dat kennen Nederlanders niet, zeg ook niet ik wil hier nooit meer weg of ik ga hier voor altijd weg, ze zouden het als een compliment beschouwen en zo is het niet altijd bedoeld.

In een winkel rustig uw beurt afwachten, ook al kruipen anderen voor, Nederlanders zijn ongeduldig en laten het wachten liever aan iemand anders over.

Dan nog iets…..zoenen doe je alleen als het niet anders kan. Een hand weigeren is ten strengste verboden, ook van minister Verdonck.

Heus het komt wel goed met dat inburgeren.

© Maydana

Orakel Octopussy

2010-07-08T15:51:00.000+02:00

Octopussy Paul uit Oberhausen is de nieuwe held tijdens het WK.

Het zou zo uit een nieuwe film van Ian Flemming kunnen komen. Een wederopstandig van 007!

Octopussy , die hele volkstammen in verrukking brengt door zijn voorspellingen, betreffende de uitslagen van het WK voetballen. En voetballen is het onderwerp van de dag, overwinningen, evenals nederlagen. Als goedgeaarde Duitse octopus, ging hij pardoes op de Spaanse vlag zitten en veroordeelde daarmee die Mannschaft tot verliezers. Dat zal hem zeker niet in dank worden afgenomen. Want ondanks dat hij zijn magische armen gebruikte om de Spaanse vlag te omarmen, bleven de Duitsers in de veronderstelling, dat die Mannschaft de Spanjaarden wel even mores zouden leren. Allez, Paultje had weer gelijk, en de Mannschaft drop af, enkele reis Duitsland. Zou deze Octopus magische krachten hebben?

Ik zeg speciaal octopus, in de volksmond inktvis, maar het is géén vis, een weekdier met 8 tot 10 armen. Overigens heb nog nooit zo een grote knuffelpartij gezien, als onder de Spanjaarden, die blijkbaar allemaal waren omgetoverd tot octopus. Uitzinnig, zoals alleen maar een Mediterraan volk kan zijn.

Nu hebben we nog één wedstrijd te gaan, a.s. Zondag voor de 1ste plaats, Nederland tegen de heetgebakerde Spanjaarden, een Paultje heeft de voorkeur gegeven aan de twee mosselen in de bak met de vlag van Nederland. Is dat een Omen?

Of vond hij deze twee mosselen aantrekkelijker? Natuurlijk, dat waren verse mosselen van de beste kwaliteit, of zouden de oppassers van Paultje deze hele Octupussy -farce manipuleren? Het is wat we willen geloven, en wij geloven in de overwinning van Nederland, á la Octupussy!

Zou Paultje ná de WK met al zijn goede voorspellingen, toch eindigen in Calamares of Fritto Misto. Want de Mannschaft is zeer teleurgesteld, en een goed maal is nooit weg, na zoveel teleurstellingen. Wij weten nog niets, het is en blijft een gok! Of de vriendschap tussen Paultje en de Mannschaft zal blijven is net zo een grote gok, als dat Nederland wereldkampioen wordt. Want de bal is rond!

© Maydana

Beessies, allemaal Beessies...

2010-07-03T22:30:00.000+02:00

Zaterdagmorgen, kan ik eens wat rustiger aandoen. Het weer is subtropisch, dus ik nestel mij op kantoor, vergezeld door airco, de stapel zaterdagkranten, koffie en radio 1, waar dat etiquette madammetje weer loopt te zeuren over te veel bloot bij Nederlanders, en mij verplicht panty’s aan te trekken. Mens, ik draag nooit panty’s, ook niet in de winter. Heb een pantyfobie. En dan op zulke tropische dagen! Hoe verzin je het!

Eindelijk een dag om me vooral niet druk te maken, beetje op mijn bloeddruk letten en in slowmotion de kranten te lezen. Telegraaf maar eerst…zie ik tot mijn verbazing een artikel over de duurbetaalde Beessies, die we gewild of ongewild kregen bij onze boodschappen. Natuurlijk moest men een kar vol boodschappen hebben, want dat pluizerige, nietszeggend krengetje, kreeg je uitsluitend bij besteding van vijftien euro. Duur betaalt pluizerig ding, waar ik me geen enkele voorstelling van kon maken wat het moest voorstellen. Had iets met voetballen te maken, zei de caissière toen ik vroeg. Gooi die pluizendingen in mijn tas en thuis gekomen, legt mij kat onmiddellijk beslag op twee van die mirakels. Duur kattenspeelgoed, twee maal vijftien euro! Oké, de rest maar naar kinderen die er misschien iets mee kunnen. Ik Twitter, wie er interesse heeft in die pluizerige rupsen, en stuur ze dan wel op. Weer iemand blij gemaakt met 15 van die gekleurde minkukels.

Nu zat ik te bedenken dat 31 miljoen van die krengen onze grootgrutter een aardige winst hebben opgeleverd, gezien die pluisdingen waarschijnlijk door kinderarbeid zijn vervaardigd.

Een soort van Return tot sender! Misschien vindt onze grootgrutter nog één brokkenpiloot die de rupsen wil dumpen boven het gebied waar kinderhanden deze oranje, wit en blauwe Beessies hebben geproduceerd.

Een flauw, nietszeggend verhaal over recycling, en nog meer van die onzin. Wat denken die mafkezen dat wij allemaal een zonnesteek hebben opgelopen, en in hun goed doordachte reclamepraatje trappen. Trouwens wat moeten die arme kindjes met die frutsels, je kunt ze tenslotte niet eten Appi Heyn !
Hoe langer ik er over nadenk en deze woorden op papier zet, verergert mijn irritatie, en krijg ik plotseling een Lakeman-syndroom, boycotten die handel!

Blijkbaar heeft Appi het idee, dat wij zelf niet kunnen nadenken, en veronderstelt dat we na de WK er toch niets meer me doen. Vergis ik me nu, of waren deze akelige rupsen vóór onze kinderen? En waarom zouden we die krengetjes dan weer terug geven!

Of zijn ze tot de conclusie gekomen dat de Beessies van ondeugdelijk materiaal zijn gemaakt, en voordat er claims komen, willen zij de Beessies terug! Soms weet je niet welke onduidelijke reden reclamemannen verzinnen. Het verhaal van een tweede leven, klinkt al even belachelijk.

Als AH nou zo graag knuffels wil sturen naar kinderen in de derde Wereld, koop een knuffelfabriek leeg met deugdelijk materiaal, en stuur die op.

Zijn we als consument nou werkelijk zo dom, of is AH zo slim? Ik denk het laatste. We laten ons altijd weer in de maling nemen en storten ons als waanzinnige op de gadets.

Denkt AH nu werkelijk dat wij, moeders en vaders, de verfomfaaide pluizendingen gaan verzamelen en in een tasje komen afleveren aan de klantenbalie?

We hebben vijftien euro aan boodschappen moeten besteden voor zo een rups, en nu verwachten ze van ons dat we ze voor niks komen terugbrengen. Ik dacht het niet!

Wij gaan dezelfde methoden hanteren, beste Appi, wil je ze terug, oké, voor 15 euro per stuk zijn ze van jou!

Trouwens mijn kat zal het je niet in dank afnemen, want haar stelling is, gegeven blijft gegeven! Ook mijn kat heeft blijkbaar Lakemantrekjes....

@ Maydana

Martelgang

2010-06-30T14:48:00.000+02:00

Ik was echt aan vakantie toe. Mijn houdbaarheidsdatum was bijna verstreken en stress beheerste mijn leven.Mijn overvolle hoofd leek op een dolgedraaide bromtol, ik moest echt op vakantie. Maar waar naar toe? Ondeugdelijke vliegtuigen, dronken piloten en terroristische aanslagen weerhield mij een reis te boeken naar een tropisch eiland met wuivende palmen. Ik besloot me te laten verwennen in ons buurland, één kuuroord met de alom bekende Duitse “Gründlichkeit’.

Op de reis er naar toe was ik bezig mijn overvolle hersenen te pijnigen met de vraag welke ‘knijp -en kraak kuur ‘ zij voor mij in petto zouden hebben. Inmiddels had ik de Nederlandse zonnestralen achter me gelaten en eindigde ik in een bosrijke omgeving, geplaagd door een regenkordon welke de rest van de week zou aanhouden. Op de plaats van bestemming zag ik een immens kasteel, omgeven door oeroude eiken. De buitenkant was een plaatje uit een sprookjesboek, de rest voldeed uitstekend aan de maatstaven van onze 21ste eeuw.

Vroeg uit de veren was hier het motto. Na een karig ontbijt werd ik gedirigeerd naar het zwembad om een paar stevige rondjes te trekken. Daarna aqua-jogging.

Liev help, het was 9.30 uur en ik was al doodmoe. Dit was geen vakantie, maar een wurgcontract.

Stevige, oudere dames en heren met een gemiddelde leeftijd van zestig plus, stonden als marionetten gereed, in afwachting van de instructeur. Als een vreemde eend in de bijt hoopte ik in stilte dat een goed geproportioneerde instructeur, één en al spiermassa en glimmend als een omgevallen fles olijfolie, de arena zou betreden. U kent hem vast wel van de reclamespot ‘Als hij maar ijs- en ijs koud is ‘.

Vergissing, een klein miezerige mannetje verscheen, geen spiermassa, glimmen deed hij ook al niet en mijn droom van de reclame Jamaicaan viel pardoes in duigen. Mijn ogen sluitend voor deze desillusie probeerde ik mijn oefeningen uit te voeren. Blijkbaar niet naar de zin van de imitatie –Göbels en hij maande mij tot oplettendheid. Zijn schelle stem klonk nog uren daarna door mijn geluidsbarrière.

Daarna werd ik letterlijk en figuurlijk afgevoerd naar de sportmassage.In mijn veel te grote badjas wachtte ik op de in aantocht zijnde sportmasseur. ’s Morgens in alle Gods vroegte had ik hem zien lopen, groot, flink gespierd en een gulle glimlach. Misschien had ik deze keer geluk?

Ondertussen probeerde ik stiekem iets aan mijn nicotineverslaving te doen, maar werd onmiddellijk afgestraft door een van volume overlopende Duitse tante die mij bestraffend toesprak; ‘ Hier wirt nicht geraucht’. ‘Sportmassage’, vroeg ze tevens met een zware stem. Ik knikte en dacht, weer niks, weg mooie sportmasseur. Als dit geen wraakactie was!

In Eva’s kostuum vleide ik mij op de bank, onder toeziend oog van de wraaklustige masseuse en onderging een ware middeleeuwse marteling. Wellicht wilde zij mij straffen voor mijn verboden sigaretje. In gedachten was het ‘ ijs -en ijs koud’ en ik probeerde mij voor te stellen hoe mijn reclame Jamaicaan dit had opgelost. ‘ Geen illusies, vakantieganger’, dacht ik, denk aan je houdbaarheidsdatum! Na deze kwelling een paar baantjes trekken in het zwembad waar een temperatuur van 32 graden mij het gevoel gaf in warme soep te zwemmen. Hoe was ik toch op het krankzinnige idee gekomen mij vrijwillig zo te laten martelen.

Saunatijd; op naar de kleedkamers, nou ja liever gezegd uitkleedkamers en gemengd, dus van enige privacy was geen sprake.Ik ontwikkelde ter plekke een Margarita-syndroom en speurde naar verborgen camera’s. Een enigszins corpulente dame stapte binnen en vroeg mij pinnig waarom er geen aparte kleedhokjes waren. Zij stond op privacy. Zo dacht ik, die krijgt van mij 100 punten! Snibbig vroeg ze me op te schieten zodat zij zich in alle privacy kon uitkleden. Ik verheugde mij al haar binnen te zien komen in vol ornaat.
Ik zocht een goed plekje in de sauna om dit schouwspel vooral niet te missen.

Twee corpulente, aardig op leeftijd zijnde heren met aandelen bij bierbrouwer Bitburger, zaten loge. Oud belegen macho’s die alle binnenkomers nauwlettend observeerden en van het nodige commentaar voorzagen, hadden de middag van hun leven.

Ik kreeg het stik benauwd en keek op de klok die maar langzaam tikte. Eindelijk was het zover en ik verruilde de martelkamer voor een verlossende douche.

Hier waren een aantal heren van hoge leeftijd aan het douchen en voerden een luidruchtig gesprek over hun edele delen. Ik gunde mij een blik in hun richting en constateerde dat deze al een behoorlijke ouderdom hadden bereikt. ‘ Mannen, ‘ dacht ik, het zijn en blijven macho’s, bovendien was hun houdbaarheidsdatum al lang vervallen.

Op naar de volgende marteling. Ingepakt in een poel van donkere modder, waar onze MKZ-varkentjes jaloers op waren geweest; afgedekt met plastic, voelde ik met net een fricandeletje-oorlog. Deze rituelen herhaalden zich en ondertussen bekroop mij het gevoel dat ik zes jassen had uitgedaan. Maar mijn geest en lichaam waren verlost van stress en ik kreeg een nieuwe datum van houdbaarheid. Ondertussen bleef het stortregenen en ik vermaakte mij dagelijks na al die inspanningen in de aanwezige ‘ Bierstube’, waar vrolijkheid en dorst hoogtij vierden.

De ingenomen alcohol en nicotine stoomden we er de volgende dag gewoon weer uit.

Het was een enerverende week en de laatste dag scheen de zon uit alle hoeken en gaten waarbij ik alle knijp- en kraak oefeningen vergat, en besloot deze dag door te brengen op het terras, vergezeld door een groot stuk taart met cappuccino - een rustige hartslag, een leeg hoofd, geen stress en ik liet de zonnestralen prikkelen op mijn huid. Ik sloot mijn ogen en waande mij op een subtropisch eiland met wuivende palmen in gezelschap van mijn reclame Jamaicaan. Moet kunnen toch?

© Maydana

Olijfboom en schatbewaarder

2010-06-27T16:09:00.000+02:00

Foto Maydana copyright

Olijfboom en schatbewaarder…

Denken we wel na over de namen die we een nieuwe wereldburger geven? Doen we mee aan één modetrend, of hebben a.s. moeders het gevoel welke naam past bij mijn nieuwe kindje? Wie zal het zeggen! Vroeger werden baby’s vernoemd naar oma’s en opa’s, of daarvan broers en zussen en in het ergste geval tantes en ooms. Aanstaande ouders hadden niet veel mogelijkheden, gezien het traditie was, die niemand graag wilde doorbreken, om vooral rust te bewaren in de familie. Overigens was het toen nog wel uitkijken wat je deed, want sloeg je iemand over, was daar een kleine oorlog die dreigde uit te breken.

Gelukkig is dat allang achterhaald en kunnen ouders zich negen maanden buigen over tientallen babyboeken met namen, uiteraard Internet hanteren, om een juiste keuze te maken. Maar sommige ouders slaan de plank geheel mis in hun keuze en soms heb ik het idee dat de ambtenaar op het stadhuis bij aangifte in een soort van winterslaap is gevallen. Kon je in vroegere tijden echt niet aankomen met een buitenissige naam, tegenwoordig schijnt alles te kunnen, vooral te mogen en worden goedgekeurd. Namen zoals; Bikkel, Storm, Vlinder zijn nog de minst vreemde voornamen. Vanmorgen hoorde ik iemand zeggen, dat de pas geboren spruit de naam Zwerver had gekregen. Omdat ik nogal visueel ben ingesteld, zag ik die ‘zwerverellende ‘al voor me. Afgezien van het feit dat kind op latere leeftijd de nodige frustraties zal oplopen, als men roept; ‘Hé Zwerver ga je mee spelen’.

Stel je voor, je woont in de grote stad, bijvoorbeeld Amsterdam, en in het Vondelpark, is je spruit verdwenen. Roep je; ‘Zwerver ‘, staat er voor dat je het weet een horde van tachtig man voor je neus, die allemaal mee naar huis willen. Tot zover de rare keuzes van a.s. ouders die hun kind van de meest buitenissige namen voorzien.

Toen mijn dochter werd geboren, had ik wel degelijk nagedacht - andere tijd andere gewoonten, over een meisje – en jongensnaam , waarbij ik naderhand hopelijk geen verwijten zou krijgen wat betreft mijn keuze. Gezien mijn roots koos ik voor een Arabische – en Franse naam, met de betekenis van ‘Hoop en geboren bij Pasen’ hetgeen ook nog eens uitkwam, daar mijn dochter destijds het nodig vond zich met zeven maanden te melden, met het is genoeg geweest, ik wil eruit. Laat dat toen met Pasen gebeuren! Toeval of gewoon wetenschap?

Oké, het waren voor die tijd misschien niet de meest gangbare namen, maar in mijn gedachten erg mooi en dat vind mijn dochter ook steeds tot op de dag van heden.

Maar kleine meisjes worden groot. En dan komt de dag, dat zij zelf moeder wordt. Op 23 juni 2010 werden we allemaal verblijdt met de geboorte van een wolk van één baby, met de prachtige namen Olivier Casper. Ze had erover nagedacht! Olivier betekent Olijfboom, wat in de cultuur van ouders en voorouders een belangrijke boom is, die ons alleen maar geluk brengt, Casper een Perzische naam, en betekent ‘Schatbewaarder ‘. Bewaard hij de schat, onze schat, mijn dochtertje en haar zusje die lang geleden op jonge leeftijd is gestorven? Want Olivier Casper is haar evenbeeld! Was zij die zo jong gestorven is nog, destijds misschien niet klaar voor deze wereld?

Wellicht is haar zwerversbestaan in het oneindige nu dan eindelijk definitief geworden. Wie zal het zeggen?

© Maydana

Vaderdag!

2010-06-20T22:55:00.000+02:00

Vandaag is het vaderdag! In alle vroegte opgestaan om even in stilte en eenzaamheid mijn vader te gedenken, die in 1994 overleed. Lang voor die tijd was hij eigenlijk al een beetje overleden, vele jaren waarbij hij niemand meer herkende en de heer Alzheimer zijn intrek had genomen. Het was voor hem een verlossing, de dag dat hij voor eeuwig zijn ogen mocht sluiten, voor ons allemaal een opluchting, maar ook verdriet van het verlies.

Vanmorgen dacht ik, had zo graag even een uurtje met je willen praten, gewoon zoals vroeger. Je nog zoveel vragen stellen, vragen waar ik nooit antwoord op heb gekregen. Maar Alzheimer had je in zijn greep, en daar kwam niemand tussen.

Zeker zul je daar, waar je ook mag zijn, het geluk hebben gevonden van vrijheid en gedachteloosheid, maar vooral de waardigheid weer terug hebben gekregen, waar je altijd zo trost op was. Jij zult nooit meer de schaduw voelen van Alzheimer, hij maakt nu andere slachtoffers. Sinds enkele maanden heb je gezelschap van je geliefde vrouw, samen zullen jullie de liefde voor elkaar hebben hervonden, verenigt en verstrengelt in een eindeloos wolkenbed.

Toch waren mijn gedachten vandaag bij jou. Vreemd genoeg zo sterk, zoals ik dat nog nooit heb gevoeld. Misschien omdat mam nu bij je is en ik jullie beiden zo intens mis. Natuurlijk weet ik, dat ouders eens afscheid nemen van hun kind, met de dood als metgezel. Alleen had ik nooit kunnen bedenken dat afscheid nemen van jullie beiden, mij tot wees zouden maken en ik nooit meer zou kunnen aanschuiven aan de tafel van geluk.
De vreselijke leegte die achterblijft in je emoties, dromen die uiteenspatten als luchtbellen.
Ik heb vandaag mijn tranendal de vrije loop gelaten, laten deze tranen sterren worden en jullie beiden begeleiden op de weg naar het oneindige.

Ik gedenk jullie beide, vaderdag of niet, want eigenlijk is het elke dag vader – of moederdag, want ouders zijn een waardevol bezit. Iets wat je pas later, veel later beseft.
Maar nooit te laat te ontdekken hoe belangrijk deze twee mensen in je leven zijn.

Ik zal jullie koesteren in mijn herinnering, zal stilstaan bij jullie graf en mijn tranen laten vloeien, tranen die misschien zullen veranderen in een sterrenbaan.

© Maydana juni 2010

Mobiel, irritant apparaat!

2010-06-16T10:59:00.000+02:00

Dit minuscule kleine irritante, maar vooral altijd storende apparaatje beheerst ons dagelijkse leven. Het opdringerige en altijd aanwezige tweede 'IK' maakt van ons leven een verkleinde telefooncentrale. Altijd bereikbaar luidt het motto.

Ongevraagd dringen de tientallen verschillende beltonen ons leven binnen, van stevige heavy tot klassiekers en toppers, en het destijds zo beroemde NOKIA-deuntje heeft plaatsgemaakt voor allerlei varianten. Gaat er een telefoon, duikt je omgeving in jas- en broekzak, zoekt vertwijfeld in een handtas of roept 'waar heb ik dat verrekte ding nou weer gelaten', om dan een illusie armer te constateren dat het toch niet hun telefoon was die belde.

Lang leve de communicatie, we bellen, wappen, faxen, twitteren, e-mailen , maken foto’s en versturen deze per mobiel, we betalen ermee en…men kan ook nog gebeld worden. O, ja dat vergeet ik bijna, de nodeloze sms-berichten die voortdurend over je display rennen. Je zou er depressief van worden!

Toch bereiken mij berichten dat KPN verlies lijdt, waarbij ik mij afvraag hoe dat in vredesnaam mogelijk is. Of KPN heeft geen goed management, of wij bellen te weinig wat ik me nauwelijks kan voorstellen. Waar ik me vertoon, zie ik telefonerende wezens en vraag me af, welke belangrijke en urgente berichten moeten worden doorgegeven. Nauwelijks de luiers ontgroeide jongeren lopen met dat minuscuul kleine voorwerp aan hun oor te praten in het luchtledige.

Ga je met vrienden uit eten, wordt het mobiel op tafel gelegd en verontschuldigend medegedeeld: " Sorry, ze moeten me kunnen bereiken", waarbij ik mij krampachtig afvraag "WIE moet WIE bereiken? Gebiologeerd staar ik naar de op tafel gelegde gsm-ettertjes en hoop in stilte dat de KPN-centrale de hele avond is lamgelegd door een aanslag van de PLO. "Waar is jou mobiel", vragen de gasten in koor. Verontschuldigend, maar toch uiterst pinnig antwoord ik: " Vanavond ben ik niet bereikbaar, lekker rustig!".

Zoals verwacht begint na het serveren van het voorgerecht het eerste " ettertje" al geluid te maken en word ik ongewild luisteraar van een nietszeggende conversatie welke in een volume wordt afgewerkt dat lijkt op een stadsomroep. Even later vibreert het volgende toestel en ik vraag mij af hoeveel van deze ongenode "gasten" nog zullen volgen tot de koffie met mokkaboon en pepermunt.

Dromend over stilte denk ik, hoe was dit eigenlijk vroeger met onze communicatie? Ik kan mij nog herinneren dat ik stiekem gewapend met een gulden naar de telefooncel liep en probeerde mijn geheime liefde te bellen. Mijn grootmoeder was in het dorp de enige die telefoon had en iedereen maakte hier op gezette tijden gebruik van, weliswaar alleen voor uiterst dringende zaken.

Tegenwoordig staat moeder de vrouw haar kinderen te bellen bij onze grootgrutter met de vraag aan het thuisfront welke groenten en vla er op tafel moeten komen en een uitgebreide uitleg over het aanwezige assortiment. Ja, inspraak moet er zijn, tenslotte hebben we niet voor niets een mobiel.

Twintig jaar geleden werd ik beroepshalve verplicht een mobiel aan te schaffen - om overal bereikbaar te zijn voor mijn superieuren, en het toen beruchte NOKIA-geluid mij iedere keer steevast een hartverlamming bezorgde. Levensgevaarlijke toeren moest ik ondernemen om de heren te antwoorden op vragen welke best even hadden kunnen wachten . Bovendien was twintig jaar geleden de bereikbaarheid bij lange na nog niet volmaakt. Je mocht van geluk spreken dat je binnen zendbereik was, als een van de heren weer een niet relevante "belangrijke" vraag had. "Waar was je nou weer, je bent weer niet bereikbaar ", alsof je in die korte tijd even een uitstap had gemaakt naar het zonnige zuiden, in hun tijd.

Mobiel, je ben bent vreselijk gemakkelijk maar soms verwens ik je naar Verweggistan of misschien nog beter dump ik je in de vissenkom.

© Maydana

Ramp!

2010-06-15T23:58:00.000+02:00

U hebt vast ook wel eens het gevoel dat u dringend advies nodig heeft van uw huisarts.
De kwaal waar u eigenlijk geen aandacht aan wilde schenken, verergerd zich en blijkt een bezoek aan de huisarts noodzakelijk.

Natuurlijk valt u dan buiten de afspraakuren, want die zijn vanaf 9.30 uur tot 10.00 uur en een telefoontje naar de assistente resulteert in het antwoord, vandaag geen mogelijkheid tot consult! Op zo een moment vraag ik me altijd af waarom ik eigenlijk bel, want ik kan me nooit aan de indruk onttrekken dat ze me wil afschepen met Paracetamol.

Natuurlijk is een afspraak op diezelfde dag onmogelijk, maar morgen kan het laat in de middag. Ondertussen zit je te worstelen met je probleem en je merkt dat je kwaaltje steeds erger wordt en de gedachte dat je nog een nacht en meer dan een halve dag er mee zit, maken je al gauw tot hypochonder.

Maar je denkt slim te zijn, afgepoeierd door de assistente, wacht je geduldig tot het 17.00 uur is. Je rijdt naar de Huisartsenpost, waar drie supermeiden koffie zitten te drinken en je geen blik waardig keuren.
Ondertussen is een kwartier vergaan. Mevrouw, heeft u een afspraak! Nee, ik kom net van mijn huisarts maar kon niet meer worden geholpen. Dus, kom ik maar hier na toe.

‘Dat gaat zomaar niet’, zei ze beslist, zo te zien kan u daar best mee wachten tot morgen. Ik keek haar doordringend aan en voelde een soort van agressie opkomen. Inmiddels waren er twee artsen de assistentenkamer binnen gekomen met uiteraard koffie in hun handen, dus niet aan het werk.

Ja, maar het zit vlak bij mijn ogen en is helemaal dik, het doet pijn en ik vraag alleen maar of iemand er even naar wil kijken. Vijf minuutjes, meer vraag ik niet. ‘Regels zijn regels’, zei ze pinnig. Natuurlijk, dat was ik even vergeten, dit land bestaat uitsluitend uit regels en artsen zijn geen artsen meer, maar ambtenaren die werken van 9.00 tot 17.00 uur en daarna niet meer bereikbaar. Wel te verstaan topambtenaren met een riant salaris.

• Waarom geloof ik toch niet meer in een roeping, maar uitsluitend aan de gedachte van een dikke bankrekening.

• Vergeten deze dat zij op kosten van de gemeenschap hun ellenlange studie konden afronden en dat zij een eed hebben afgelegd, mensen te helpen met hun opgedane kennis.

• Constaterend komt het er op neer dat de assistente met een kleine opleiding u duidelijk maakt, dat veel drinken en een paar paracetamol wonderen kunnen verrichten.

Ziektes en narigheid met uw gezondheid komen niet altijd in hun tijd en soms kun wil je gewoon niet wachten en verlang je enige aandacht, want daar heb je recht op. Nu wil ik niet terugkomen op de goede oude tijd, maar toen waren artsen nog artsen, begaan met hun patiënten en altijd stand-by.

Bovendien kom ik uit een verwenland wat gezondheidszorg betreft, en is het behoorlijk wennen aan een dergelijke policy.
Het lijkt wel of je hier dood en nog net niet begraven moet zijn, willen de heren in actie komen. Als dit gezondheidszorg moet zijn waar Den Haag zo trots op is, kan het mij gestolen worden en hoop ik nooit zeer acuut iets te mankeren, want je bent overgeleverd aan assistentes en een afspraaktelefoon.

©maydana

Herinneringen!

2010-06-13T10:55:00.000+02:00

De vroege voorjaarszon tintelde op haar huid. De sombere dagen van de afgelopen winter hadden plaatsgemaakt voor de eerste zonnestralen. De oude dame had zich vredig genesteld in een van de gemakkelijke stoelen op het terras en genoot van haar kopje thee. De zon liet de vijver glinsteren en onwillekeurig werden haar oude vermoeide ogen getrokken naar het licht bewegende water. Langzaam stond zij op en liep naar de rand van de vijver, kijkend in het diepe en doorzichtige water ontwaarde zij haar eigen beeld. Een jong en vrolijk gezicht, lachend en zonder zorgen. Langzaam drong het tot haar door dat dit het moment was dat haar leven langzaam aan haar voorbij was getrokken, zonder zich bewust te zijn van het moment dat dit misschien een afscheid zou kunnen zijn. Ze was oud geworden, haar leven had vele goede en bijzondere momenten gehad, haar prachtige kinderjaren thuis op de boerderij, genietend van vrijheid, liefde en onbezorgd opgroeien. Haar schooljaren, haar verkregen en gemiste kansen. Dan de oorlog met zoveel verdriet, angst en onmacht .

De beelden werden steeds duidelijker en gefascineerd bleef ze kijken. Tussen de beelden van haar jeugd verwaarde zij de huidige. Zij zag haar grijze haar en haar vermoeide ogen, een beeld overgaand naar een jonge vrouw met wapperend donker haar. Een lichte glimlach omrande haar gezicht. “ Dat is lang geleden”, mompelde zij. Wat was er veel gebeurd in haar leven! Met een gezegende leeftijd van 81 jaar waren de jaren voorbij gegaan en veel dingen kon zij zich nog als de dag van vandaag herinneren.

De ontmoeting met de man, welke later haar echtgenoot zou worden, het was oorlog en zij zat in het verkeerde land op een verkeerd moment. Toch had ze zielsveel van deze man gehouden en onderging gelaten de vele weerstand en agressie van haar omgeving. De geboorte van haar eerste kind. De vier anderen welke niet mochten blijven leven. De tijd na de oorlog, de vele verwoestingen en het opgelopen trauma.

De vijver weerspiegelde de vele vliegtuigen die het land hadden vernietigd. Het zinloze geweld, maar vooral de onvergetelijke angst. Angst, die vandaag nog haar leven beheerste, als laag overkomende straaljagers haar rust verstoorden. Plotseling zag ze het beeld van haar echtgenoot, glimlachend keek hij haar aan , bemoedigend en vol vrede. Tranen van weemoed liepen over haar wangen en zij stak haar oude handen uit alsof ze het beeld wilde vasthouden, maar langzaam weer vervaagde.

Lang geleden had hij al afscheid van haar genomen, de dood was een verlossing geweest en eindelijk had hij vrede gevonden. Ze hadden toch samen oud kunnen worden, dacht zij gelaten! Veel was er niet meer over gebleven, haar enige kind zat ver in het buitenland en zij voelde zich moedeloos en alleen.

De wanhoop en moedeloosheid maakten haar verdrietig. Paniek, voor eindeloze eenzaamheid. Haar verblijf in het ziekenhuis waren nog maar vage herinneringen .Inmiddels verbleef zij al jaren in het huis van haar dochter, die haar met veel zorg en liefde omringde. Nooit had zij kunnen vermoeden haar oude dagen in een vreemd land te slijten, een land waar zij zich thuis was gaan voelen, een plek waar geen eenzaamheid haar meer overviel.
Het spiegelende water, doordrenkt van zonnenstralen weerkaatsten het gevoel van tevredenheid. De libellen dansten hun dans boven het water en vaag zag ze de gezichten van haar overleden ouders, glimlachend en tevreden, haar veel te vroeg verloren kleinkind, spelend op een groene weide, haar geliefde echtgenoot en tranen vulden haar vermoeide ogen

Mijmerend in al deze herinneringen voelde zij zich toch een gelukkig en tevreden mens. Ze keek naar de paarden, die naast het huis graasden en hinnikend om haar aandacht vroegen. De oude hond nestelde zich naast haar. Het water kletterde, de vijver kwam in beweging en langzaam vervaagden de beelden. Het was goed zo, en in de verte hoorde ze haar dochter roepen; “ Wil je nog een kopje thee, Mam!

© Maydana

Europa,paradijs voor criminelen

2010-06-10T00:22:00.000+02:00

Alle grenzen zijn open, geen controle meer, ladingen vreemde EU-burgers verplaatsen zich van hot naar her, met als resultaat; criminelen overspoelen ons en andere EU-landen. Een waar speelparadijs voor echte criminelen. Politie en Justitie kijken toe, en burgers worden het ‘slachtoffer’. Ho, zal menigeen roepen, dat is discriminatie. Niet elke vreemdeling is een crimineel. Helemaal gelijk! Maar niemand kan ontkennen, sinds wij open huis houden in Europa, de criminaliteit sterk heeft toegenomen.

Er gaat geen dag voorbij of dagbladen en televisie melden geweld, gepleegd door vreemde medelanders die zijn neergestreken in ons zo vredig polderlandje. Oplichting, bedreigingen en allerlei andere criminelen activiteiten zijn aan de orde van de dag. En niemand van ons kan ontkennen dat het procentueel gezien het meest vreemdelingen zijn die de criminaliteit stevig in handen hebben, de Russische Maffia aan het hoofd, tussen onze koeien en belegen kaas.

Natuurlijk heeft ons land ook criminelen van eigen grond, daar had Justitie en politie nog enig zicht op, maar sinds ons land wordt overspoeld door buitenlandse criminelen wordt de zaak aanzienlijk ingewikkelder. Zeker met een onderbezetting van onze politie. De deur naar ons land staat wagenwijd open en hebben we een soort van knuffelsyndroom ontwikkeld. Kom maar binnen, kom maar binnen, zei de dominee. Het begin van een oud Nederlandse liedje.

We hebben het natuurlijk niet over witte boorden criminelen, maar over de harde kern. Witte boorden criminelen hebben we zelf genoeg, en deze categorie hoef ik u niet uit te leggen. Het grote geld en de macht!

Onze politie op halve sterkte wegens personeelsgebrek, slecht in achtervolgingen gevolgd door een kostenpost van de afgelopen jaren van tientallen miljoenen, wegens slecht en onverantwoord rijgedrag. Politieauto’s rijp voor de schroothoop. Kan men dan concluderen dat mening politieman kan worden ingeschaald als ‘zondagsrijder ‘? Dat het rommelt in onze politiekorpsen is een ieder bekend, foute politiemannen heet dat. Regelmatig worden dienders ontslagen wegens wangedrag, corruptie, machtsmisbruik. Of ze stappen over naar het speelparadijs der criminaliteit. Daar helpt ook het imago van de Cock met c-o-c-k niet meer.

Even nog ter opfrissing de gijzelingsaffaire in Almelo. Ondanks deze waanzinnige actie in het gemeentehuis, was deze man op korte termijn de ‘publiekslieveling ‘ en nam de bevolking het voor hem op. Burgemeester en wethouders hadden gefaald en Zembla deed er nog een schepje boven op. Weet u het nog, zoon van de gijzelnemer die voor de camera pleitte voor de onschuld van zijn vader, die nooit een wapen zou gebruiken, laat staan in het bezit ervan zou zijn. Het publiek had te doen met deze medelander, die zou zijn geschoffeerd door de Gemeente Almelo en daarom tot deze wanhoopdaad was gekomen. Nu wil het geval dat zoonlief afgelopen week een heuse schietpartij heeft georganiseerd in Hengelo. Het verhaal van het niet bezitten van wapens en het gebruik hiervan, valt met deze actie geheel in het water, en zijn liefdevolle pleidooi voor de camera bleek dus een farce. Dit verhaal heeft nog de nodige gevolgen en de rechtbank van Almelo heeft het er maar druk mee. Zoonlief is inmiddels veroordeelt tot vijf jaar.

Maar laten we niet vergeten dat dit een van de incidenten is, die ons land rijk is. Medelanders met criminele inslag overspoelen ons land en zij spelen hun spel openlijk en vrij in het Nederlandse speelparadijs voor criminelen.

©Maydana

De magische krachten van paarden!

2010-06-08T11:04:00.000+02:00

Geloof in de magische krachten van paarden is wereldwijd verspreid. In de tijd van de oude Grieken
Hielden paarden de Goden gezelschap, speciaal die Goden welke werden geassocieerd met de zon en met water. Voor de Kelten was het paard onmisbaar in de strijd tegen de vijand en om sociaal aanzien te verwerven. Ze hadden een sterk ontwikkeld idee van het goddelijke paard en noemden dit Epona.

Meestal werd dit afgebeeld als merrie of een vrouw te paard – en werd geassocieerd met vrijheid en scheppingskracht. Deze oude culturen erkenden de spirituele kracht van paarden, zo ook de spirituele
band tussen paard en berijder. Oude Teutoonse familiestammen zwoeren hun eed naast het hoofd van hun paard en als de beloften werden verbroken, werden beide hoofden afgehakt. De mythische Ierse held Cúchulain mocht niet langer leven dan zijn paarden. Er zijn veel verhalen over mensen die deze spirituele banden begrepen en ze gebruikten om met paarden te communiceren.

De Romeinse geschiedschrijver Tacitus beschrijft een groep Germaanse priesters welke voor een aantal heilige paarden zorgden en met behulp van hun gesnuif te toekomst konden voorspellen.

De Ier Sullivan was beroemd door het tot bedaren brengen van onhandelbare paarden; hij beweerde
dit te doen door een Indiaans woord in hun oor te fluisteren. Niemand wist wat er gebeurde. Hij nam het paard mee in een verduisterde stal en het enige wat getuigen konden bevestigen dat hij samen met het paard naar buiten kwam en alle razernij verdwenen was. In die tijd zorgde een dergelijk talent voor het nodige ontzag en de nodige vrees. Benjamin Gold was zeer bekend om de kunst paarden tot bedaren te brengen, hij was bevriend met Koning Lodewijk XV van Frankrijk en werd later beschuldigd van occulte praktijken. Zelfs een succesvolle demonstratie aan het hof mocht niet baten en werd gedwongen te vluchten naar Engeland.

Het “ Paardenfluisteren “ is dus niet van deze tijd! Velen voor ons hebben de spirituele krachten van paarden onderkend. In onze haastige tijd hebben wij ingezien dat wij kunnen communiceren met onze paarden en de effecten hiervan zijn alom bekend. Over de hele wereld zijn “ Paardenfluisteraars” welke de al eeuwen bestaande techniek toepassen. Bekende namen zijn o.a. Monty Roberts, Klaus Ferdinand Hempfling, de halfbloed Indiaan Gawani PonyBoy en in Nederland kennen wij o.a. Emiel Voest, Piet Nibbelink en Pieter Baalbergen. Allen passen zij verschillende technieken toe, echter als een rode draad loopt het belang van leiderschap, natuurlijke dominantie, vertrouwen en respect erdoor, hetgeen uiteindelijk leidt tot een verbinding tussen mens en paard.

Het paard is een gift van God en tussen zijn oren suist de hemelse wind!
Een prachtige romantische Arabische Legende wil ik U niet onthouden;
Profeet Mohammed wilde voor zijn krijgers de allerbeste paarden. Hij beval zijn mannen een kudde
binnen een omheining te brengen, ze daar zeven dagen te houden – zonder water.

Aan het einde van de zevende dag haalden zij een deel van de omheining weg en de dorstige paarden stormden naar het nabij gelegen meertje. Mohammed liet een strijdkreet horen en vijf Arabische merries kwamen terug, de enige paarden die luisterden ondanks hun hevige dorst.

Het favoriete gedicht van Ray Hunt “ Paardenfluisteraar” dat hij op elke clinic citeert;

The Man in the Glass
When you get what you want in your struggle for self,
And the world makes you king for a day
Just go to a mirror and look at yourself,
And see what that man has to say.
For it isn’t your father or mother of wife
Whose judgment upon yoy must pass,The fellow whose verdict counts most in your life,
Is the one staring back from the glass.You may be like Jack Horner and chisel a plum
And think you’re a wonderful guy
But the man in the glass says you’re only a bum,
If you can’t look him straight in the eye.
He’s the fellow to please never mind all the rest,
For he’s with you clear up to the end,
And you’ve passed your most dangerous, difficult test
If the man in the glass is your friend.
You may get what you want down the pathway of years
And get pats on the back as you pass,
But your final reward will be heartaches and tears,
If you’ve cheated the man in the glass.

( gedicht van een onbekende auteur)

Wellicht zullen velen van ons zich de prachtige film “ De Paardenfluisteraar “ verfilmd naar een boek van Nicholas Evans herinneren. Robert Redford maakte diepe indruk door zijn goed gespeelde rol als Tom Booker, paardenfluisteraar, die met zijn stem wilde paarden kalmeerde en zijn aanrakingen rusteloze zielen tot kalmte bracht. Het Natural Horsemanship had zijn intrede gedaan in onze huidige paardenwereld. Ieder mens bezit de natuurlijke gave tot communiceren met dieren. Laten wij dit gebruiken en ontwikkelen voor het welzijn van mens en dier.

© Maydana

Assistent huisarts niet capabel voor diagnose

2010-06-07T12:59:00.000+02:00

Eindelijk wordt er eens iets aan gedaan! Huisarts assistenten worden aangepakt wegens het niet capabel zijn voor het inschatten van problemen waar een patiënt over belt. De ergernis van patiënten loopt hoog op, als men consequent te horen krijgt, belt u morgen maar of neemt u 3 paracetamol. Het wondermiddel bij uitstek. Afspraak maken is een hels karwei, want telefonisch is het nauwelijks mogelijk om een afspraak af te dwingen. De telefoon is voortdurend bezet en het kost je op zijn minst een halve vrije dag met als resultaat zero.
Als men eindelijk contact heeft staat een stem in je oren te toeteren, dat de huisarts niet aanwezig is en men het de volgende dag opnieuw kan proberen. Het is een van de grootse ergernissen op de lijst.
Huisartsen worden afgeschermd en je hebt het maar te doen met de ‘diagnose ‘ van de assistente. Ook de intelligente vraag; ‘Wat denkt u wat u hebt ‘ is een bron van ergernis. Tenslotte bel je niet voor een afspraak als je zelf zou weten wat je mankeert. Overbodige vraag, die kant nog wal raakt. Bovendien hebben deze dames zich een hiërarchie aangemeten, waar het onmogelijk is voor een normaal mens door te dringen, over de ernst van je telefoontje en de noodzakelijkheid om een afspraak te willen maken de arts. Telkens loop je tegen een soort van ‘Berlijnse betonmuur ‘aan. Bovendien verdenk ik de dames ervan dat zij de telefoon naast de haak leggen. Neem je de moeite om naar de praktijk te rijden en face tot face een afspraak te forceren, kun je rekenen op een niet misverstaan verwijt. Dat zijn de praktijken van huisartsen anno 2008.

Dat er soms “ misbruik” wordt gemaakt van een consult, zal altijd blijven, maar in 98% van de gevallen zullen patiënten niet zomaar bellen. De huisartsen assistente kan ondanks haar gedegen opleiding nooit een ‘echte huisarts ‘vervangen. Zij heeft de taak van administratie te voeren en de telefoon te beantwoorden, de agenda bijhouden en misschien herhaalrecepten uit te printen. Kleine taken als bloeddrukmeting, oren uitspuiten, verband verwisselen, bloed prikken enz. behoren tot haar pakket. Niet meer en niet minder! Een diagnose verwacht ik van een arts. Tijd voor een gedegen reorganisatie en het gevoel van weer een echte ‘ouderwetse ‘huisarts.

© Maydana

Van mij of staatseigendom?

2010-06-06T22:47:00.000+02:00

Mijn paspoort! Hoewel alle grenzen open zijn, hebben wij als EU-burger een geldig paspoort nodig. Want je bent verplicht je te kunnen identificeren. En je rijbewijs blijkt hiervoor niet voldoende te zijn. Pas terug van een werkvakantie, kwam ik tot de conclusie dat mijn paspoort moest worden vernieuwd. Een telefoontje naar de afdeling Burgerzaken van mijn woonplaats leerde mij, dat ik bij naar een andere afdeling moest, daar mijn paspoort vijf jaar geleden was verlengd via de Nederlandse Ambassade. Foto’s konden gemaakt worden op het Gemeentehuis. Kosten: euro 49.60, met nog wat extra euro’s voor andere werkzaamheden, om me te voorzien van een nieuw paspoort, geflankeerd door een afschuwelijke foto en vingerafdruk. Met deze informatie bekroop mij het gevoel in een ondemocratisch circuit te zijn belandt.
Oké, regels zijn regels, dus op naar het Gemeentehuis. Tijdens het wachten vroeg ik me af waarom ik eigenlijk moest betalen voor dit document, dat tenslotte eigendom was van de Nederlandse Staat.

Bovendien schijn ik er ook nog goed op te moeten passen, want bij verlies of diefstal blijkt ineens de verantwoordelijkheid bij mij te liggen.
Waarom moet ik eigenlijk betalen voor een document dat eigendom is van een ander? Waarom legt de Nederlandse Staat de verantwoordelijkheid bij mij mocht ik gerold worden door een handige dief, of bij eventueel verlies van dit document?

Maar de meest brandende vraag mijnerzijds: waarom heb ik eigenlijk zo een document nodig als EU-burger? Is mijn rijbewijs niet voldoende om me te kunnen identificeren. Nee, want je sjouwt je rot aan allerlei documenten, die overigens nooit worden gevraagd, net als de vele laders voor onze telefoons en andere technisch vernuft. Kunnen we niet meteen overgaan tot een universeel document als EU-burger, op kosten van de Staat van Europa? En mocht u de behoefde voelen naar een ver land te vertrekken, lijkt een visum mij de meest aangewezen weg.

Hand op ons hart, we zullen er goed op passen!

© Maydana

Kip, ik heb je!

2010-06-05T22:05:00.000+02:00

Kip het meest veelzijdige stukje vlees; lang geleden de dagelijkse slagzin op Tv. De meest exquise gerechten kon je ermee bereiden. Nederland viel voor de geslachte kip en bovendien was het volgens wetenschappers en voedingsdeskundigen aanzienlijk gezonder dan vlees.

Massaal aan de kip. Maar bent u wel eens in een kippenslachterij geweest? Hebt u uw oog eens getuige laten worden van een kippenfokkerij? De meeste van u waarschijnlijk niet.
Denkt u niet dat deze column van een dierenactiviste is, want dat is deze schrijver beslist niet. Wel ben ik een voorstander dat dieren met fatsoen behandeld dienen te worden.

Lang geleden heb ik eens een reportage gemaakt in een kippenslachterij, maar ook in een slachthuis. Ik zal u de details besparen, want na het zien van zoveel ellende zou je spontaan vegetariër worden.
Uiteraard heb ik destijds kip en vlees geen onderdeel meer laten uitmaken van mijn maaltijd, maar ná een tijdje verlang je weer naar een stukje vlees, en ik vooral kip.

Bovendien ben ik als Bourgondiër uitermate verwend wat kip betreft. In mijn land van herkomst hebben kippen de volledige vrijheid, genieten elke dag van goed voer en groeien op tot een dier waar vlees nog naar vlees smaakt. Want een echte Franse scharrelkip is niet te versmaden, met een goddelijke smaak. Denkt u maar een aan de beroemde Coq au Vin.

Met enig geluk kunt u tegenwoordig in de supermarkt Franse geïmporteerde scharrelkippen kopen, waar natuurlijk wel een prijskaartje aanhangt. Iets duurder, maar wel veel smakelijker dan de dor geworden fokkip, van Nederlandse grond. Gekrompen en vel over been!

Nu hebben de topmanagers, afdeling vlees en kip, van onze supermarkten hier iets op gevonden en passen een soort van botoxbehandeling toe, door het inspuiten met water.
Ze worden letterlijk opgepompt, zodat u als consument bij het kopen van kip, het gevoel heeft van lekkere malse kippenpoten en andere onderdelen.
Smakeloos, bovendien eet en betaald u voor ingespoten water, niet voor smaak.

En zo, worden wij bedonderd door de supermarkten, die nog steeds promoten dat kip een veelzijdig stukje vlees is. Misschien is dit soort van gedrag economisch verantwoord, maar als consument ben je het haasje, pardon, kip zonder kop.

© maydana

Iedereen een eigen Glossy

2010-06-04T00:48:00.000+02:00

Afgelopen week ben ik in verschillende boekhandels geweest voor wat nieuw leesvoer. In dit geval tijdschriften die wel of niet met mijn werk te maken hebben. Altijd een lucratieve bezigheid, waarbij ik de tijd vergeet en soms bladen al gelezen heb die ik eigenlijk had willen kopen. Maar goed, je kijkt en kijkt en ineens valt je oog op de afdeling Glossy. Nu weet ik dat LINDA al 5 jaar bestaat, heb er nog nooit één gelezen overigens, maar op dit super dikke exemplaar viel mijn oog met een prijskaartje van € 6,75, even reken, dat is in oude Nederlandse valuta fl. 14,88. Niet mis voor een paar, misschien leuke artikelen en voornamelijk veel advertenties. LINDA is er mee begonnen en voor dat we het wisten begonnen andere BN-ers hetzelfde glossy gevoel te krijgen en de schappen van de boekhandels werden gevuld met allerlei Glossy nummers.

Het enige leuke in Glossyland was de actie van Youp van ’t Hek Eenmalig met een hoop bombarie erom heen, omdat Youp nooit de neiging kan onderdrukken te provoceren. En..het is hem gelukt, de oplage was in één dag uitverkocht. En Youp’s Glossy was de Glossy der Glossy’s.

Toen volgde Catherine, haar Glossy moest en zou de Nederlandse markt veroveren en vooral beter worden dan LINDA. Catherine gaf haar dagelijkse show Max& Catherine op voor een nieuwe uitdaging, een Glossy, uiteraard met haar naam. Maar zoals dat soms gaat, Catherine kregen problemen met haar uitgever en afgelopen april werd haar Glossy ten graven gedragen.
Dan hebben we nog Jan Smit, Matthijs van Nieuwkerk en natuurlijk niet te vergeten onze botox lady Marijke van Helwegen en natuurlijk Sonja Bakker. Blijkbaar voelt iedere BN-er zich geroepen een Glossy uit te geven en te denken dat de gemiddelde Nederlander geïnteresseerd is in hun blad. Niet bijster origineel! Oh ja, bijna vergeten de Gerda, op kosten van de belastingbetaler. Oeps!

Vergeet ik nog bijna te vermelden dat er ook een Glossy is voor Trotse Moeders. Alsof je als nieuwbakken of belegen moeder uitleg moet geven in een Glossy hoe trots je op je kind of kinderen bent.

Het is een oerwoud van Glossy’s, voor prijzen waar een gezin met twee kinderen één dag van kunnen eten.

Op mijn strooptocht in de boekhandel naar leesvoer zag ik ineens een nieuwe Glossy, en wel van onze zuiderbuur en seksuoloog, eens Miss België GOEDELE.

Waar het over gaat dit nieuwe blad, geen idee! Veel zin om het door te kijken ontbrak, maar ik vermoed dat seks een grote rol zal spelen en vooral de penis. Want haar penisboek heeft bepaald geen grote verkoopcijfers laten zien en inmiddels te koop bij het de goedkope boekhandel voor een klein prijsje.

Nu is het mij duidelijk dat iedere BN-er graag met zijn hoofd in de schappen van de boekhandel en supermarkt wil liggen, maar overdrijven is ook en vak!

En de prijs per exemplaar is omgerekend in Nederlandse guldens een godsvermogen. Het woord Glossy is hier dus helemaal op zijn plaats.

Eerlijk gezegd word ik er Glossy van en overweeg toch ook maar een Glossy te produceren onder de naam, Allemaal gebakken glossylucht.

© Maydana

Burn-out

2010-06-03T11:14:00.000+02:00

Is burn-out, een fenomeen van deze tijd? Een moeilijke stelling en wie is hier uiteindelijk verantwoordelijk voor? In veel bedrijven is de werkdruk dermate hoog en wordt er zoveel verlangd van een werknemer dat een burn-out nauwelijks meer te vermijden is. Maar of de werkgever dan een dergelijk hoog bedrag dient te betalen vraag ik me af. Hier wordt weer een precedent geschapen die zijn weerga niet kent.

Vroeger werden werknemers afgeserveerd naar de toenmalige WAO door werkgevers, nu gaat de werkgever de burn-outs betalen? Het is een beetje dubbel en krom. Ik ben van mening dat een werknemer waarvan teveel wordt verwacht eerder aan de bel dient te trekken en een goede begeleiding van groot belang kan zijn een totale burn-out te voorkomen. Een burn-out betekent vaak in de praktijk dat de werknemer nauwelijks tot niet meer in staat is zijn werkzaamheden te hervatten.

De vraag die hier rijst, wie gaat dan de kosten voor levensonderhoud betalen, de werkgever of het UWV?. Burn-out is een teken van deze tijd. Druk, druk druk, nauwelijks tijd voor enige ontspanning, al helemaal geen tijd voor sociale contacten, overvolle agenda, zowel zakelijk als prive en ons mobieltje werkt daar driftig aan mee. We moeten ten alle tijde bereikbaar zijn voor iedereen, en nauwelijks eeen moment van rust. Dan ligt een burn-out makkelijk op de loer! Maar of alleen de werkgever hiervoor verantwoordelijk is, vraag ik me af.

Ook prive nemen we teveel hooi op ons vork. Daarvan zijn voorbeelden genoeg. We moeten teveel en willen teveel en daarbij dienen we ook nog te werken. Wat te denken van alle agressie die om ons heen heerst, je zou er spontaan al een burn-out van krijgen. En...wie gaat dat betalen? De veroorzaker? Een nieuw middel om je privékas te spekken en vooral de geldlade van advocaten. Tenslotte kun je nu een ieder aanklagen wegens het veroorzaken van een burn-out met het geschapen precedent. Wie gaat dit controleren en wie stelt paal en perk hieraan?

©maydana

HEMA est Paris!

2010-06-01T11:16:00.000+02:00

Paris a un Hema, sans saucisse fumée! Half januari opende de HEMA een filiaal in Parijs. Het eerste filiaal in Parijs, gevestigd in het winkelcentrum Créteil-Soleil in het zuiden van de stad. Eerlijk gezegd een vreemde gewaarwording, om de naam HEMA te zien prijken in dit door en door Frans winkelcentrum. Want Fransen zijn schauvenistis en kennen de HEMA uiteraard niet. Maar ze hebben, zo Frans als ze zijn er iets aan toegevoegd “Depuis 1926” ( sinds 1926 ). Het is een grote stap en in het eerste Franse filiaal worden producten waarmee de HEMA in Nederland is groot geworden, zoals rookworst en gebak, niet verkocht. Wel veel snoep en verpakte etenswaren.

“Chez soi chez HEMA “ staat op de reclamefolder die bij de metro-uitgangen in talloze Franse handen wordt gedrukt, en vrij vertaald betekent; Thuis bij HEMA.

De oer-Hollandse eenheidsprijzen moeten de Fransen over de streep halen om hun allerdaagse boodschappen en een oer-Hollandse winkel in Parijs, te doen. Want de allerdaagse, maar toch bijzondere formule moet de Parijzenaar over de streep trekken.

Dat de rookworst uit het assortiment is gelaten mag u als Nederlander niet verwonderen. Maak die Fransen maar eens wijs dat dit een echte lekkernij is, waar je intens van kan smullen. Als Franse weet ik maar al te goed, dat dit onbegonnen werk is, want dat eten we gewoon niet. Frankrijk heeft zelf een immens assortiment aan saucisse, en van vernieuwing in deze zijn ze niet echt gecharmeerd. Men zou kunnen zeggen, wat de Fransman niet kent, dat eet hij niet!

Ook de kleding en ondergoed kunnen we hier niet vinden, Fransen willen alles passen en voor pashokjes is geen plaats.

Wel zijn de Franse klanten zeer te spreken over de leuke felle kleuren van de HEMA-producten. Ook de producten van Jip en Janneke, vallen zeer in de smaak en niemand heeft ook maar enig idee wie die twee rare zwarte poppetjes zijn. De knalroze speelgoeddinosaurus vindt gretig aftrek. Maar ook de gifgroene kopjes en schotels, oranje kaarsen en de fel rode multomappen.

Nog heel bijzonder is de eenheidsprijs, zoals 1,50 en 4 euro. Alles is afgerond op hele euro’s. Want aan deze formule heeft de HEMA ( Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij ) haar naam verleend. En dat is nieuw voor de Fransen, maar wel heel duidelijk.

De Franse HEMA wil zich profileren als hét warenhuis voor de dagelijkse boodschappen, dat het leven makkelijker maakt.

Het was een ervaring op zich, dit oer-Hollandse bedrijf in Parijs aan te treffen. En met wat rondvragen kom je tot de conclusie, dat de Parijzenaar wel in is voor vernieuwing en de hippe kleuren nauwelijks kan weerstaan.

Het was een openbaring je even Hollands te voelen in een wereldstad als Parijs. Gewoon HEMA!

© Maydana

Je laatste glimlach

2010-05-30T17:00:00.000+02:00

Een aantal maanden geleden had je besloten, dat je leven was geleefd. Geen gemopper, geen angst, alleen je eeuwige glimlach. Maanden voor je overlijden gaf je al in weinig woorden aan, dat het is genoeg was geweest. Negenentachtig prachtvolle jaren, zonder nare ziektes, ondanks de gewone ouderdomskwaaltjes, hadden van jou een heerlijke mens gemaakt, die altijd vrolijk en opgewekt was, en van klagen was geen sprake. De verpleging was dol op je en in drie talen vertelde je de mooiste herinneringen. Je eindigde altijd met de woorden – ik ben een gelukskind – een leven van veel mooie, maar ook minder mooie dingen. Je was een tevreden mens.
Kort vóór je overlijden werd je opgenomen in het ziekenhuis, en je glimlachte. Ik week weinig of niet van je bed en we waren nog even samen moeder en dochter. Je vertelde me dingen uit je leven, sommige wist ik al, maar andere kwamen als een verrassing. Ik hield je oude handen vast en kuste je voorhoofd. Teer als een gewond vogeltje lag je tussen de witte lakens. Op die bewuste zondagmorgen besloot je in alle eenzaamheid je ogen voor altijd te sluiten. Alleen, zonder mij! Stilte!

De laatste keer dat ik je zag, woonde de hemel al in je ogen, je was al half op weg, je laatste reis, naar dat verre land van morgen. Naar het glanzende licht van de ondergaande zon. Over bergen en dalen, naar de bron van eeuwig leven. Lieve Mam, ik wens je vlinders, bloemen en regenbogen, want de laatste keer dat ik je zag, altijd nog die stille glimlach.

Aanvaard deze reis naar al de dierbaren die ons al hebben verlaten en sluit ze in je armen.
Wij zullen je moeten loslaten en daar is heel veel liefde voor nodig. Wij proberen de leegte die je achterlaat, op te vullen, en vooral de herinneringen koesteren.

Laat je meedragen door de wind, luister naar het geruis van de zee, als wij allen je zullen begeleiden op de geplaveide weg van liefde en genegenheid.

Lieve allemaal, bedankt dat jullie aanwezig wilden zijn om in alle eenvoud afscheid te nemen van een heel bijzondere, markante, kleine, frêle vrouw.
Dank aan mijn dierbare vriend Thijs van Leer, die dit afscheid met zijn prachtige muziek een extra dimensie heeft gegeven.

I't s time to say goodby, één goede reis en laat je dragen door de wind, terug naar de kust!

© Maydana

De geur van versgebakken brood

2010-05-30T10:32:00.000+02:00

Vandaag gun ik mezelf een luie, sobere en saaie zondag . De hele week was het al rennen en vliegen, de Stichting vroeg nogal wat aandacht, en mijn werkgever stond aan me te trekken voor enkele nieuwe items bij onze Oosterburen.

Vanmorgen opgestaan, iets later, als ik me kan herinneren in de laatste jaren. Grijp naar mijn badjas en maakte de gang naar de koffiemachine. Doe het raam in mijn kantoor open en luister naar de overdadige zang van de meest verschillende vogels die mijn achtertuin bevolken. Rust en stilte overvallen me op deze zondag, zeker na de enerverende afgelopen week, waarbij ik me ineens realiseer dat het nooit meer zo zou worden als toen.
Sinds korte tijd ben ik weer terug in ons bekende polderland, na vele jaren als correspondent bij onze zuiderburen te hebben gewerkt.

Ik pak mijn stapel kranten, de andere kranten leg ik opzij, waar ik gisteren niet aan was toegekomen. Mijn oog viel op een artikel ‘Vers brood op zondag ‘. Ineens bedacht ik dat ik eigenlijk in al mijn buitenlandse jaren buitengewoon verwend ben geweest, om elke zondagmorgen snel langs de bakker te gaan voor verse croissants en andere verleidelijke producten, maar vooral de geur van versgebakken brood. Daarna vliegenvlug naar huis, waar mijn huisgenoten inmiddels de ontbijttafel hadden gedekt en de kakelverse eieren van mijn overbuurman de eierdopjes vulden.

Ineens besefte ik dat ik elke week, op mijn boodschappendag, croissants en brood mee neem en ik deze
op zondagmorgen krampachtig probeer vers te krijgen in mijn toch wel geavanceerde oven. Waren we vergeten hoe het smaakte destijds, alles vers van de bakker, krakend en geurend en je smaakpupillen tot het uiterste activeren.
Brood is een onderdeel van mijn leven, waarmee ik mijn buikje vol kan eten, wellicht mijn mediterrane bloed, want zonder brood is een maaltijd voor mij niet compleet.

Dat de bakkers van Nederland op zondagmorgen ons misschien willen trakteren op vers en geurend brood kan ik alleen maar toejuichen. In België en Frankrijk is dit heel gewoon, vers brood is er bijna de hele dag en zeven dagen van de week.Volgens politiek Den Haag mogen bakkers ons op zondag verrassen met vers brood Aan de andere kant denk ik, hebben deze politici niets anders te doen dan aan openingstijden van bakkers te denken en ons op de zondag verse croissants en brood laten kopen. Misschien willen de oververmoeide bakkers wel een vrije dag en hebben geen zin om zondagmorgen in alle Gods vroegte te kneden en te zweten. Toch denk ik stiekem, misschien doen ze het! Kan ik op zondagmorgen even naar de warme bakker om de hoek voor mijn zo geliefde zondagmorgen ontbijt met de geur van vers gebakken brood.

© Maydana

Service, weet u wat dat is?

2010-05-28T23:26:00.000+02:00

Mijn mobiel bleef stil, dagenlang!. Vreemd, want dat ellendige ding had de gewoonte om op de meest onmogelijke tijden mijn rust te verstoren. Blijkbaar was ik niet meer populair en had telefoonstilte zijn intrede gedaan. Toch vreemd, en ik vroeg mijn collega even de moeite te nemen mij te bellen. Hij keek mij uiterst vreemd aan, en riep is het weer zover, controlfreak. Wees blij dat dat ding niet over gaat, lekker rustig!

Ik probeerde nog uit te leggen dat dit niet normaal was, maar hij wuifde mijn argumentatie weg. Oké, ik bel wel, freakje.
Ik keek gespannen naar mijn mobiel en het bleef akelig rustig, zelfs doodstil. Nou, opperde mijn collega, die is dus gaan hemelen, tijd voor een nieuwe.

’s Middags spoedde ik mij naar een van onze grootste Mediaconcerns en zocht met veel elan naar een nieuwe rustverstoorder. Keuze genoeg, de verkoper wilde me nog een nieuw abonnement verkopen en was hevig teleurgesteld dat ik daar geen interesse voor had. U krijgt een prachtig en van alle gemakken voorziene nieuwe telefoon, riep hij wanhopig.

Beste man, zei ik lichtelijk geïrriteerd ik heb een abonnement, ik wil gewoon een nieuwe telefoon. Let wel telefoon, waar je mee kunt bellen en gebeld worden en verder niet al teveel poespas. Want dat kost me dagen om beschrijving door te lezen en daar heb ik toevallig geen zin in. Toch viel ik voor een mooi design toestel, want het oog wil tenslotte ook wat.

Mijn besluit stond vast, dit toestel moest het worden. De simkaart plaatsen en hup de rust kon weer worden verstoord. Tot mijn verbazing zag ik dat er meer dan 35 oproepen waren geweest tijdens dat mijn oude toestel de geest had gegeven.
Enigszins opgelucht verliet ik het Mediaconcern. Even tijd nemen om wat te spelen en mijn onbeantwoorde oproepen door te nemen.

Een week verder werd het weer akelig stil en mijn nieuwe mobiel had blijkbaar vakantie genomen. Na controle bleek hij het dus te hebben opgegeven. Uiteraard was de weg naar de winkel aangezegd en de afdeling service vertelde me na uitvoerig onderzoek dat het door mij aangeschafte toestel tot enige mankementen vertoonde en het moest worden opgestuurd naar de fabrikant. ‘Hebt u een leentoestel voor mij ‘, vroeg ik in mijn onschuld. ‘Nee’, daar doen we niet aan.
Dus was het gevolg dat ik zonder mobiel de deur uitliep en bedacht dat ik thuis nog een antieke mobiel had en deze misschien nog te gebruiken was. Zo gezegd, zo gedaan.

Drie weken later werd ik gebeld dat mijn nieuwe toestel weer was gearriveerd. Na het gebruik van enkele dagen, gaf het weer de geest en volgde ik opnieuw dezelfde procedure.

Opnieuw moest mijn antieke mobiel dienst doen en weer duurde het ruim drie weken dat ik van mijn nieuwe aankoop gebruik kon maken. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit weer een ‘Maandagstoestel ‘was en ik de hoofdprijs had gekocht.

Uiteindelijk kreeg ik mijn nieuwe aankoop terug, maar het bleef haperen en vele wegen leiden blijkbaar naar dit mediaconcern, maar ik had er genoeg van. Vanaf nu had ik me strikt voorgenomen naar een belwinkel te gaan, zocht een nieuw toestel uit en tot op heden heb ik geen enkel probleem ondervonden. Het design prul heb ik in de doos gestopt en laten verdwijnen in de kast. Om er nooit meer naar om te kijken, maar vooral te denken aan de prachtige en weloverwogen service die grote bedrijven bieden aan hun klanten.

Geef mij maar de buurtwinkels, daar waar je nog als klant wordt behandeld en services nog hoog in het vaandel staat.

© Maydana

Wat heb ik toch met Maarten van Rossem?

2010-05-27T01:34:00.000+02:00

Maarten van Rossem, Amerika-deskundige en tegenwoordig polderjongen. Wel een heel andere tak van sport, zullen we maar zeggen. Eigenlijk kan het me ook niet zoveel schelen, want van Rossem heeft ongemerkt mijn hart gestolen. In welke hoedanigheid hij ook op de buis verschijnt, het is en blijft een boeiende vertoning. Zijn ironische sarcasme, zijn vlijmscherpe opmerkingen, zijn een streling voor mijn oor.

Of het nu een optreden is, want zo mag je het wel noemen, bij Pauw&Witteman of een ander actualiteitenprogramma, altijd is hij het vlaggenschip. Zijn onafscheidelijke coltruin, verwarde haren, zijn niet te evenaren rake opmerkingen, doorspekt met het nodige cynisme.

Van Rossem heeft zó zijn eigen mening over het land der onbegrensde mogelijkheden, hoewel dat tegenwoordig nog maar de vraag is, gezien de situatie in Amerika.

Van Rossem presenteerde een programma bij de NCRV over ons polderlandje. Je zou er bijna christelijk van worden. In een lichte regenjas struint hij in begeleiding van de camera de schoonheden van ons land af. Bovendien heeft hij blijkbaar contact met onze lieve heer, volgens zijn zeggen, hoewel enige christelijkheid hem wereldvreemd is.

Regen of geen regen, van Rossem baant zich een weg door de modder. Op een van de eilanden of Drenthe. Van Rossem op reis in Nederland. Een grappige combinatie, NCRV en van Rossem. Niet iets wat je meteen als normaal kunt beschouwen.
Het blijft stoer met een vleugje van Rossem-saus. Je proeft het! De juist gekozen woorden, doordrenkt met zijn sarcasme, al is het maar over een Friese terp.

Maarten blijft mij boeien, ondanks zijn voornaam Ik moet altijd denken aan een vroeger vriendje, en dat roept bij deze naam niet al te goede herinnering op. Dus noem ik hem maar van Rossem. Bovendien zou ik me goddelijk voelen als ik ook maar 20% van zijn onverstoordheid, zijn cynisme en sarcasme zou kunnen overnemen. Ik hang aan zijn lippen en misschien beantwoordt dit mijn vraag; dat ik heb met van Rossem!

© Maydana

Spreken in geheimtaal

2010-05-21T10:55:00.000+02:00

Nederlanders hebben een voorliefde voor afkortingen. We leven elke dag met OZB, NS, Nibud, HAVO, VWO, KLM, BN’er en nog veel meer. De Nederlandse taal is rijk aan afkortingen, veel meer dan welke taal dan ook.
Bovendien is Nederlands geen gemakkelijke taal om te leren. Voor degene die het proberen, wordt het nog eens extra moeilijk gemaakt door het veelvuldige gebruik van afkortingen en samengestelde woorden.

Een nieuw naslag werk is “Dictionary of Dutchness”, een handboek voor het Nederlands én Nederland, geschreven door twee Engelse journalisten, die al vele jaren wonen en werken in Nederland.

Soms zijn het raadselachtige afkortingen, zoals VVE ( Vereniging van eigenaren), REA ( Raad voor Economische Aangelegenheden ), WABO (Wet algemene bepalingen omgevingsrecht).

Wat betekent de naam BOB? Bent u recent nog bij de HEMA geweest? Is er inderdaad een gebrek aan VOC-mentaliteit? Wat betekenen de woorden vlakkevloertheater, sta-op-stoel, pietjepreciezerig, vloekmonitor, natuurlijk zijn dit maar een paar voorbeelden.

Brieven die bij ons Nederlanders in de bus vallen staan bol van afkortingen. En niemand vraagt zich af waar ze vandaan komen. De gemeente heft OZB, je werkgever zet je ATV op een rij, OM is ingeburgerd, evenals M.E en T.B.S.
Dit alles heeft te maken met ons-spreekt-ons. Het is een code en als je die breekt
hoor je erbij. In de Dictionary zijn veel van die begrippen voorzien van uitleg. Een taal leren is één ding, de taal begrijpen wordt al lastiger.

Voor ons Nederlanders kan dit boek ook handig zijn, om uitleg te geven aan al onze afkortingen. Woorden als hangjongeren, Zalmnorm, Vogelaarwijk, hangouderen en nog veel meer geven aan, het gemak waarmee we de woorden achter elkaar zetten en waarbij dan nieuwe begrippen ontstaan.

Laten we ook de Sms-taal die jongeren hanteren vooral niet vergeten. Ook hier begrijpt de oudere generatie niets van. Een gegeven wat ook van afkortingen aan elkaar hangt en uitleg behoeft, voor niet kenners van deze geheime taal.

Is het gemakzucht van ons aan anderen niet te willen uitleggen waarover het gaat?

© Maydana

Zijn we echt zo asociaal?

2010-05-20T09:58:00.000+02:00

Volgens SIRE zijn we behoorlijk asociaal. Blijkbaar zijn we ons daarvan niet bewust, maar dat betwijfel ik ten zeerste. SIRE vindt dat 95% van onze landgenoten asociaal gedrag vertonen.
We smakken, boeren en laten winden in het openbaar. We vertonen een agressief verkeersgedrag. Pikken gauw een parkeerplaats in en laten degene die rustig staat te wachten in verbijstering achter. Als weg(mis)bruiker slaan we helemaal de plank mis, onze rijstijl wordt met de dag agressiever.
Het woord anticiperen kennen we allang niet meer, en toepassen is geheel uit de mode.

Dan hebben nog ons vertrouwde mobiel, dat te pas en te onpas wordt gebruikt en uitermate storend kan zijn. Overal wordt gebeld en ongewild wordt je luistervink van allerlei onzinnige gesprekken, totaal overbodig. Erger nog, de gebelde vind het nodig met een volume te antwoorden, dat een vroegere stadsomroeper er nog wat van kon leren. Het grootste gedeelde van de bevolking loopt, fiets of rijdt auto met een mobiel in de hand. Blijkbaar zijn we allemaal reuze populair en dient de omgeving hiervan getuige te zijn.

Ons gedrag aan de kassa in de supermarkt laat ook te wensen over en we worden mopperkonten als we te lang moeten wachten. We rijden bewust of onbewust met ons winkelkarretje tegen de hielen aan van onze medemens, en een excuus hoeft u niet te verwachten.
We laten onze hond uit en zijn achterblijfselen laten we rustig liggen voor de ingang van onze buurman.

We zitten te zeuren over een paar takken van de buren die in onze tuin hangen en schakelen de Rijdende Rechter in om dit akkefietje op te lossen. Want communiceren met onze medemens is niet meer aan de orde. De Rijdende rechter heeft het berendruk door allerlei kleine, nietszeggende zaken, die makkelijk opgelost zouden kunnen worden, als men het woord communicatie niet had verbannen.

We schrijven ons helemaal gek op allerlei forums om onze frustraties te uiten. We beledigen anderen en hebben geen enkel respect meer voor iemands mening. Internet is hierbij het ideale medium om je grieven en beledigingen ten aanzien van anderen te verwoorden.

Zijn we een grote Tokkie-familie geworden en respectloos ten aanzien van onze medemens?

SIRE zal er nog een klus aan hebben, maar geloof me, niet iedereen is toch asociaal!

© Maydana

Luistervinken

2010-05-19T11:45:00.000+02:00

Tappen betekent in het politiejargon ‘ afluisteren’ van gesprekken. Naar het schijnt is er geen enkel land ter wereld waar zoveel ‘getapt’ wordt als in ons landje. In één maand worden in Nederland meer gesprekken afgeluisterd dan in Amerika. Maar behalve telefoongesprekken worden ook hevig computers getapt. Duidelijkheid alom, uw e-mailtje naar uw dochter of zoon of uw liefdesverklaring aan uw minnaar per e-mail zal over het beeldscherm rennen van onbekenden. Nederlandse providers hebben sinds 1998 de wettelijke verplichting om computers te tappen als opsporingsdiensten hierom vragen. Waarom, zult u zich afvragen, gewoon pure dictatuur! Polderdictatuur noem ik dat. Zij rommelen in mijn e-mails, luisteren naar mijn intieme gesprekken, achteroverleunend in een bureaustoel met het zwarte gif, te gniffelen van al die niet voor hun oren bestemde informatie. Na deze wetenschap heb ik altijd de neiging, als ik ga bellen om als eerste te roepen, ‘ Hallo medeluisteraar, goed opletten wat ik nu zeg, - minnaar ik heb zin om met je te vrijen, zullen we meteen iets afspreken -, waarna ik dan beleefd roep ‘ Goedemorgen spreek ik met de Belastingsdienst?’

Want niemand maakt mij wijs dat 300.000 aanvragen om computers te tappen, alleen maar betrekking hebben op criminelen, met andere woorden er wordt massaal getapt in Nederland, terecht en onterecht, waarbij ik misschien ook wel op hun afluisterlijstje sta.
Er worden gesprekken getapt tussen verdachten en hun advocaten, wat ten strengste verboden is. Maar wie van ons doet iets aan dergelijke ongeoorloofde praktijken. Tenslotte kom je er pas achter, als het tegen je gebruikt wordt.

Maar val je onder de categorie ‘bedreigden of telefoonterreur’ en neem je gesprekken op, zal de rechtbank u vertellen dat een dergelijk bewijs niet geldig is omdat het zonder toestemming is verkregen. Ik zit me vertwijfeld af te vragen, wat het verschil is.
Jaren geleden ging de politie nog anders te werk, er werd uitsluitend afgeluisterd indien er een misdrijf in het spel bleek te zijn, tegenwoordig lijkt men preventief te tappen. Zo blijft er werk aan de winkel voor de vele ‘ blauwmutsen’ die zonder schietvergunning achter de computer moeten plaatsnemen en zij het predikaat 'veredelde padvinders’ verdienen.

Afluisteren gebeurd dus op zeer grote schaal zonder dat er van enige controle sprake is en verantwoording wordt afgelegd. In vele gevallen is het totaal onduidelijk of de tap wel rechtmatig is en of justitie weer eens niet buiten haar boekje is gegaan, wat met de regelmaat van de klok gebeurt. Afluisteren of tappen is daarom ook behoorlijk in opspraak, maar hoe het dan wel moet en zeker juridisch gezien, wie het weet mag het zeggen!.Ze doen maar wat, en brengen hiermee onze privacy behoorlijk in het geding.

De vraag doet zich voor waarom juist in Nederland zo massaal wordt getapt. Neigen wij allemaal tot crimineel gedrag? Nee, maar als er dan zoveel wordt afgeluisterd, waarom zijn de oplossingspercentages van misdrijven dan zo laag en leiden de 100.000 ‘tappen’ niet tot meer veroordelingen?

Misschien weet de firma ‘TAP’ antwoord op mijn vraag.

© column Maydana

Vrij!

2010-05-16T20:22:00.000+02:00

Even zou ik een vlinder willen zijn, voelen hoe een zachte bries me optilt naar het oneindige. Misschien de intense kleuren voelen van vrijheid, me laten wiegen in het zachte geel, en buigend naar het rood, of me identificeren met de pracht van pauwblauw. Zou dat een gevoel van vrijheid zijn?
Of wil ik de vrijheid van de wind, die mijn wilde haren streelt?. Zal ik lopen langs de kust, waar het ruisen van de zee mijn oren strelen, mijn voeten de warmte van het zand kunnen voelen. Het intens machtige gevoel van alleen zijn, is dat vrij?

Zoek ik de stilte van de bossen in hun prachtige kleed van bladeren, die zachtjes dwarrelen, waar ik de geluiden hoor van vogels, die mijn vrij zijn begeleiden met hun zang.

Zal ik mijn hart leegmaken van onmacht, en openstellen voor liefde en genegenheid, is dat je vrij voelen?

Maak ik een uitputtende wandeling langs Gods wegen, alleen, met als enige bagage mijn betere ik, op zoek naar vrede?

Zou een eenzame zeiltocht over grote oceanen mij het gevoel van vrijheid geven?

Of zou ik opnieuw de sleutel van mijn hart moeten zoeken, de vrijheid die ik eens heb weggegeven?

Is de dood een nieuwe vrijheid? Je zwevend over wolken brengend naar het ultieme?

Zouden onuitgesproken woorden je hart kunnen verlichten tot vrij zijn?

De overkomende wilde ganzen je meenemen naar het land waar vrij echte vrijheid is?

Zou de treurwilg haar hangende takken om mij heen willen slaan om me te beschermen?

Of zullen de woorden die ik spreek, anderen doen beseffen wat vrij zijn is?

Vrij klinkt de echo, steeds opnieuw, maar vrijheid voel je alleen als je hart opstaat en je het vrij zijn wilt koesteren.

© Maydana

Oververmoeide arts-assistent

2010-05-16T12:52:00.000+02:00

Minister Klink is bepaald niet één van mijn favorieten, maar in de kwestie teveel verdienende medische specialisten, kan hij op mijn steun rekenen. Deze groep verdiend tegen de klippen op. Nou ja, verdienen is een groot woord, ze graaien het bij elkaar. Inkomsten die variëren tussen euro 500.000 en een miljoen, schijnen normaal te zijn. Is dit niet ver boven de Balkenende norm?
Wat nog veel schrijnender is, dat de in opleiding zijnde artsenassistenten, die te veel uren draaien, terwijl de heren specialisten thuis zitten of op de golfbaan hun vertier zoeken. Wel bereikbaar, maar niet aanwezig! Daarom lopen de diensten door de artsenassistenten op tot 80 uur per week, met als gevolg, oververmoeidheid. Dat er bij het stellen van een juiste diagnose soms tragische vergissingen worden gemaakt, zal iedereen duidelijk zijn. Gelooft u mij, ik spreek uit ervaring. De heren specialisten zijn meer afwezig, dan aanwezig. Het zijn artsen in opleiding en men mag toch verwachten dat een doorgewinterde specialist de zaak in de gaten houdt en de arts-assistent back-up geeft, want dat is toch de bedoeling van de opleiding. Bovendien ontvangen deze assistenten een minimaal salaris, in geen enkele verhouding tot het werk en de verantwoording die zij dienen en moeten nemen. De tijd dat men een arts klakkeloos geloofde, heeft zijn beste tijd gehad. Nederlanders worden steeds slimmer en bovendien dient men ongeveer een studie medicijnen achter de rug te hebben om vooral goed op zich zelf te kunnen passen, mocht men onverhoopt in de handen vallen van onze medici.

Het woord arts-assistent zegt het al; assistent, dus assisteren, onder leiding een doorgewinterde medicus, die met argusogen let op de verrichtingen en diagnoses. Uiteindelijk hebben we te maken met mensen, hun leed en pijn, die verwachten dat men met uiterste precisie werkt en diagnosteert. Dat specialisten mogen best het nodige verdienen, maar als patiënt mag men verlangen dat deze specialisten dan ook aanwezig zijn en niet de boel de boel laten en arts-assistenten laten opdraaien met werktijden van 80 tot 90 uur per week.

Het ergste is nog dat de arts-assistenten zich nauwelijks durven te verweren tegen een dergelijke slavendrijverij. Bang voor hun baantje, bang voor de specialist. Het begint al bij de huisarts, de assistente bepaald of u een afspraak met de arts kunt maken, of dat een simpele Paracetamol voldoende is. Bovendien prefereert een arts tegenwoordig een soort van kantoorbaan, dus bijna nooit aanwezig.

Beseft u wel, dat de waanzinnig hoge beloningen voor afwezigheid door u worden betaald via de steeds maar stijgende kosten van de zorgverzekering. Klink mag in deze van mij het mes erin zetten, en betalingen navenant prestatie zeker een optie is. Maar ook de aanwezigheid van een specialist dient beter te worden geregeld en moet ook worden meegnomen in het pakket maatregelen.

Kijk naar de ons omringende landen, zoals Duitsland en België, waar arts-assistenten daadwerkelijk assisteren en hun kunde verbeteren door dagelijks te worden begeleid door de specialist in kwestie. Deze draait net zoveel uren. Klink dient in te grijpen en dit soort van ontoelaatbare hoge vergoedingen voor het niet aanwezig zijn, te stoppen.

Als ik kijk naar het gepruts en de talloze valse beloften in de afgelopen jaren, om nog maar te zwijgen over de jarenlange geldverspilling aan bodemloze putten zoals integratie (lees: segregatie), dat als smeerolie dient voor allerhande subsidiepotten. Wellicht kan Klink zich eveneens nuttig maken, door eens te beginnen met het aanpakken van topsalarissen in de Tweede Kamer en de absurd hoge inkomens van plaatjesdraaiers en zij die achter een balletje aanhollen. Geheid dat dit ten goede komt aan de algemene volksgezondheid; míjn bloeddruk zal dan in ieder geval al een stukje lager worden.

© Maydana

Mishandeling door crisis

2010-05-14T11:07:00.000+02:00

Dat de bomen niet meer in de hemel groeien, wisten we allang. Er gaat geen dag voorbij of we worden geconfronteerd met het jaren dertig syndroom. Armoede pur sang!
Nog geen half jaar geleden hoorde ik onze Ministerpresident roepen, mensen maak u geen zorgen, we krijgen hier geen Amerikaanse toestanden, een stabiel Nederland. Ook Wouter Bos deed ons geloven dat zwaar economisch weer Nederland niet zou treffen. Door zijn leugentjes werd deze man ook nog eens gekozen tot ‘Politicus van het Jaar’.

Naar mate de tijd vorderde blijkt echter dat al deze uitspraken gebakken lucht zijn om onze nachtrust niet in gevaar te brengen, ons te laten geloven in het sprookje met onder de naam ‘Haagse vertellingen’
Maar als dagbladen koppen met ‘Mishandelingen tengevolge van recessie ‘ is dit een treurige conclusie. Zeker kinderen en ouderen zullen het slachtoffer worden van de frustraties door financiële zorgen en problemen.
Dat kinderen zullen worden mishandeld door ouders/verzorgers is een triest vooruitzicht. Want mishandeling komt bij werkloze ouders vijfmaal zoveel voor, als ouders die een baan hebben. Dat zal in deze tijd van stijgende werkloosheid van 8% tot chaotische toestanden leiden.

Maar ook onze ouderen, die nog in het bezit zijn van een paar spaarcentjes zullen de dupe worden van mishandeling door kinderen of familie.
Weinige van ons zullen onderkennen welke dramatische gevolgen de geldverspilling van de afgelopen jaren zal hebben, door een verkeerd beleid.

De tijd dat de politiek tegen ons kan zeggen; Slaap maar rustig, wij waken over u, is al lang, heel, lang verleden tijd. Dit land wankelt aan de rand van de afgrond en wij allen zullen de dupe worden van het gevoerde wanbeleid.
Het roepen van we zijn crisismoe, zal niet helpen, de feiten liggen er en u zult allemaal een crisismaaltijd voorgeschoteld krijgen.

Maar een ding, laat uw kinderen of ouderen niet de dupe worden van uw frustraties in dit economische dal van verderf, maar erken dat alleen een ander stemgedrag u verder zal helpen. Echte volkvertegenwoordigers, die de naam waardig zijn, maar vooral weten wat het woord betekent.

© Maydana

De pil van Drion

2010-05-12T09:13:00.000+02:00

Driekwart van de Nederlandse bevolking is voor gecontroleerde verstrekking van een zogenaamde euthanasiepil. Met deze pil - ook wel bekend als de pil van Drion - zouden ouderen een eind aan hun leven kunnen maken als ze vinden dat het wel genoeg is geweest. Euthanasie is ondanks de wetswijziging strafbaar aan mensen die niet ongeneeslijk ziek zijn. Toch schijnt eenzaamheid, lichamelijke gebreken en het besef het leven geleefd te hebben vaak en redenen voor ouderen te zijn om een eind aan hun leven te willen maken. De Nederlandse euthanasiewetgeving verbiedt tot nu toe hulp bij zelfdoding, ook mensen die hun leven als afgerond beschouwen, hebben geen recht op euthanasie.

Als recent voorbeeld is de hulp aan een hoogbejaarde vrouw in het verzorgingshuis Eugeria te Almelo, waarbij de kinderen de wens van de oude dame hebben vervuld. Justitie vervolgt onder meer de kinderen omdat zij hun moeder, hebben geholpen bij het sterven.

Onderzoek wijst uit dat 45% van de bevolking vindt dat zelfdodinghulp aan ouderen die niet ernstig ziek zijn maar wel levensmoe, niet langer strafbaar moet zijn. Overigens blijkt ook dat er veel passieve euthanasie plaatsvindt, evenals palliatieve sedatie.( het opzettelijk verlagen van het bewustzijn van de patiënt met de dood als gevolg). Maar het huidige kabinet is tegen verruiming van de euthanasiewet.

Wist u dat de firma Bayer de 'pil van Drion ' nu ook in een aardbeiensmaakje maakt? Ondanks het verdwijnen van het taboe over zelfdoding is het voor de farmaceuticafabrikant nodig dat de markt voor suicidiva een nieuwe impuls krijgt Uit marktonderzoek blijkt dat het aantal aankopen van de 'oude kilpil' tegenvalt. De doelgroep schijnt te slinken. Met de pil van Drion in een aantal frisse smaken denkt Bayer vooral de jonge doelgroep beter te kunnen bereiken. Onlangs kwam Bayer in het nieuws toen het bedrijf een zoet alcoholhoudend zelfmoorddrankje uitbracht. Dit leidde tot veel protesten, daar het zoete doodsdrankje vooral bij minderjarigen insloeg, terwijl alcohol toch al zo een groot probleem vormt bij jongeren. De pil van Drion in verschillende smaken komt op de markt onder de naam Werthers Letzte en voor diabetici Shortlife. In Zuidoost Azië zal het bedrijf Harikiribo de pil in het winkelschap zetten. Slaan de nieuwe producten aan, dan zal Bayer ook een magere linksdraaiende dieetyoghurt in handige afbreekbare meeneemverpakking voor de suïcidale consument introduceren. (©PerikIndustries INC) Natuurlijk is dit een broodje aapverhaal.

Vorig jaar pleegden in ons land 1.524 mensen zelfmoord. In het verkeer kwamen in 2006, 811 mensen om. Het aantal zelfdodingen is bijna twee maal zo hoog. Met een betere preventie en meer gerichte zorg zijn er beslist levens te redden.

Euthanasie en zelfdoding liggen niet ver uit elkaar. Maar ouderen boven de 60 jaar zijn nog steeds het meest suïcidaal. De groep heeft vaker te maken met tegenslag in het leven, eenzaamheid en financiële problemen. Veel hoogbejaarden die niet ernstig ziek zijn, maar gewoon te moe om nog te willen leven zouden in staat moeten worden gesteld, gecontroleerd afscheid te mogen nemen, zeker ongeneeslijk zieken waar elke dag een kwelling is en niets meer met kwaliteit van leven te maken heeft. Laat ons kabinet in overweging nemen dat een verruiming van de euthanasiewet van groot belang is. De tragiek van de suïcidaliteit is de tragiek van het leven.

©Maydana

Nachtdienst in de uitverkoop

2010-05-10T12:25:00.000+02:00

Een groot deel van de Nederlandse huisartsenposten wil niet langer zelf nachtdiensten draaien. Ze verkopen hun diensten door aan jongere collega's die als waarnemend huisarts optreden. De huisartsen zijn de overvolle nacht- en weekenddiensten zat. Vooral omdat veel mensen met elke wissewasje naar de huisartsenposten komen. Dit was zo ongeveer de berichtgeving die ons deze week bereikte via de media en kranten. Dit soort van uitspraken doen mijn wenkbrauwen fronsen en onmiddellijk begint mijn adrenaline een kookniveau te bereiken. Nu zijn huisartsenposten één doorn in mijn oog en heb ik al verschillende artikelen gewijd aan deze no-nonsense instelling. Voordat je überhaupt een afspraak kan forceren bij een huisartsenpost ben je minstens een half uur verder, want om een assistente te overtuigen dat je oproep wel degelijk hout snijdt, is het meer een niet geplande ‘zelfmoordpoging ‘ en wordt je ‘professioneel ‘geadviseerd enige paracetamol in te nemen en de volgende dag een afspraak te maken met je huisarts. Dat op zich is al een ‘mission impossible ‘, gezien de telefooncentrale van de eigen huisarts blijkbaar altijd overuren draait en constant in gesprek is. Met als gevolg dat het je een vrije ochtend kost, stress en ergernis met uiteindelijk resultaat, na vele uren bellen, een bandje dat de huisarts niet te bereiken is met het verzoek het de volgende dag nog maar eens te proberen. Wat denk je dan, ach laat ook maar zitten! Het zal wel weer overgaan. Hoewel je lichaam duidelijk aangeeft dat er enige stagnatie is opgetreden in innerlijke fabriek.

Nu wil ik niet ontkennen dat in sommige gevallen, maar dat zijn naar mijn menig erg weinig, een paracetamol of drie enige verlichting kan brengen, maar ik blijf erbij dat elk verstandelijk mens niet om een wissewasje die verrekte huisartsenpost gaat bellen. Bovendien blijkt uit onderzoek dat de drukste uren van de huisartsenpost zijn tussen 17.00 uur en 22.00 uur. En dat is volgens mij avonddienst en geen nachtdienst. De argumentatie van de artsen is dat diensten buiten kantooruren veel te zwaar zijn, zeker in combinatie met een drukke werkweek en daar door achterraken met hun normale, doordeweekse werkzaamheden. Ook de betrekkelijk geringe vergoeding voor de dienstdoende huisarts (iets meer dan 50 euro bruto per uur) speelt een rol in het afstoten van diensten.
Gezien, dat huisartsen spreken ‘ over kantoortijd ‘ doet mij het ergste vermoeden. Huisarts is een keuze, hopelijk weloverwogen bedacht met alle consequenties die een dergelijk beroep met zich mee brengt, dus ook nachtdienst.

"Overdag is ze huisarts in Amsterdam en neemt in Gooi en Vechtstreek zo'n twaalf tot vijftien diensten per maand over van andere huisartsen. „Er zijn huisartsen die de nacht en de zaterdag niet meer willen doen. Voor zo'n dienst kan ik gemiddeld 65 euro bruto per uur vragen, 's nachts meer, zo'n 70 euro bruto per uur. Ik leef er wel bij. In vakantietijd en met kerst kun je meer vragen, meestal wel zo'n 80 euro bruto per uur." Gezien de medische missers, waar we naar mijn mening toch teveel mee worden geconfronteerd, diensten ook vaak worden waargenomen door in opleiding zijnde huisartsen en in het ziekenhuis door co-assistenten ( uiteindelijk zijn deze nog in opleiding en dienen, zoals het woord al zegt, opleiding te genieten onder leiding van afgestudeerde artsen ), deze de verantwoording niet kunnen en mogen afschuiven. Artsen kunnen hun diensten alleen uitbesteden als er waarnemers voorhanden zijn. Die zijn er vooral voldoende rond universiteitssteden als Utrecht, Amsterdam, Rotterdam en Groningen. In veel delen van Nederland, voornamelijk in de dun bevolkte gebieden, is er een tekort aan invallers. In de Gooi- en Vechtstreek zou driekwart van de huisartsen de nachtdiensten verkopen; in Groningen ongeveer de helft. Een soort van koehandel dus!

De Vereniging Huisartsenpost willen de bevolking oproepen om niet voor ieder wissewasje naar de huisartsenpost te gaan. De oproep lijkt me totaal overbodig, daar men namelijk ten alle tijd eerst een afspraak moet maken om überhaupt een stap over de drempel te mogen zetten en onze professionele secretaresses houden per definitie de boot af, daar zij blijkbaar genoeg scholing hebben om telefoneerde paniekzaaiers buiten de deur te houden. Bovendien lijkt me een nachtdienst zonder patiënten ook geen pretje, want dan duurt een nacht wel heel er lang.

Bij het horen en lezen van dergelijke ‘verkopen van nachtdiensten ‘ moet ik constateren dat artsen blijkbaar niet meer beschikken over een ‘roeping ‘, maar bezig zijn met vergaderen, vakantie houden, afwezig zijn en het bewaken over hun bankrekening. Blijkbaar is de zorg niet hun ‘zorg ‘.

Recent is er nog een echte ouderwetse huisarts ( overigens achter in de dertig ) in Enschede door zijn maatschap voor de rechter gedaagd wegens het te veel tijd besteden aan zijn patiënten, waardoor de andere artsen teveel werk erbij moesten doen. Gelooft u het of niet, maar deze huisarts werd door de rechter veroordeeld en mocht geen lid meer zijn van genoemde maatschap. Mocht deze huisarts besluiten tot het openen van een eigen praktijk, zal ik de eerste zijn die zich aanmeldt als patiënt, daar heb ik wel een paar kilometer rijden voor over.

© Maydana

Moederdag

2010-05-08T09:55:00.000+02:00

Het is weer zover aanstaande zondag. Dag van alle moeders, nieuwe moeders en moeders die al een tijdje mee lopen. Het kost volwassen kinderen hoofdbrekens en er wordt wat afgebeld en sms’jes vliegen over je display. Mam, vindt je het goed dat we pas laat in de middag komen, want de aanhang ( lees schoonzoon ) wil eerst naar zijn eigen moeder. Mam, dit jaar ben ik ook voor het eerst moeder, dus dat willen we vieren en gaan we daarna eerst langs mijn schoonmoeder, want die woont een paar straten verder en naar jou moeten we toch een goed uurtje rijden. Het is wat met dat Moederdaggedoe! Een van die dagen in mei die ik niet bepaald een van de leukste vind. Het ritueel herhaald zich ieder jaar opnieuw en de ‘smoesjes ‘worden steeds beter. Afstand en tijdgebrek schijnen een reden te zijn om allerlei inventieve en ingewikkelde suggesties te bedenken.
Nu ben ik persoonlijk een nogal eigenwijze moeder en zie geen enkel heil in een dag voor Moeders. Want voor moeder zijn heb ik destijds zelf gekozen, met alle consequenties van dien. Zowel voor de leuke, als minder leuke dingen. Moeder zijn is, op zich al een taak die niet met één dag in het jaar, met een bos bloemen of een doosje Merci, waardering kan brengen. Dus is de conclusie mijnerzijds; ik vind de tweede zondag in mei dus niets. Drie keer niets! Als het zogenaamde gevoel en cadeautjes moeten komen op deze speciale dag, krijg ik het gevoel dat je nageslacht een verplicht dagje moeder moeten doen, omdat die dag door wie dan ook, ooit is uitgeroepen tot de dag der Moeders.

Bovendien zie ik in winkels allerlei prularia die moeders op deze dag met ene kop thee en een warme croissant op bed geserveerd krijgen. Dan denk ik in alle wanhoop aan de kruimels die later op de dag, als moeders besluit de nachtrust in te gaan, op het laken liggen en moeders na deze vermoeide dag als een vogel pikkend de kruimels verwijderd. Dit om een goede en ongestoorde nacht zonder kriebels van kruimels te kunnen genieten.

Leuk is zo een dag voor de allerkleinsten, die krampachtig de hele week hebben gezocht naar een leuk presentje, hoofdbrekens hebben gehad over een leuk gedicht of tekening. Maar naarmate ze ouder worden wordt dat Moederdaggedoe een ware kwelling, daar meer Moeders in het spel zijn en dat moet tenslotte eerlijk worden verdeeld. En hoe doe je dat nou, zonder iemand op zijn moederlijke hart te trappen. De stress slaat toe! Menig jong echtpaar zal ruziënd moeten besluiten, welke moeder er eerst zal worden bezocht.

Jaren geleden heb ik besloten deze dag een gewone zondag te laten zijn, geen bloemen, geen Merci. Want als er commercieel vanuit moet worden gegaan dat de tweede dag in mei Moeder in de watten gelegd dient te worden, blijven er bij mij nog 364 dagen over.

Verdeel je aandacht over die dagen, neem eens onverwachts een bloemetje mee, bel haar op en zeg dat je van haar houdt en vraag haar om raad. Geef haar in die 365 zo nu en dan eens extra aandacht, dat heeft meer waarde dan die ene dag in mei.

Geef haar op een gewone woensdag een bloemetje omdat je zoveel van haar houdt.

© Maydana

Ik neem de trein en neem mee.....

2010-05-07T13:40:00.000+02:00

Zo wil ik ik het!

2010-05-05T21:37:00.000+02:00

Vanavond rinkelde mijn mobiel en werd ik gestoord in mijn avondrust, na een dag van noeste arbeid. Anoniem vermeldde de display! Ik had me al verschillende malen voorgenomen dit soort van oproepen niet meer op te nemen daar je ongeveer debiel wordt gebeld door allerlei mensen die je van alles willen verkopen, zoals groene stroom, groen hout, zelfs halve bossen,ongevraagde makelaarsadviezen, beleggingen, wijnverkopers.Ondanks het "Bel me niet register" proberen ze onvermoeid me uit mijn evenwicht te brengen en op zijn minst mijn avondrust te verstoren.

Maar toch was mijn nieuwsgierigheid gewekt. 'Goedenavond, u spreekt met de Dela'. Dela, Dela, o, ja mijn uitvaartverzekering. Shit, niet echt een onderwerp om vrolijk van te worden. Oké, dood hoort bij het leven, dus vooruit maar! Een wat zweverige stem vroeg mij of ik me wel realiseerde dat mijn maandelijkse premie voor het geval dat ik het loodje zou leggen niet voldoende was en mijn achterblijvers zouden moeten bijbetalen. Toen ik deze polis honderd jaar geleden had afgesloten ging ik er toch van uit dat Dela de hele ratteplan zou regelen. Volgens een snelle rekensom had ik naar mijn idee voor deze calamiteit al een uiterts comfortabele, laat staan zeer luxe teraardebestelling, betaald.

'Ja, dat was ook wel zo, zei de man, maar de dood was tegenwoordig een soort van hype,en de wensen zeer uitzonderlijk. De premie die je betaalde dekte geen van deze wensen. Zo,dacht ik gniffelend,de weg naar de eeuwige jachtvelden heeft ook al van de euro geproefd. 'Vindt u het vervelend om hierover te praten',vroeg de man,zo een leuk onderwerp is nou ook weer niet. 'Nee hoor',riep ik in al mijn gespeelde enthousiasme, tenslotte wil ik tot het laatste de regie in handen houden.En schuchtere lach was hoorbaar. 'Dus vraagt u maar', zie ik.

Wilt u begraven worden of gecremeerd! Geen van beiden,gevriesdroogd! Even was het stil aan de andere kant van de lijn.Dat moet ik even vragen. Doet u maar! Stilte met een decent muziekje.Mevrouw dat kan wel, maar alleen in Denemarken of Amerika, de kosten hiervan bedragen overigens 50.000 euro. Wat een bedrag om je koud op te bergen! Voor dat bedrag kun je als extra beleggen grijsaard nog een aardige vakantie houden en als je erg sociaal bent nog iets bewaren voor je erfgenamen. Nu heb ik een hekel aan een brandstapel, maar ook aan de koude grond, maar deze 'hoofdprijs' is wel er erg hoog, dus wilde ik daar nog even over nadenken.

Nee het moest anders, riep ik; We maken er een feestje van met champagne en kaviaar, veel muziek, lach en dans! 'Oké,' riep de Delaman,dat is zeven eurovijftig extra per maand. Nog een bijdrage voor een mooie kist? Voor kist? Geen sprake van, gewoon waaibomenhout. Bidprentjes, nee, zonde van het papier, kost teveel aan waardevolle bomen. Nazorg voor familieleden? Nee, die zijn allang blij dat ze van me af zijn.

Wel wil ik extra tijd in het uitvaartcentrum, want er valt heel wat te zeggen als ik het heden met het eeuwige verwissel. Dat wordt dringen voor de sprekers. Wilt u nog een extra verzekering voor bloemen op uw kist? 'Geen sprake van',riep ik, voor de bloemen zorgen de nog bestaande vrienden en kennissen maar, en graag veel en vooral
grote bossen.

Wel één vorstelijke lijkwagen, twee volgwagens voor de oudjes en de rest gaat maar op de fiets. Vijenzeventig kaarten, is meer dan genoeg. De overige 2000 krijgen een e-mail of sms'je. De man aan de andere kant van de lijn was jijzig stil.. 'Bent u er nog',vroeg ik. Jazeker mevrouw, maar ik moet even bijkomen van dit gesprek, het is anders dan normaal en daar moet ik wel even aan wennen. 'Geeft niet hoor', tenslotte moet ik ook wennen aan het feit dat u mij lastig valt op mijn vrije avond met een onderwerp dat mij de rest van de avond tot nadenken dwingt.

Dank u wel voor uw tijd, zei de Delaman.Graag gedaan,want tenslotte is de dood de enige zekerheid die je hebt.

© Maydana

65 jaar ná Bevrijding

2010-05-03T13:08:00.000+02:00

Van een stijfkop en een zot, vult de mediator zijn pot!

2010-05-03T09:13:00.000+02:00

Als u ooit met iemand in conflict komt, ga dan NOOIT naar een mediator. Stel alles in het werk om er samen zelf uit te komen. Dat mag dan misschien best wel eens wat kosten, maar die kosten hebt u in uw hand. Mediators zijn zelden gedragsdeskundigen en blijken dan ook niet in staat te zijn om succesvol te kunnen bemiddelen in conflicten. Wel dat ze tot genoegen van hun eigen portemonnee een mediation-traject vaak eindeloos lang rekken. Problemen worden dus niet opgelost en des te pijnlijker naar mate het langer duurt. Een mediation-proces staat vaak juist een snelle en redelijke oplossing in de weg. Als een Rechter u mediation oplegt, weiger dat dan daarom samen botweg.

Mediation is duur. Mediation kan in het beste geval hooguit een papieren overeenkomst opleveren, maar waar geen enkele sanctie op staat als één van de partijen zich er niet aan houdt en vaak plaatsen Rechters en Arbo-dokters een mediation-opdracht bij een goede kennis, collega of oud collega. Daarom zijn mediators dan ook nooit onpartijdig en onafhankelijk. Een mediator die 10x per jaar van een Rechtbank een opdracht krijgt heeft daar een dik jaarinkomen aan, dus gaan die nooit tegen hun broodheren in. Mediators, Rechters en Advocaten wisselen nogal eens van tenue. Wie vandaag een opdrachtgevende Rechter is, is morgen elders Mediator, of geeft er duur betaalde lezingen aan, of is overmorgen weer Advocaat en zo spelen ze elkaar dagelijks de bal toe.

Als u, in geval van een door een Rechter opgelegde mediation, meent er toch niet onderuit te kunnen, laat uw advocaat dan tijdig aan de rechtbank vragen of u zelf een mediator mag kiezen en dat er vastgelegd wordt dat de mediation niet langer dan -een mede door u bepaalde tijd- mag gaan duren. Het Nederlands Mediation Instituut (NMI) doet niets anders met klachten tegen mediators dan eindeloos veel papieren procedures rond te pompen, maar lost nooit iets op. Het NMI is een belangenvereniging van meesters in de rechten-mediators onderling, dus u trekt altijd aan het kortste eind. Nadat er veel klachten over mediators binnenkwamen onstond de behoefte om hun namen publiekelijk op een zwarte lijst lijst te plaatsen.

Van een stijfkop en een zot, vult de mediator zijn pot!

© Maydana

De volgende generatie zoekt het maar uit!

2010-05-02T22:45:00.000+02:00

In de afgelopen weken kreeg ik de nodige signalen vanuit verzorgingstehuizen, dat werkzaamheden die normaal zouden moeten zijn, worden gehinderd door bezuinigingsdrift.
Op zich geen wereldverhaal, want dat er driftig bezuinigd werd op onze oudjes is geen echt nieuws. Dat dit de nodige irritaties opwekt, moge duidelijk zijn. Babyboomers die hun ouders nog hebben en de zorg hebben overgedragen aan een verzorgingshuis, zijn over het algemeen zeer ontevreden. Nee, de verpleging treft in deze weinig schuld, het management heeft deze verzorgenden in een wurggreep, waarbij er steeds minder tijd overblijft zich met volle overgave te wijden aan de echte opdracht, de volledige en intense verzorging van de ouderen. Blijkbaar moeten zij meer tijd steken in allerlei onzinnige vergaderingen, het invullen van ellenlange lijsten met volstrekt onnuttige informatie. Tijdverspilling, want statistieken wegen niet op tegen een goede, maar vooral belangrijke taak, liefdevolle verzorging van hulpbehoevende ouderen.
Door deze druk van bovenaf, worden er fouten gemaakt die altijd ten nadele van ouderen is.
Het is een uiterst zorgelijke ontwikkeling, ondanks alle goede bedoelingen van de verpleging.
Gevangen in de wurggreep van het management en de bezuinigingsdrift vanuit het Haagse blijft voor de verpleging weinig meer over van hun roeping.
Waardoor fouten ontstaan, die voor sommigen fatale gevolgen kunnen hebben. Diensten die worden overgedragen, schijnen tekort te schieten in overdrachtsinformatie.
Een zorgelijke ontwikkeling. Zoals het spreekwoord zegt; de ene hand weet niet wat de andere doet.
En dat kan in de praktijk zeer kwalijke gevolgen hebben.

Nu heb ik mijn oor eens te luister gelegd bij de generatie dertigers- en veertigers met de vraag; hoe zij denken over onze verzorgingsstaat en de uitvoering hiervan.
Een schrikbarend resultaat moet ik u zeggen. Het zal ze letterlijk en figuurlijk een zorg zijn.
Niet hun probleem. Bovendien zijn ze niet bereid meer te betalen voor de verzorging van ouderen. Geen denken aan! Bovendien vinden zij het niet hun taak hier enige aandacht aan te besteden. Mijn vraag hoe zij zich de toekomst als senior voorstellen, werd abrupt van tafel geveegd. Wie dan leeft, wie dan zorgt! Ze waren in ieder geval niet van plan extra euro’s te betalen voor zorg, nu niet en ook niet in de toekomst.
Een bittere conclusie!

© Maydana

Stilte!

2010-05-02T22:11:00.000+02:00

Watermanagement

2010-05-02T17:11:00.000+02:00