Translate

10-03-09

Wat heb ik toch met van Rossum?


Wat heb ik toch met van Rossum?

Maarten van Rossum, Amerika-deskundige en tegenwoordig polderjongen. Wel een heel andere tak van sport, zullen we maar zeggen. Eigenlijk kan het me ook niet zoveel schelen, want van Rossum heeft ongemerkt mijn hart gestolen. In welke hoedanigheid hij ook op de buis verschijnt, het is en blijft een boeiende vertoning. Zijn ironische sarcasme, zijn vlijmscherpe opmerkingen, zijn een streling voor mijn oor.
Of het nu een optreden is, want zo mag je het wel noemen, bij Pauw&Witteman of een ander actualiteitenprogramma, altijd is hij het vlaggenschip. Zijn onafscheidelijke coltruin, verwarde haren, zijn niet te evenaren rake opmerkingen, doorspekt met het nodige cynisme.
Van Rossum heeft zó zijn eigen mening over het land der onbegrensde mogelijkheden, hoewel dat tegenwoordig nog maar de vraag is, gezien de situatie in Amerika.

Van Rossum presenteert sinds kort een programma bij de NCRV over ons polderlandje. Je zou er bijna christelijk van worden. In een lichte regenjas struint hij in begeleiding van de camera de schoonheden van ons land af.
Regen of geen regen, van Rossum baant zich een weg door de modder. Op een van de eilanden of Drenthe. Van Rossum op reis in Nederland. Een grappige combinatie, NCRV en van Rossum. Niet iets wat je meteen als normaal kunt beschouwen.
Het blijft stoer met een vleugje van Rossum-saus. Je proeft het! De juist gekozen woorden, doordrenkt met zijn sarcasme, al is het maar over een Friese terp.
Maarten blijft mij boeien, ondanks zijn voornaam. Ik moet altijd denken aan een vroeger vriendje, en dat roept bij deze naam niet al te goede herinnering op. Dus noem ik hem maar van Rossum. Bovendien zou ik me goddelijk voelen als ik ook maar 20% van zijn onverstoordheid, zijn cynisme en sarcasme zou kunnen overnemen. Ik hang aan zijn lippen en misschien beantwoord dit de vraag; wat heb ik toch met van Rossum?
©Maydana 9 maart 2009

04-03-09

De 'ongelukkige 'huisvrouw


De ‘ongelukkige huisvrouw’

De schrijfster Heleen van Rooyen is weer in opspraak. Even had ik het idee dat ze veilig en ver weg was van onze vaderlandse pers. Ineens verscheen ze weer op de platte beeldbuis en volgens wel in gelichte kringen, met een gepikt idee. Nu heb ik persoonlijk niet erg veel met deze ‘gelukkige huisvrouw ‘, want ik ben eerlijk gezegd nog niet vergeten hoe ze destijds via allerlei omwegen haar onpersoonlijkheid en slechte journalistiek promootte. Maar daar zullen we het maar niet meer over hebben!
Als ik haar geschreven werken terugvindt bij het Kruidvat en tweede hands boekhandel voor een B-prijsje, geeft het ongeveer aan welk niveau deze geletterde heeft. Een excuus, dat de Portugese zon haar hersenen heeft doen schrompelen, lijkt me nauwelijks gerechtvaardigd. In mijn ogen is ze een slechte schrijfster, die danst op het hoofd van haar slachtoffers en stiekem even wat ideeën pikt van anderen. Bovendien is haar nieuwe roman “Mannentester ‘gebaseerd op een eeuwenoud recept, in allerlei variaties, dus niets nieuws aan de schrijvershorizon.

Heleen pleegt te zeggen dat er van plagiaat geen sprake is, puur een kwestie van toeval. Nou wil het geval, dat ik geen geloof hecht in toeval, maar alleen geloof in zaken die komen en moeten komen. Zo ook dit! Heleen heeft iets gelezen of gehoord, of misschien toch wel geklikt op Chicklit.nl. Uiteindelijk kan niemand dit toetsen en ontkennen is niet moeilijk.
Maar een ding is zeker, Heleen van Rooyen is een prachtig object voor de roddelbladen.
Heleen is nep, freelancer zonder inspiratie.

Misschien kan Judith Visser, het eigenlijke brein van dit idee, een nieuwe roman schrijven, die gaat over een tweederangs schrijfster die er van door gaat met ideeën van anderen.
Ik ben er van overtuigd dat dit literair aanzienlijk meer verantwoord is dan de slecht geschreven boeken van Heleen van Rooyen.
© Maydana