Translate

29-12-11

Mijn verlanglijstje voor 2012!








Mijn verlanglijstje voor 2012

Nederland weer zo wordt als toen, een land waar je kunt leven en werken.

We allemaal meer respect tonen voor een ander, en ons inzetten voor mensen die onze hulp nodig hebben

Dart we meer vertrouwen kunnen hebben in onze politici

Dat politici slagvaardiger zullen reageren, als ons land weer dreigt uit de bocht te vliegen

Dat ons wantrouwen ten opzichte van justitie vertrouwen kan worden

Dat Donner niet altijd liegt……maar eens begint de waarheid te vertellen

Persvoorlichters van justitie en politie niet meer recht praten wat krom is

Dat er vele politici hun mond houden……er wordt teveel onzin uitgesproken

Dat onze minister-president eens op tijd reageert als er iets ernstig aan de hand is

Dat politiebureaus niet om 18.00 uur dicht gaan

Dat de politie geen 100.000 aangiften gewoon laat liggen

Dat politie eindelijk verhoren opneemt en er geen misverstanden meer over bestaan

Dat slachtoffers worden gehoord en niet worden genegeerd

Huiselijk geweld met straffe rechtelijke hand wordt aangepakt

Dat stalkers worden gepakt en zwaar worden gestraft

Dat de politie mensen serieus neemt die aangifte willen doen

Dat het ‘ Haagse’ minder arrogant is

Dat bedreigingen tegen elke Nederlander serieus worden genomen

Dat de rechtelijke macht onafhankelijk is

Dat zij hun achterstand op korte termijn wegwerken

Maar ook dat rechters erkennen dat zij maar gewoon mensen zijn

Dat onze super advocaten in de rechtszaal vertoeven en niet op de televisie

Dat zij hun egotripperij en geldzucht aan de kapstok hangen en ook voor gewone mensen hun kennis gebruiken

Dat onze democratie, ook echt een democratie blijkt te zijn

Dat journalisten en columnisten mogen schrijven in alle vrijheid

Dat God of Allah ingrijpt in de gedachtewereld van extremisten

Dat wij in alle vrede kunnen samenleven met andere culturen

Dat geen natuurrampen ons meer zullen treffen in een wereld van Sodom en Gomora

Dat we terug kunnen gaan naar een tijd van ‘Toen was geluk nog heel gewoon’


© Maydana december 2011

26-12-11

Voetstappen!




Voordat jij een oordeel over mij en mijn leven wilt vellen,

Trek eerst maar eens mijn schoenen aan en loop die lange weg

Loop door al die kronkelpaadjes, door die donkere straten,

Dan pas voel je mijn verdriet, beleef je mijn intense pijn,

loop al die jaren die ik al ging.

Struikel over elke steen, waar ik over gestruikeld ben

Maar altijd weer ben opgestaan

Loop precies dezelfde weg, die ik moest gaan

Pas dan, kun jij over mij oordelen!


Maydana

08-12-11

'De macht van het geld' ING

Hierbij het schrijven van de ING,ter inzage. Tijd voor één bank die is genationaliseerd, de rest kan verdwijnen. Overigens ná een telefoontje, werd mij van ING hogerhand medegedeeld, dit is ons besluit en u doet het er maar mee!





07-12-11

Maydana's blogje "Vreemde vogels "

Vreemde vogels!

Mijn omgeving vindt me ouderwets, eigenlijk truttig. Waarom? Omdat ik ‘vreemdgaan’ van partners een rare bezigheid vind, die meer schade en narigheid oplevert dan je lief is.

Sommige in mijn omgeving denkt daar anders over en pleit voor vrijheid, blijheid! Dus wordt er aardig wat aangerommeld. Zo nu en dan rammelt mijn mobiel en hangt een van mijn vrienden aan de lijn met het verhaal, en wat moet ik nu? Uiteraard zijn niet al mijn vrienden “vreemdgangers “, maar enkele exemplaren hebben de drang zich te manifesteren en er soms een geheime liefde op na te houden.

Waarom ik dan altijd in een positie wordt gemanoeuvreerd om mijn mening te uiten over het losbandige leven van de boosdoener, is me totaal onduidelijk. Ze weten toch wat ik ervan vind, bovendien helpt urenlang bellen met mij niet echt, laat staan diegene ervan te overtuigen dat ze hun misstap weer tot de nodige misère heeft geleidt.

Ik luister gedwee naar hun verhaal en onthoudt me van commentaar. Blijkbaar geeft hun geheime liefde ook de nodige problemen en denk ik op zulke momenten, welk gras is nu groener? Maaien moet je toch!

Een van mijn vrienden is zo een geval. Zelf vinden ze dat ze leven in een wat andere wereld als wij gewone burger, en daarom moeten zaken als deze, kunnen! Zij al jaren lang een van mijn vriendinnen, hij een leuke man, intelligent, muzikaal en wat men noemt beroemd,
Een heel bijzonder stel!En zo heb je soms in je vriendenkring vreemde paradijsvogels.

© maydana december 2011

22-11-11

Mannen schuldig aan kreditcrisis

Volgens onderzoeker Sent zijn mannen schuldig aan onze kredietcrisis, en dat is een statement. Mannen zijn macho’s, nemen teveel risico’s en barsten van hebzucht. Wel, mijne heren van deze planeet, dat kunt u in uw zak steken.
In het kort komt het er op neer, dat u de oorzaak bent van al onze ellende. Want volgens onderzoeker Sent zijn mannen eerder de weg kwijt zijn als vrouwen, als het gaat om stress het inschatten van risico’s. Blijkbaar wordt er ook getwijfeld aan uw bestuurlijke kwaliteiten en zouden vrouwen beter functioneren. Bedrijven met meer vrouwen, zouden volgens onderzoeker Sent absoluut beter scoren. Blijkbaar zijn vrouwelijke invloeden nodig, om de schade enigszins te beperken.

Ik hoor de mannen onder u alweer roepen; daar heb je weer zo een onderzoek van een emancipatietruus, die twijfelt aan het functioneren van mannen.
Natuurlijk is een onderzoek, maar een onderzoek en de uitslag hiervan misschien wat twijfelachtig, maar u wordt wel geclassificeerd als schuldige in de situatie waarin we tenslotte met ze allen zijn belandt. Oorzaak en gevolg!

Vreemd genoeg doen mannen ook dingen, die vrouwen niet zouden doen. Denkt u maar eens aan een vrouwelijke Berlusconi. Zou zij, als ze bestond, Bongo-Bongo nachten houden met superboys? Zou een vrouwelijke Borghout na het laten verdwijnen van miljoenen gemeenschapsgeld gewoon aanblijven zonder enige schroom? Ongegeneerd op de televisie verschijnen en geen enkele spijt betuigen over het mismanagement? Ons nog willen laten geloven dat het iedereen zijn schuld was, behalve van …

Aan het begin van de crisis, toen de ene bank na de andere in een stortte, heb ik geen vrouwelijke bankiers gezien. Wel mannelijke, die er een potje van hebben gemaakt en waarbij geen woord van excuus over hun lippen kwam.

Met een uitspraak in dit onderzoek ben ik het eens; meer vrouwen op hogere posities. Dan wordt het beslist socialer, worden er minder risico’s genomen en zou de gemiddelde score beslist hoger liggen. Wel dames, er is werk aan de winkel, want er is meer als potten en pannen. Want slimme meiden zijn op de toekomst voorbereid!

© Maydana

08-11-11

We zijn steeds mondiger

Steeds mondiger

Afgelopen week hoorde ik over de radio een gesprek tussen een arts en een verslaggever. Het onderwerp was dat artsen door patiënten werden afgewezen. Dat de beroemde ‘klik ‘ niet aanwezig was en de behandeling c.q. gesprekken bijzonder stroef en onaangenaam verliepen. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn! Want een arts dient een vertrouwenspersoon te zijn, je gesprekspartner, zeker als het gaat om je gezondheid.

Enigszins verbaast hoorde ik dat meer dan de helft van de artsen een dergelijke situatie al eens heeft meegemaakt. Want ook een arts is geen ‘allemansvriendje ‘ en bovendien niet verplicht iedereen aardig te vinden, hetzelfde telt overigens ook voor patiënten. Mocht de communicatie tussen beide niet of gedeeltelijk op een slechte basis functioneren, dan lijkt het me duidelijk dit gewoon op tafel te gooien en te vragen naar een andere arts.

Want niemand is gebaad bij een slechte communicatie tussen beide, met alle consequenties.
Vreemd genoeg zijn het vooral vrouwelijke artsen die met deze problematiek te maken krijgen, er wordt door mannelijke patiënten getwijfeld aan hun deskundigheid. Ook donker uitziende artsen worden door patiënten als niet capabel gezien. Want zelfs anno 2010 blijken mannen totaal geen vertrouwen te hebben in een vrouwelijke arts. Ondanks het feit dat vrouwelijke artsen meestal met meer verve en betrokkenheid hun vak uitoefenen. Ook qua communicatie zijn vrouwelijke artsen beter. Mannen uit deze beroepsgroep hebben nog last van enige arrogantie en zien de patiënt als onderontwikkelde zielenpiet.

Nu heb ik persoonlijk niets tegen artsen, aardige mensen om een kop koffie mee te drinken. Als het nodig is een arts te consulteren, lijkt me wederzijdse acceptatie en begrip, het meeste vereiste. Wat is er op tegen om tegen een patiënt, of andersom tegen de arts te zeggen; ik betwijfel of wij elkaar liggen en het lijkt me beter om onenigheid te vermijden en me door te sturen naar een collega.

We worden tenslotte steeds mondiger en willen duidelijkheid, zonder op een doktershart te trappen.
Zoals je vrienden uitzoekt, waar je persoonlijke dingen mee deelt, eenzelfde criteria zou moeten gelden voor het uitzoeken van een huisarts of specialist. Maar je wordt verplicht gedumpt in een praktijk en als het vertrouwen en affiniteit er niet is, heb je als patiënt een probleem.
De chemie moet er zijn; dan vindt de arts het niet vervelend als u komt en het scheelt u een hoop stress en zweet in de wachtkamer.


Het radio-interview was een goede informatie en blijkbaar hebben artsen er weinig of geen problemen mee, als u hen duidelijk maakt dat van enige sympathie geen sprake is en u graag een andere arts wilt.
Tenslotte is geen mens, en artsen zijn ook mensen, één allemansvriend.


© Maydana

29-10-11

Stilte en twijfels 'Dag van stilte '

Twijfels, twijfelaar! Twijfels die telkens de kop opsteken, elke dag was een ‘twijfeldag ‘. Gedachtesprongen, chaos in je hoofd, het gevoel dat wilde ganzen je gedachten meenemen op hun lange reis naar het zuiden. Ze dragen de zware lasten op hun vleugels en nemen ze mee naar onbekende bestemming. Dat waren momenten van stilte in je hoofd!


Stilte waar je zo intens naar verlangt. Stilte die je koestert. Stilte van korte duur, verkracht door twijfels.
Twijfels, niet gevoelig voor enige tolerantie. Achterdocht die zegeviert en het leven maakt tot een dal vol onzekerheid. De cipressen, weelderig groeiend in het dal, de zachte bries die de takken langzaam heen en weer laat bewegen, nemen twijfels niet weg.

Misschien schudden zij hun wijze kronen, bijna tot de hemel reikend, gevoed door de altijd schijnende zon. Stilte, voor de eeuwige twijfelaar! Zouden de weelderig gevormde heuvels, zo groen als in het paradijs je twijfels kunnen wegnemen, je laten genieten van hun stilte? Of overheerst je onzekerheid en besluiteloosheid?
De warme zon prikkelt je huid. Even voel je verhevenheid boven alle twijfels. Dan weer stilte in je hoofd!

Beelden van lang vervlogen tijden, toen je speelde op groene weiden, zonder twijfels in eindeloos genot. Je karakter nog niet misvormd door het lijden des levens. De warme mantel die je omarmt, de strelende handen, de kus van liefde en vertrouwen.

Twijfel is de vestibule, waar men door heen moet gaan, om binnen te komen in de tempel van wijsheid.


© Maydana

26-10-11

Televizier-ring!

Wat een commotie om zo een foeilelijke ring! Je wilt hem toch niet voor niks hebben. Blijkbaar denkt onze TV-koning Bert van der Veer daar anders over, en kon hij zijn teleurstelling nauwelijks verbergen, zag ik bij Pauw&Witteman. Ondanks zijn lengte een bijzonder kinderachtig kereltje. Nu vind ik dat hele gedoe van die Televizier-ring al sowieso tien keer niets, want het hele televisiewereldje bestaat alleen maar door de gratie van de kijker, dus door kijkcijfers. En als ik het goed begrepen heb, zijn deze zelfs niet belangrijk, als het om winnen gaat. Al die zogenaamde Tv-koningen moeten dat maar eens goed beseffen.

Ach, nou heeft Bertje een beetje vervelend gedaan tegen Johan Derksen of andersom, aan de tafel bij Pauw&Witteman. Maar tegen deze bijdehante langharige puber moet je van goede huizen komen, wil je het verbaal winnen. En daar hebben ze in Hilversum geen kaas en kaviaar van gegeten. Huren ze een tachtig jarige dame in als Mies Bouwman,om voor te lezen wie er gewonnen heeft.Die blijkbaar zo geschrokken van de uitslag, dat ze via de achterdeur per direct het pand heeft verlaten. Waarschijnlijk met in haar achterhoofd de gedachte; u valt me tegen Nederlandse stemmers! Zoals de meesten uit de wereld van glitter en glamour! Maar een ding staat vast, Derksen had de avond van zijn leven!

Voetbal-International
Ik houd niet van voetbal, dus ben ik geen vaste kijker van dit programma. Maar gezien mijn huisgenoten meestal een lachkramp krijgen van dat viertal, voornamelijk Derksen ,krijg ik als achterhoede sommige dingen ongewild mee. Eerlijk gezegd, vraag ik me soms af hoe het mogelijk is, dat vier volwassen mannen zo kinderachtig kunnen zijn. Ik schaar dit programma maar onder de noemer - Late night Kindergarten -. Maar dat neemt niet weg, dat de kijker in deze heeft beslist, en dat de nepwereld Hilversum dit dient te respecteren.
De poppenkast van Hilversum in mineur! Misschien had die vroegere ‘Goedemorgen Nederland’ Martijn Krabbe de prijs in de wacht zullen slepen? Of een andere RTL- coryfee?
Maar dat vond stemmend Nederland dus niet! Zij gingen voor het onvolwassen,langharig ruziemakende viertal.
Dat is humor in deze barre tijden.

Johan Derksen
Wat wel grappig was, dat alle aanwezige suffe glamour – boys en girls de Televizier-ring blijkbaar als het ultieme beschouwen, en niet doorhebben dat het publiek deze egotripperij allang door heeeft, en ze Bertje inclusief aanhang misschien wel helemaal niet meer serieus nemen. Zo ver ik deze kwestie bekijk, was Derksen de enige die deze poppenkast niet serieus heeft genomen. Niet alle poespas van RTL leidt tot succes, Bertje van de Veer. Ook een zelfbenoemde nepkoning valt soms van zijn troon. En dat waarschijnlijk tot vreugde en leedvermaak van een langharige cynicus met rode schoenen.

En nu?
Nu zit Johan Derksen met die foeilelijke ring te kijken en geniet meer van alle aandacht die hij nu krijgt,zeker omdat televisiemakend Hilversum hem dit zo misgunt.
Nou schijnt ons Bertje geopperd te hebben dat de telling moet worden overgedaan. Dat er dan misschien ineens een andere telling uitkomt, en Derksen de ring moet teruggeven. Dan lacht die langharige, rode schoenendrager zich helemaal een bult. Ja, zo zit Hilversum in elkaar beste kijker en lezer, mocht u dat nog niet zijn opgevallen. Een grote blinkende nepwereld!Bertje, je hebt je gedragen als een loser.

Een ding is zeker, u mag volgend niet meer stemmen als het aan Bertje ligt. Dat willen ze gezellig onder elkaar houden. Dan weten we zeker dat deze loser een prijs in de wacht sleept.
Lees ik vandaag in de Telegraaf, dat Bertje met de dood is bedreigd. Als dat zo is, heeft dat niet mijn goedkeuring. Maar kan me niet aan de indruk onttrekken, dat Bertje dit als PR gebruikt, om zijn afgang bij Pauw&Witteman enigszins te compenseren.
Misschien dat er nog eens een prijs komt voor de meest arrogante en betweterige mediaman, geloof me Bertje, je hebt onmiddellijk prijs en daar hoeft geen publiek voor te stemmen.


© Maydana

21-10-11

Rescensie La Conquête Tineke Show


DVD: La conquête

Maydana Char uit Almelo bekeek voor Tineke de film La Conquête. Doe mee en maak kans op de dvd, zodat u zelf ook kunt oordelen over de film over de verovering van de macht door Nicolas Sarkozy.


Beluister het fragment:U kunt de film La Conquête winnen!

Trailer La Conquête (Engels ondertiteld)
http://youtu.be/b7N5iyX86xo

25-09-11

Radiointerview 24 september 2011

Paul Zornig Show


Een vol uurtje kwebbelen over het onderwerp 'is er nog leven na 50-plus', zeker weten!!!!
Zijn er nog dromen?  Zeker weten!

© Maydana




  (afl-28)

16-08-11

Paul Zornig Show 23 juli 2011

Verblijvend op een afgelegen stukje ALM, voor natuurfotografie in het uiterste zuiden van Duitsland, dicht tegen de Franse grens, kreeg ik van radio Apeldoorn het verzoek voor een interview. Daar de hoogte van mijn verblijf, blijkbaar toch een behoorlijk obstakel bleek te zijn, zowel voor mobiel als laptop, was de vraag mijn "Interview" maar op papier te zetten en via een "postduif "proberen te verzenden. Hoera, het was na veel vijven en zessen gelukt, en op zaterdagavond werd in de Paul Zornig show, het interview voorgelezen. Wil u allen daarvan laten meegenieten en wens u veel leesplezier!



Met je hoofd in de wolken!

Über denn Wolken, kan die Freiheit grensenlos sein, zong Reinhard Mey in mijn jonge jaren. Dit gevoel overspoelde me toen ik enige dagen geleden vertrok, om mijn opdracht af te maken, die in juni j.l. wegens omstandigheden moest worden afgebroken. Mijn opdrachtgever had een huis voor me gehuurd, en vol goede moed vertrok ik uit het polderland, richting Parel van de Black Forrest, om foto’s te maken van de mooiste plekjes.

“Miepje”van de navigatie leidde me feilloos naar het opgegeven adres. Hoger, en hoger werd het bergpad, met naast me, een eindeloze afgrond. Even had ik het gevoel, dat ik richting Hemelse poort werd genavigeerd. De weg werd smaller en smaller, en mijn oog nam een hutje waar, midden op een Alm, waar koeien met immense klokken, het ritme van de regen aangaven. Want het regende pijpenstelen! Waarschijnlijk heeft mijn opdrachtgever gedacht, ik wil natuurfotografie, dan zul je ook in de natuur wonen. De regen en mist wegdenkend, zou het inderdaad bij mooi weer een hemels plekje zijn. De Zonnegod had het laten afweten en de nijdige regenduiveltjes zou me wel leren. Oké, ben niet voor een gat te vangen, dus aan de slag.

Reinhard Mey had gelijk, “Boven de wolken, kan de vrijheid grenzeloos zijn”, maar dit was wel echt richting Hemel en ik begreep ineens de groet “Grüss Gott, want dan ben je heel dichtbij. Ik ontwikkelde ter plaatse een Heidisyndroom, en vroeg me af wanneer de bekende Peter mij een bezoekje zal brengen.Voorlopig waren de koeien een aangenaam gezelschap, de kippen kakelden en iedere morgen werd ik eigenaar van veel verse eieren.

De mist omringde mijn hutje, de wolken dreven in razende snelheid richting Italië en de regenduivels waren nog steeds boos. Het houtvuur knetterde en de koeienbellen werden mijn wekker, maar een ochtend in de bergen, omringd door mist, blijft toch een belevenis.

Mocht u ooit het idee hebben, hier op vakantie te gaan en uw thuisblijvers een kaartje te sturen, denk dan aan mij, want veel van die foto’s zijn van mijn hand en verblijden uw achterblijvers.

Deze “Heidi” worstelt zich nog maar een paar dagen door de mist, maar geniet toch van de vrijheid der wolken. Tot gauw, in het Hollandse polderland!

© maydana  de Paul Zornig Show Radio Apeldoorn

13-06-11

Interview Tekstroulette


Wederom een opvallende verschijning op de vroege ochtend. Maydana omschrijft zichzelf als een allochtoon die volledig is geïntegreerd, inmiddels zelfs een Hollandse klompenmeid! In 2006 teruggekeerd naar het polderland, ná vele omzwervingen over de aardbol. Haar anonimiteit op Twitter geeft een mysterieus en spannend tintje. ”Genesteld in de mooiste provincie van Nederland, waar stilte en rust mijn dagelijkse compagnon zijn. Ver weg van beeld en geluid! ”



Twitternaam: Maydana

Echte naam: Maydana Char

Bio: Kattenliefhebber, waarom? Omdat katten eigengereid zijn, karakter hebben en negen levens!

Nieuwsjunk; verslaafd aan nieuws en politiek.

Mislukte fotograaf, maar met negen levens valt er altijd nog iets te leren.

Mediterraans bloed vloeit rijkelijk door mijn aderen. Mijn familie heeft behoorlijk rondgekeken, langs de zonnige kant van de mediterrane kust, met het daarbij behorende temperament.

Columnist, evenals fotograaf totale mislukking, maar creëer met woorden mijn eigen wereld.

Ex-expat, ooit getrouwd met een wereldreiziger die zonodig voor een grote firma de wereld wilde verbeteren, en onze huisraad die voordurend in containers de wereld verkende.

Ex-correspondent; door opdrachtgever naar België afgeserveerd om verslag te doen van het proces over de grootste Belgische misdadiger ooit, Dutroux.



Waarom moeten wij jou volgen?

Niemand moet mij volgen! Je mag, wilt of kunt me volgen om welke redenen dan ook. Persoonlijk heb ik natuurlijk voorkeuren, tweeps die ik intensief volg. Sommige zijn nieuwsgierig wie er achter de eeuwige sluier zit, sommige blijven, het merendeel haakt af. Voor velen ben ik uiterst sociaal, voor andere bikkelhard. Blijkbaar een deel van mijn negen levens. Soms te kritisch, misschien een te negatieve eigenschap, één ongelovige Thomas, die altijd wil weten, waar, waarom en wanneer!



Ambitie in 140 tekens

Ambitie, in 140 tekens? Mmm, ik streef naar een zo volledig mogelijke tweet, met de zin en onzin! Soms ambieer ik in 140 tekens een slangenkuil te creëren. Maar of ik dit echt ambieer? Nee, hangt af van mijn creatieve geest van die dag….soms heb ik helemaal geen ambitie en laat ik voor één of twee dagen de 140 tekens voor wat ze zijn….blanco!



Omschrijf jezelf als tweep

Middelmatig, zal ik maar zeggen! Soms scherpzinnig, soms een beetje dom! Als Alzheimer light één dag overslaat mij te vergezellen ben ik een leuke, oprechte en altijd eerlijke tweep.Zal mijn trouwe volgers elke morgen een geweldige dag wensen en zo veel mogelijk persoonlijk begroeten.


Wat heb je gestudeerd? Waar? Waarom? Hoelang?

Wat: Communicatiewetenschappen, en twee jaar rechten uit pure nieuwsgierigheid

Waar: Universiteit München

Waarom: Omdat ik een creatieve geest ben, en verslaafd was aan beeld en geluid

Hoelang: vier jaar, inclusief extra vak en twee jaar rechten



Wat gaan wij nog van je zien?

Tegenvraag; wat willen jullie nog van mij zien? Mijn gezicht zonder sluier? Dan moet ik iedereen teleurstellen, het blijft mijn geheim. Het geheim van de negen levens, mystiek uit het Oosten. Door studie misschien nog betere foto’s, of een column á la Youp van’t Hek, wie zal het zeggen. Hoewel, deze ambitie is iets te hoog gegrepen. Maar dromen mag!



Je mag één volgtip geven. Wie oh wie?

Eigenlijk heb ik veel volgtips, maar de vraag is één. Oké, dat wordt @paulZornig, omdat we elke morgen koffie/thee drinken, ons op mooie dagen terugtrekken in ons virtuele tuinprieel, en de dag doornemen. En als de ‘Dag niet lacht ‘ hij het zonnetje in mijn timeline is. Toch wil ik vermelden, dat er meer ‘zonnetjes ‘ zijn die mijn timeline in helder licht veranderen. Jammer, dat ik die niet mag noemen!

 
Interview Tekstroulette

18-05-11

Bereikbaarheid huisarts!

U hebt vast ook wel eens het gevoel dat u dringend advies nodig heeft van uw huisarts.
De kwaal waar u eigenlijk geen aandacht aan wilde schenken, verergerd zich en blijkt een bezoek aan de huisarts noodzakelijk.

Natuurlijk valt u dan buiten de afspraakuren, want die zijn vanaf 9.30 uur tot 10.00 uur en een telefoontje naar de assistente resulteert in het antwoord, vandaag geen mogelijkheid tot consult! Op zo een moment vraag ik me altijd af waarom ik eigenlijk bel, want ik kan me nooit aan de indruk onttrekken dat ze me wil afschepen met Paracetamol.

Natuurlijk is een afspraak op diezelfde dag onmogelijk, maar morgen kan het laat in de middag. Ondertussen zit je te worstelen met je probleem en je merkt dat je kwaaltje steeds erger wordt en de gedachte dat je nog een nacht en meer dan een halve dag er mee zit, maken je al gauw tot hypochonder.

Maar je denkt slim te zijn, afgepoeierd door de assistente, wacht je geduldig tot het 17.00 uur is. Je rijdt naar de Huisartsenpost, waar drie supermeiden koffie zitten te drinken en je geen blik waardig keuren.

Ondertussen is een kwartier vergaan. Mevrouw, heeft u een afspraak! Nee, ik kom net van mijn huisarts maar kon niet meer worden geholpen. Dus, kom ik maar hier na toe.

‘Dat gaat zomaar niet’, zegt ze beslist, zo te zien kan u daar best mee wachten tot morgen. Ik keek haar doordringend aan en voelde een soort van agressie opkomen. Inmiddels waren er twee artsen de assistentenkamer binnen gekomen met uiteraard koffie in hun handen, dus niet aan het werk.

Ja, maar het zit vlak bij mijn ogen en is helemaal dik, het doet pijn en ik vraag alleen maar of iemand er even naar wil kijken. Vijf minuutjes, meer vraag ik niet. ‘Regels zijn regels’, zei ze pinnig. Natuurlijk, dat was ik even vergeten, dit land bestaat uitsluitend uit regels en artsen zijn geen artsen meer, maar ambtenaren die werken van 9.00 tot 17.00 uur en nauwelijks bereikbaar. Wel te verstaan topambtenaren met een riant salaris.



  •  Waarom geloof ik toch niet meer in een roeping, maar uitsluitend aan de gedachte van een dikke bankrekening.

  •  Vergeten deze dat zij op kosten van de gemeenschap hun ellenlange studie konden afronden en dat zij een eed hebben afgelegd, mensen te helpen met hun opgedane kennis.

  •  Constaterend komt het er op neer dat de assistente met een kleine opleiding u duidelijk maakt, dat veel drinken en een paar paracetamol wonderen kunnen verrichten.

Ziektes en narigheid met uw gezondheid komen niet altijd in hun tijd en soms kun wil je gewoon niet wachten en verlang je enige aandacht, want daar heb je recht op. Nu wil ik niet terugkomen op de goede oude tijd, maar toen waren artsen nog artsen, begaan met hun patiënten en altijd stand-by.

Bovendien kom ik uit een verwenland wat gezondheidszorg betreft, en is het behoorlijk wennen aan een dergelijke policy.

Het lijkt wel of je hier dood en nog net niet begraven moet zijn, willen de heren in actie komen. Als deze gezondheidszorg moet zijn waar Den Haag zo trots op is, kan het mij gestolen worden en hoop ik nooit zeer acuut iets te mankeren, want je bent overgeleverd aan assistentes, paracetamol en een afspraaktelefoon.


©maydana

02-05-11

Vandaag Osama-Bin Laden-dag!



Vanmorgen om 6.15 uur sloeg ik in alle onschuld mijn oogjes open en dacht, allez het is maandagmorgen en werk aan de winkel. Nog enigszins slaperig, want ik had toch wel comateus geslapen, baande ik me een weg naar de keuken. Gedachten; Nespresso en wellicht staat George Clooney op te me wachten. Radio aan, computer en zie daar, berichten over de dood van Bin Laden overstroomden me. Was het een gerucht, of hadden ze de bandiet echt te pakken. Het nieuws was nogal warrig, en ik dacht, wacht het rustig af! Want er was toch enige verwarring over Obama en Osama.

Maar binnen het beruchte kwartiertje kreeg ik toch alle informatie, over de slachtpartij van een verwend miljonairszoontje.

Oei, dat was dik hout zaag met planken, als de berichtgeving juist was. De CIA had korte metten gemaakt en was een villa binnengevallen, waarbij Osama de gang van zaken niet meer kon navertellen.

De beelden van 9/11 schoten als een video door mijn hoofd en ik dacht, dit is nu je beloning voor al die onschuldige doden. Obama had zijn akkoord gegeven en Busch had zeker een heel slechte ochtend.

Mijn computer was inmiddels opgestart, en op Twitter werd ik overspoeld door berichten van zijn dood. De normale ochtendbegroeting werd gemakshalve maar even vergeten, en iedereen was vol over de dood van Bin Laden. Overigens had iedereen ook een mening! Opluchting, of sarcastische opmerkingen, ieder zijn smaak! Ook ik voelde even een lichte opluchting, maar besefte tevens, dat de ene zijn dood, andere tot vreselijke gedachten kon brengen, en we moeten rekenen op vergeldingsacties. De nieuwe terroristen zullen opstaan en de dood van Bin laden zullen wreken. Bij onze Oosterburen hebben ze althans- weliswaar vóór de dood van Bin Laden – een stelletje terroristen opgepakt, die blijkbaar onaardige dingen van plan waren in een heuse mensenmassa.

Vandaag dus Osama Bin Laden maandag!

Al het andere nieuws raakt op de achtergrond, en radio 1 is een soort van Osama-radio geworden, want het gaat nergens anders meer over. Zelfs het proces Wilders raakt op de achtergrond, en zal kwaad bloed zetten bij Wilders, te worden overschaduwd door een terrorist.

Graag had ik vandaag een uitgebreid debat willen horen over Pippa. Ja, Pippa Middleton, het ineens zeer beroemde zusje van Kate, die vrijdag in het huwelijk trad met een Engelse prins. Want als er iemand de show stal, was het Pippa!

Oké, de rest van de week zullen we wel weer Bin Laden op ons bordje krijgen, waarbij Pauw &Witteman, beslist Maarten van Rossem zullen uitnodigen, en dat is dan weer het leuke aan dit. Kan ik weer glimlachen!

Deze Kafka-achtige vertoning was in ieder geval een maandagmorgen, waarbij starproblemen om de dag te beginnen, niet aan de orde waren. We werden pardoes in alle vroegte in het diepe gegooid, en waren ook direct wakker!
Want de euforie begon al heel vroeg.

Onze eigen Minister president verkondigde; gelukkig die afschuwelijke man,  en dat is bepaald geen uitspraak voor een Minister president. Denken mag, zeggen is nog iets anders! Wat me overigens opvalt, is dat zelfs verslaggevers zich voortdurend vergissen in Obama en Osama…

Laten we vooral niet vergeten dat deze euforie niet lang zal duren, en uiteindelijk wraak ons leven zal beïnvloeden. Waakzaamheid is geboden!

© Maydana 2 mei 2011

27-03-11

Rode Loper!

We kenden elkaar al een paar kwartier! Ook hadden we veel gemeenschappelijke interesses. Op de duur werden we vriendinnen en deelden veel dingen in ons leven. Ondanks mijn lange verblijf in het buitenland, bleven we contact met elkaar houden. Was ik weer eens in ons kikkerlandje, zagen we elkaar en maakten tijd! Ze was eigengereid, had een eigen mening en vaak moest je opboksen tegen haar waterval van woorden. Maar we waren aan elkaar gewaagd, en soms vertelde ik haar genadeloos de waarheid, iets wat vriendinnen kunnen doen.

Tijdens mijn afwezigheid, had ze kennis gemaakt met een BN-er. Voordat ik om de hoek mocht kijken, woonde ze samen en verdwaalde ze in de sprookjeswereld van het Bn-er zijn!

Oké, haar leven, en ik kreeg het akelige gevoel dat ze zich aardig thuis voelde op de rode loper en de altijd aanwezige camera’s. Na mijn terugkomst in Nederland, sleepte ze me overal mee naar toe, en na een paar keer werd me duidelijk dat dit niet mijn wereld was. Ik vroeg haar me niet meer uit te willen nodigen voor die Privé-feestjes en optredens van haar versgebakken verovering. Een middagje op haar terras, was goed genoeg! Graag zonder andere Bn-er’s, een volk waarbij ik me uiterst ongemakkelijk bij voelde, in de ontstane schijnwereld. Die momenten werden schaars, want haar leven was een drukte van belang, onze wereld werd ineens beperkt met wat telefoontjes en sms-jes.
Soms hoorden we maanden niets van elkaar, en eerlijk gezegd vond ik het prima zo!

Een mooi voorbeeld was, dat ik tijdens de terugreis vanuit Italië, stopte in een Duitse stad om even op adem te komen. De werkdruk was behoorlijk geweest, en mijn voornemen om in keer terug te rijden strandde. Hotel zoeken, maar dat viel niet mee! Bij één hotel werd ik bijna buiten gekeken, de dame aan de receptie meldde mij dat er voor mij geen plaats was, tenzij ik vooraf wilde betalen. Ik dacht, in zo een hotel wil ik niet eens een nachtje slapen. Ik liep naar buiten, en zij liep achter mij aan. Toen ik naar mijn auto liep, riep ze nog, mevrouw ik heb nog wel een kamer! Mijn auto bleek meer indruk op haar te maken, als de verwilderde kop van mij ná een lange reis. Nee, dank u! Ik vond een goed onderkomen, waar moeders de vrouw de scepter zwaaide.

Even voor 22.00 uur kreeg ik een sms, hoe gaat en waar ben je? Ik zit in A….en ben doodmoe, luidde mijn sms terug. Tien seconden later, wij zitten ook hier in A…in hotel “Onwelkom” . Het betrof dat hotel waar ik was geweigerd. “Kom je morgen vroeg ontbijten”was de vraag. Dat wilde ik meemaken en ik zei ja! Het gezicht van de receptioniste, wilde ik niet missen als ik daar morgen naar binnen zou stappen.

De volgende morgen werd ik ontvangen door mijn vriendin met haar Bn-er, de dame in kwestie keek haar ogen uit en wist niet hoe te handelen, en begroette mij op zeer uitbundige wijze. Ik keurde haar geen blik waardig. Dit verhaal is dus maar een klein voorbeeld, als je bekend en beroemd bent. Schijnwereld, niet mijn ding!

Het laatste wat ik heb meegemaakt was haar verjaardag, die werd gevierd op een heus landgoed! Daar kon ik niet onderuit! Of ik foto’s wilde maken. Ik bedacht ineens, goed idee, kan ik me verschuilen achter mijn lens. Het bonte gezelschap van zogenaamde belangrijke mensen deed zijn intrede en ik, ik werd als het haar uitkwam voorgesteld, als dé fotograaf.

Oh, wat grappig, riepen ze in koor, heb je haar ingehuurd? Ineens was ik niet meer haar vriendin van vele jaren!
Ze zwemt in genot om te drijven op het succes van haar partner, en zuigt de ‘belangstelling’ op als een drug.

Afgelopen vrijdag was daar dan eindelijk het verlossende telefoontje. Je past niet meer in mijn wereld, was haar boodschap. Ik liet haar uitpraten en zei toen ; ‘Dat komt goed uit’ zei ik, wilde in ieder geval mijn vriendschap met jou ook beëindigen. Want echte vrienden laten hun voetsporen achter in mijn hart, jij trapt alleen maar!

Ik wens je veel succes op de rode loper!

Een ineens ging de zon voor me schijnen, ik hoefde me niet meer groot te houden en komedie te spelen, vrij! Ook een gedumpte vriendschap kan soms een opluchting zijn!



© Maydana

24-03-11

Open brief aan de dader!

Open brief aan dader!


Deze brief zul je misschien nooit lezen, maar de drang hem te schrijven kunnen ze niet langer onderdrukken. Er was teveel tijd voorbij gegaan voor dat ze de moed konden opbrengen, hun gevoelens aan het papier toe te vertrouwen.

Je hebt een groot stuk van vele levens vernietigd, achterlatend vol onmacht, agressie, intense woede en wraakgevoelens. Iedere vorm van leven had je uit hun lichamen weggezogen.

Teveel jaren van hun leven lagen in jouw handen. Je was hun schaduw, hun stalker! Je leefde in een fantasiewereld, die niets meer met de werkelijkheid had te maken. Als pathologische leugenaar leefde je in de jouw eigen gecreëerde wereld.

Maar je hebt meer mensen in je poel van verderf gestort. En nooit zul jij begrijpen wat je onschuldige hebt aangedaan. Je leefde van manipulatie, en altijd die eeuwige ontkenning. Je zult altijd blijven ontkennen en iedere schuld verwijzen naar het land der fabelen.

Hoe kunnen ze in godsnaam verder leven met deze littekens, die hun zielen ontsieren. Hoe sterk moeten ze blijven om te kunnen overleven met deze zware last die jij op hun schouders hebt gelegd? Zonder enige vorm van spijt draafde je door hun leven, denkend dat jij slachtoffer bent van je eigen fantasieën. Je leeft je leven verder, je slachtoffer(s) achterlatend in wanhoop en verdriet, elke nieuwe dag en dag vol angst en wantrouwen.

Ze zou zich bevrijdt willen voelen van woede of wraakgevoelens. De onmenselijke lange jaren van ‘vluchten’ willen vergeten. Maar jij zult nooit kunnen begrijpen wat je slachtoffers hebt aangedaan door je gedrag, agressie, manipulatie en leugens. Ze willen jouw woorden vergeten; ik zal niet eerder rusten voordat een ieder kiest voor de vrijwillige dood. Maar eigenlijk waren ze al dood, geen gevoel, wereldvreemd, zich schuilhoudend voor jou.

Wat is er toch misgegaan in jouw leven? Waarom wilde je de levens van onschuldige manipuleren? Waarom maak je levens van anderen tot een hel en zadel je ze op met schuldgevoelens.
Je ontneemt je slachtoffers de gelegenheid een harmonieus leven te leiden, je verminkt hun persoonlijkheid en ziel, ondermijnt hun eigenwaarde.

Slachtoffers hebben geen empathie. Ze kunnen niet vergeven, en vooral niet vergeten!

Maar voor jou komt ooit de dag des oordeels. Hopelijk zullen rechters meedogenloos over je oordelen, want je bent ziek in je hoofd, en een pathologische leugenaar, en eens zul jij je moeten verantwoorden voor al dat leed wat je hebt aangericht,

Niemand mag levens van anderen zo manipuleren, zo intens misbruiken dat zij niet meer in staat zijn een normaal leven te leiden, zonder de eeuwige angst.

In naam van je slachtoffers…


© Maydana

16-03-11

UP_DATE Het verdriet van Femke,slachtoffer van seksueel misbruik, deel 2.


Het verdriet van Femke, slachtoffer van seksueel misbruik, deel 2.










  •  Ik besefte heel goed dat de advocaat zijn werk moest doen en dat zijn “cliënt” belangrijk is, maar kon niemand zich voorstellen hoe ik me voelde; zo vernederd, vol schaamte en onbegrepen. Toen de strafrechtelijke procedure liep en hij uiteindelijk na vele jaren voor de rechter moest verschijnen, was het voor mij een totale ontgoocheling dat er op basis van procedurefouten, veroorzaakt door het korps. De toenmalige officier van Justitie Mr. R. was verbijsterd en vroeg onmiddellijk Hoger Beroep aan en ik hoopte op gerechtigheid. Maar steeds opnieuw werd de rechtszaak uitgesteld. Mijn zenuwen maakten overuren en ik voelde me afschuwelijk en smerig. Steeds opnieuw beleefde ik het doorgemaakte in mijn gedachten; die vreselijke tijd dat deze man mij bijna dagelijks seksueel misbruikte en ik doodging van schaamte en angst.

Nog steeds was ik doodsbang voor deze duivel! Dat ik die afschuwelijke ervaring opnieuw zou moeten vertellen voor de rechtbank, hij in datzelfde gebouw aanwezig zou zijn. Dat ik oog in oog met hem zou komen te staan, was voor mij een ondraaglijke gedachte.

Niet weer, niet opnieuw, mijn angst was zo groot! Ik wilde met deze smerige zaak niets meer te maken hebben. Tien jaar lang hadden angst en walging deel uit gemaakt van mijn leven. Laat me toch met rust? Waarom was er toch niemand die me wilde helpen? Niemand die tegen me zei; “ Femke, het is voorbij, het was alleen maar een nare droom” . Nee, het was geen droom, één afschuwelijke nachtmerrie die mijn hele leven bleef beheersen.



  • Ik was toen nog zo klein en bang, en hij had zoveel macht………vreemd, ik voel nog steeds die duivelse macht. Het gevoel hebbende dat hij altijd een vorm van macht over mij zal blijven uitoefenen en ik kan dit niet onderdrukken. Als ik een motoragent zie, duik ik weg en het angstzweet breekt me uit. Deze man was grenzeloos!

Toch probeer ik een beetje te leven, een klein beetje positief te denken, maar ik voel me zo beschadigd, voor altijd! Ik weet zeker dat ik een mooi leven had kunnen hebben en misschien wel als ieder ander meisje, onbezorgd had kunnen genieten van mijn jeugd!Deze perverse man heeft me voor mijn hele leven getekend!
Als ik nu veilig in mijn bed lig denk ik vaak, hopelijk word ik morgen niet meer wakker en dan overvalt mij weer dat gevoel van onmacht, de enorme boosheid, dat intense verdriet, en onveiligheid.

Toen ik de oproep van de rechtbank kwam om toch te moeten getuigen, heb ik eerlijk gezegd alles geprobeerd om er onderuit te komen, ik stuurde brieven naar de rechtbank, naar de Officier van justitie. Mijn therapeute die mij al jaren onder behandelde ondersteunde mij, mijn vader en moeder schreven brieven, ook mijn huisarts, maar het mocht niet baten, ik moest getuigen.

Vreemd genoeg had de Advocaat -Generaal ons telefonisch medegedeeld dat ik niet hoefde te komen. Maar zoals opnieuw bleek waren al deze beloften alleen maar loze woorden!
Mijn vader probeerde toch nog een aantal afspraken te maken over het verloop van het verhoor met de advocaat –generaal. Hierbij werd overeengekomen dat ik beslist niet geconfronteerd zou worden met de dader en dat mijn vader tijdens het verhoor naast mij mocht zitten. Toen ik deze zekerheid had gekregen, dacht ik; ‘Overwin je angst , beschouw het als een afrekening met het verleden en bouw aan een nieuwe toekomst ‘.

In mei 2002 was de dag des Oordeels.
Mijn zenuwen waren tot het uiterste gespannen en met lood in mijn schoenen gingen we richting Den Bosch. Om 11.00 uur dienden wij aanwezig zijn. Omdat een rechtszaak voor ons, was uitgelopen moesten we meer dan één uur wachten. Ik voelde me met de minuut slechter en wilde alleen nog maar naar huis.
Ineens stond de deurwaarder voor ons en zei; “ Jonge dame, het is uw beurt, maar u gaat wel alleen naar binnen.” Mijn vader protesteerde hevig en refereerde aan de afspraken welke waren gemaakt. Geen schijn van kans!

Mijn vader stond erop, zoals overeengekomen dat hij mij zou mogen begeleiden. De deurwaarder deed moeilijk, en uiteindelijk werd toegestaan dat mijn vader mij mocht begeleiden. In de rechtzaal werd onmiddellijk door de rechters bepaald, dat mijn vader achter in de zaal diende te gaan zitten en ik vooraan, helemaal alleen aan een tafeltje.

Doodsbang dat ik alleen zonder de hulp van mijn vader dit moest doorstaan, begon ik te huilen. Mijn vader wees de voorzitter op de gemaakte afspraken waarbij hij als antwoord kreeg; “ Mijnheer het is niet de gewoonte dat u uitmaakt wat hier gebeurd, wij beslissen hier en over gemaakte afspraken weet ik niets”. De Advocaat –Generaal zei geen woord, ondanks zijn gedane beloftes. Mijn vader begreep er niets van en stond erop dat hij naast mij mocht plaatsnemen. Opnieuw zei de voorzitter dat dit niet de gewoonte was en vroeg zelfs aan de dader of hij hiermede akkoord ging. Hij vertoonde een arrogante glimlach en zei zeer beslist nee. Daar werd naar geluisterd, maar mijn vader hield voet bij stuk. De paniek werd steeds groter en een enorme angst maakte zich van mij meester. Ik voelde nog steeds de angst voor deze duivel, en pijn van al die jaren hadden zich opgestapeld en langzaam voelde ik de grond onder me wegzakken.
Na veel geharrewar werd door de rechter besloten dat ik niet meer mocht getuigen.

Pas toen ik de rechtzaal had verlaten, realiseerde ik me dat dit voor de dader alleen maar positief was, en ik had spijt dat ik niet in staat bleek, mijn verhaal en getuigenis af te leggen. Waarom begrepen de rechters niet waarom ik zo bang was? Bang voor deze duivel in schaapskleren die mijn leven met zijn perverse seks tot de dag van heden beheerste.Waarom was er niemand die me wilde helpen?

Zo vaak had ik mijn verhaal al moeten vertellen, de afschuwelijke studioverhoren, de vreselijke dingen die ik tot in elk detail en de schaamte die ik voelde.

Ik ben er nog steeds slecht aan toe en niemand dit te willen begrijpen. Wat willen ze toch allemaal van mij? Ik heb toch gedaan wat ik moest doen? Nu ben ik zover dat ik niet meer wil. Het is genoeg geweest…ik wil leven zonder angst!
Soms overvalt mij de gedachte dat ik beter nooit aangifte van dit seksuele misbruik had moeten doen. Ik belandde in een voor mij uiterst precaire positie, waarbij ik het gevoel had dat deze “rechtszaak” aan alle kanten stonk, rechters die luisteren naar de dader, mij als slachtoffer negeerden, en van waarheidsvinding geen sprake was.
De gedachte dat hij dagelijks weer slachtoffers zal maken, maakte me ziek. Ziet dan niemand dat deze man een perverse psychopaat is?

Ik hoop alleen nog maar dat andere kinderen eerder durven te praten. Hopelijk maakt hij nog eens de “grote fout” waar ik als slachtoffer alleen nog maar op mag hopen en komt dan er gerechtigheid die nu ver te zoeken was.
Ik wil er niets meer mee te maken hebben, moet proberen die afschuwelijke periode uit mijnleven te verbannen. Mijn boosheid en onmacht leren hanteren, maar wel wil ik graag dat heel veel mensen mijn verhaal lezen, misschien geeft mij dat dan een beter gevoel.
Wil weer onbezorgd kunnen leven, weg met die vreselijke gedachten wat deze man mij heeft aangedaan.

Voor al die kinderen welke zijn of nog worden misbruikt, doe aangifte, vertel iedereen wat je is overkomen, zoek hulp vooral bij je ouders en schaam je niet, want jij bent niet schuldig voor wat er met je is gebeurd.

Dit was het verhaal van Femke, slachtoffer van een perverse seksmaniak en machtswellusteling.

( niets uit deze publicatie mag zonder toestemming worden gebruikt )


© Maydana

04-03-11

Het verdriet van Femke, slachtoffer van jarenlang seksueel misbruik!

Ze vertelde mij van Femke, een meisje dat jarenlang seksueel was misbruikt. Ik keek haar enigszins verbaasd aan en vroeg; ‘ Hoe weet je dit allemaal?’.


Ik heb het dossier van de rechtbank, verslagen, verhoren en getuigenissen, en werd misselijk van al die gegevens.God, wat was dat schunnig en pervers.“Hoe kom je aan die gegevens, dit soort van dossiers zijn toch uitsluitend voor de rechtbank”?

Ze zei: “ Soms heb je het geluk, om dit soort van stukken in handen te krijgen, en ik heb er lang over gedaan om het te bestuderen, smerig en pervers. Soms had ik het gevoel te moeten kotsen, Jezus, die vent was echt gestoord, zowel geestelijk als seksueel. Maar ik vond dat ik het moest lezen, tenslotte had ik recht op de waarheid.‘Zal ik proberen contact met haar op te nemen’ vroeg ik, misschien wil ze mij haar verhaal vertellen.“Misschien”, zei ze, maar reken daar maar niet op. Ze is zo gesloten als een oester, bovendien is op korte termijn de laatste rechtszaak.“Ik ga het proberen, heb jij haar telefoonnummer”? Misschien ga ik ook naar de rechtszaak. “Ik wens je veel geluk,’ zei ze, ik moet er niet aan denken weer naar die vuiligheid te luisteren.Ik kreeg haar telefoonnummer, en probeerde contact met Femke te krijgen. Ze was schuw en teruggetrokken, vertrouwde mij niet en probeerde me af te schepen.

Na een aantal weken was ze bereid mij te ontmoeten en we spraken af in haar woonplaats, voor haar een vertrouwde omgeving. Ik zag een jonge, moderne vrouw van bijna negentien jaar, slank en met een paar prachtige ogen, vol verdriet!

Het verhaal van Femke, slachtoffer van seksueel misbruik, waarvan de dader acht jaar na dato, glimlachend de rechtzaal verliet met in zijn zak VRIJSPRAAK!

Na vele, lange gesprekken had Femke besloten haar ervaringen over de rechtelijke macht, het Openbaar Ministerie, hulpverlening en advocaten met mij te delen om haar ongelooflijke verdriet, onmacht en onrechtvaardigheid proberen een plaats te geven in haar nog jonge leven. Deze inmiddels jonge vrouw is getekend voor het leven door pervers seksueel misbruik van de ex-vriend van haar moeder. Een moeder die door werkzaamheden de zorg voor Femke destijds overdroeg aan de toenmalige vriend, welke de gelegenheid gebruikte om het toen negenjarige meisje op perverse manier jarenlang te misbruiken.

Na deze rechtelijke “dwaling” heeft Femke mij gevraagd haar verhaal en ervaringen te publiceren, u inzicht te geven in een wirwar van gedachten en frustraties, welke Femke´s leven nog dagelijks beheersen. Haar angsten en pijn over het seksuele misbruik, haar wantrouwen voor mannen, haar ongeloof in onze rechtstaat en democratie, waar slachtoffers als Femke altijd slachtoffers zullen blijven, waar rechters blunderen, waar advocaten glunderen en waar iedere hulpverlening heeft gefaald.

Hoe kunnen ouders hun kinderen nog beschermen tegen dit soort van perverse lieden die kinderen seksueel misbruiken, hun lichaam en geest verminken en rechters door vrijspraak daders altijd beschermen en hun slachtoffers veroordelen tot levenslang!


Volgende week het verhaal van Femke.


© Maydana

03-03-11

Boeren, burgers en buitenlui!

Streekmarkt Delden Overijssel
               

Boeren, burgers en buitenlui!




In een ver verleden waren streekproducten doodgewoon. Boeren produceerden groente, vlees, eieren, jam en gingen met hun producten naar een centrale plaats om deze aan de man te brengen. In die tijd was dus biologisch voedsel een normaal verschijnsel.

Geen rozen uit Kenia, peultjes uit Egypte, bloemkool uit een ver land. Nee, gewoon streekproducten.

In Overijssel wordt iedere zaterdag in Delden een streekmarkt gehouden, met producten puur natuur! Centraal gelegen komen de boeren bijeen, bij de Blasiuskerk in Delden, met hun prachtige, goudeerlijke producten. Vanaf 9.00 uur tot 15.00 uur kunt u terecht, om te ervaren hoe het was in een lang vervlogen tijd! De sfeer doet ouderwets en nostalgisch aan, maar is vooral oergezellig!

Misschien een poging om de kiloknallers te vergeten, en ons te richten op de producten die de boeren met hart en ziel hebben geproduceerd. U vindt er het prachtige varkensvlees Bentheimer Bunte, het varken dat een goed leven heeft gehad, waarbij u de smaak proeft van echt vlees. De grote dikke karbonaden zijn voor de echte vleesliefhebber een streling voor de tong. Een beetje peper en zout en u proeft, wat u moet proeven!

Eigengemaakte jams en chutney, kaas en vooral ouderwetse groenten, die al lang in de vergetelheid zijn geraak, zoals pastinaak en schorseneren. Een kok is aanwezig om u de geheimen te leren van het koken van deze vergeten groenten. Proeven mag ook!

De producenten besteden veel aandacht aan hun producten. Je kunt met de boer in gesprek, en een praatje houden, hoe er vroeger werd gegeten. Maar ook vragen over zijn product, is altijd wel een aangename gespreksstof. Want willen we niet allemaal graag weten, wat we eten? Steeds meer gaan we over op biologisch, maar weten we wel zeker als we naar onze grootgrutter stappen, dat de vermelding biologisch ook voldoet aan onze eisen? Vroeger was het heel gewoon, er werd verbouwd, je verkocht je teelt, en je wist als koper dat het goed was.

In Frankrijk is dit heel normaal, daar is er elke dag markt met zelfgedeelte groeten en fruit. Je weet wat je koopt, en vooral je weet wat je eet! De boeren varen er wel bij, en uw gezondheid qua voedsel is gegarandeerd.

Laat u verrassen, een weelde van eigen grond!

Tot ziens a.s. zaterdag in Delden, ben er ook, voor een fotoreportage.

© maydana




26-02-11

Tachtigjarige humor!

Afgelopen vrijdag moest ik even langs mijn huisarts om een briefje van het ziekenhuis af te geven. Op zich niets bijzonders! Maar lessen getrokken uit het verleden, ga ik meestal voor dit soort akkevietjes rond een uur of vier, om de drukte voor het weekend te ontlopen.
Toen ik de praktijk binnenstapte, stond een oudere vrouw te wachten voor het loket en de verdere bezetting was één wachtende patiënt. Zo, dacht ik dat heb je weer mooi uitgezocht muts!

De assistenten liepen heen een weer, achter en voor mijn idee kogelvrij glas, en de oudere dame in kwestie stond geduldig te wachten tot het raampje zou worden geopend. Ik ging op gewenste afstand staan, om haar privacy te waarborgen. Ineens hoorde ik haar zuchten, en kon er niets anders van maken, dat zij al een tijdje stond te wachten.
Eindelijk ging het ‘kogelvrije’ glas open, en de assistente zei; mevrouw de uitslag is 5.4.

Even heerste er een doodse stilte, waarbij de oude dame in onvervalst Twents riep; ‘ Das is dus goat, ik vret al veertien dagen gewokte groente en de boxer zakt me von de kont af . En leg mi dat eens oet dan’, riep ze verontwaardig. Mijn lachspieren begonnen te werken en ik moest me mezelf tot de orde roepen niet in proesten uit te barsten.

De assistente vertrok geen spier van haar gezicht, laat staan dat er een glimlach te voorschijn kwam, en zei streng: ‘U moet gewoon zo doorgaan ’.

De oude dame zei verontwaardigt; ‘Ik word volgende week tachtig jaor, en zo vret ik me niet naar de dood, want nog even en ik kan met min knieën doar de tralies vreten ‘. ( vertaling; nog even en ik kan samen met de konijnen door de tralies vreten). Deze gevatte oudere dame had de lachers op haar hand, althans de aanwezige wachtende patiënt en mijn persoon.

Ze keek de assistente kwaadaardig aan en riep;’Geen denken aan, ik ga direct een visje halen en heerlijk eten’. Dan maar een paar jaartjes minder, maar lekker eten zal ik, ben toch geen konijn!
Ze maakte aanstalten te vertrekken en zei nog de laatste woorden; ‘Ik ben dat gezeur van jullie zat, en gewokte groente eet ik ook niet meer, tot ziens op mijn begrafenis.

Kwiek verliet ze de praktijk en ik bleef glimlachen. Prachtig, vond ik dit voorval! Ik gaf mijn brief van het ziekenhuis aan de verbijsterde assistente, en verliet eveneens de praktijk.

Buiten gekomen, zag ik de oude dame haar scooter starten, helm op en met opgeheven hoofd vertrok ze met niet geringe snelheid.
Later, toen ik richting huis reed en de viskraam passeerde, zag ik haar staan, ze stond heerlijk te smullen van haar visje. Ik dacht; als je nu zo tachtig jaar bent geworden, moet je dan nog moeilijk doen over lekker eten?



© Maydana

21-02-11

Is er toch meer tussen hemel en aarde?

Is er meer tussen hemel en aarde?


Er zijn van die dagen dat ik aan mezelf ga twijfelen. Is dit toeval of gebeurd dit gewoon? Nu ben ik een nogal nuchter typetje, en door mijn vak niet gauw van de wijs te brengen. Maar één ding heb ik geleerd in mijn aardse bestaan, toeval bestaat niet. Wat er ook gebeurd, er is altijd een reden voor en het antwoord op een bepaalde gebeurtenis, laat ooit lang op zich wachten.

Vanmorgen zat er een bijzondere mail in mijn postbox. Ik kende Femke van onze sociale mediacontacten, en zo nu en dan hadden we oppervlakkig contact. Ná mijn postbox te gelezen, was haar mail als laatste aan de beurt.

“ Hoi Maydana, lang niet gesproken, hoe is het ermee? Gaat het wel goed met je? “

Vreemd mailtje, en vooral verrassend! Wat een interesse ineens! Wellicht zult u denken , mens waar maak je drukte over, maar dit soort van beleefdheidsmails waren onze mailbox nog nooit gepasseerd. Ik antwoord, alles prima!

“Ja, ik heb de afgelopen nacht van je gedroomd en van je dochter”. Heb je eigenlijk wel een dochter?

Verbazing alom aan mijn kant. Dus mail terug en spottend gevraagd, dat zal dan wel een ware nachtmerrie zijn geweest!

“Droom was niet eng of angstig! Het was een verhaal van berusting! Het was goed zo…klinkt dat niet vreemd?”

Nu begon ik me toch serieus ongerust te maken, en wilde het fijne ervan weten.

“Ik wilde je het eigenlijk eerst niet vertellen, maar het was zo bijzonder dat ik het graag met je wilde delen”. Maar ik hoop dat ik je geen pijn doe….

“Je nam afscheid van je dochter, je was moedig en sterk”.

Ik schrok, had ze het over mijn overleden dochtertje? Waarbij ik altijd nog na zoveel jaren, de pijn en onmacht voelde?

“Inderdaad, je dochter was overleden! Vreemd, ik ken dat verhaal helemaal niet van jou. Het was goed met haar, ze had rust gevonden en jij moest het loslaten.”

“Sorry, maar ik vond het zo bijzonder over iemand te dromen, en dan nog wel zo een droom, terwijl we elkaar nauwelijks of niet kennen.” Ik weet niet helemaal de droom meer, maar dit is zo ongeveer, wat ik me kan herinneren.”

Beste lezer, ik ben geen zweverig type, en zij ook niet! Maar toch konden we dit met elkaar delen. Vreemd genoeg gaf het mij een zeer bevredigend gevoel, en zou ik dan eindelijk kunnen berusten? Toeval, of is er meer tussen hemel en aarde?

© Maydana