Paul Zornig Show 23 juli 2011

Verblijvend op een afgelegen stukje ALM, voor natuurfotografie in het uiterste zuiden van Duitsland, dicht tegen de Franse grens, kreeg ik van radio Apeldoorn het verzoek voor een interview. Daar de hoogte van mijn verblijf, blijkbaar toch een behoorlijk obstakel bleek te zijn, zowel voor mobiel als laptop, was de vraag mijn "Interview" maar op papier te zetten en via een "postduif "proberen te verzenden. Hoera, het was na veel vijven en zessen gelukt, en op zaterdagavond werd in de Paul Zornig show, het interview voorgelezen. Wil u allen daarvan laten meegenieten en wens u veel leesplezier!



Met je hoofd in de wolken!

Über denn Wolken, kan die Freiheit grensenlos sein, zong Reinhard Mey in mijn jonge jaren. Dit gevoel overspoelde me toen ik enige dagen geleden vertrok, om mijn opdracht af te maken, die in juni j.l. wegens omstandigheden moest worden afgebroken. Mijn opdrachtgever had een huis voor me gehuurd, en vol goede moed vertrok ik uit het polderland, richting Parel van de Black Forrest, om foto’s te maken van de mooiste plekjes.

“Miepje”van de navigatie leidde me feilloos naar het opgegeven adres. Hoger, en hoger werd het bergpad, met naast me, een eindeloze afgrond. Even had ik het gevoel, dat ik richting Hemelse poort werd genavigeerd. De weg werd smaller en smaller, en mijn oog nam een hutje waar, midden op een Alm, waar koeien met immense klokken, het ritme van de regen aangaven. Want het regende pijpenstelen! Waarschijnlijk heeft mijn opdrachtgever gedacht, ik wil natuurfotografie, dan zul je ook in de natuur wonen. De regen en mist wegdenkend, zou het inderdaad bij mooi weer een hemels plekje zijn. De Zonnegod had het laten afweten en de nijdige regenduiveltjes zou me wel leren. Oké, ben niet voor een gat te vangen, dus aan de slag.

Reinhard Mey had gelijk, “Boven de wolken, kan de vrijheid grenzeloos zijn”, maar dit was wel echt richting Hemel en ik begreep ineens de groet “Grüss Gott, want dan ben je heel dichtbij. Ik ontwikkelde ter plaatse een Heidisyndroom, en vroeg me af wanneer de bekende Peter mij een bezoekje zal brengen.Voorlopig waren de koeien een aangenaam gezelschap, de kippen kakelden en iedere morgen werd ik eigenaar van veel verse eieren.

De mist omringde mijn hutje, de wolken dreven in razende snelheid richting Italië en de regenduivels waren nog steeds boos. Het houtvuur knetterde en de koeienbellen werden mijn wekker, maar een ochtend in de bergen, omringd door mist, blijft toch een belevenis.

Mocht u ooit het idee hebben, hier op vakantie te gaan en uw thuisblijvers een kaartje te sturen, denk dan aan mij, want veel van die foto’s zijn van mijn hand en verblijden uw achterblijvers.

Deze “Heidi” worstelt zich nog maar een paar dagen door de mist, maar geniet toch van de vrijheid der wolken. Tot gauw, in het Hollandse polderland!

© maydana  de Paul Zornig Show Radio Apeldoorn

Interview Tekstroulette

Wederom een opvallende verschijning op de vroege ochtend. Maydana omschrijft zichzelf als een allochtoon die volledig is geïntegreerd, inmiddels zelfs een Hollandse klompenmeid! In 2006 teruggekeerd naar het polderland, ná vele omzwervingen over de aardbol. Haar anonimiteit op Twitter geeft een mysterieus en spannend tintje. ”Genesteld in de mooiste provincie van Nederland, waar stilte en rust mijn dagelijkse compagnon zijn. Ver weg van beeld en geluid! ”



Twitternaam: Maydana

Echte naam: Maydana Char

Bio: Kattenliefhebber, waarom? Omdat katten eigengereid zijn, karakter hebben en negen levens!

Nieuwsjunk; verslaafd aan nieuws en politiek.

Mislukte fotograaf, maar met negen levens valt er altijd nog iets te leren.

Mediterraans bloed vloeit rijkelijk door mijn aderen. Mijn familie heeft behoorlijk rondgekeken, langs de zonnige kant van de mediterrane kust, met het daarbij behorende temperament.

Columnist, evenals fotograaf totale mislukking, maar creëer met woorden mijn eigen wereld.

Ex-expat, ooit getrouwd met een wereldreiziger die zonodig voor een grote firma de wereld wilde verbeteren, en onze huisraad die voordurend in containers de wereld verkende.

Ex-correspondent; door opdrachtgever naar België afgeserveerd om verslag te doen van het proces over de grootste Belgische misdadiger ooit, Dutroux.



Waarom moeten wij jou volgen?

Niemand moet mij volgen! Je mag, wilt of kunt me volgen om welke redenen dan ook. Persoonlijk heb ik natuurlijk voorkeuren, tweeps die ik intensief volg. Sommige zijn nieuwsgierig wie er achter de eeuwige sluier zit, sommige blijven, het merendeel haakt af. Voor velen ben ik uiterst sociaal, voor andere bikkelhard. Blijkbaar een deel van mijn negen levens. Soms te kritisch, misschien een te negatieve eigenschap, één ongelovige Thomas, die altijd wil weten, waar, waarom en wanneer!



Ambitie in 140 tekens

Ambitie, in 140 tekens? Mmm, ik streef naar een zo volledig mogelijke tweet, met de zin en onzin! Soms ambieer ik in 140 tekens een slangenkuil te creëren. Maar of ik dit echt ambieer? Nee, hangt af van mijn creatieve geest van die dag….soms heb ik helemaal geen ambitie en laat ik voor één of twee dagen de 140 tekens voor wat ze zijn….blanco!



Omschrijf jezelf als tweep

Middelmatig, zal ik maar zeggen! Soms scherpzinnig, soms een beetje dom! Als Alzheimer light één dag overslaat mij te vergezellen ben ik een leuke, oprechte en altijd eerlijke tweep.Zal mijn trouwe volgers elke morgen een geweldige dag wensen en zo veel mogelijk persoonlijk begroeten.


Wat heb je gestudeerd? Waar? Waarom? Hoelang?

Wat: Communicatiewetenschappen, en twee jaar rechten uit pure nieuwsgierigheid

Waar: Universiteit München

Waarom: Omdat ik een creatieve geest ben, en verslaafd was aan beeld en geluid

Hoelang: vier jaar, inclusief extra vak en twee jaar rechten



Wat gaan wij nog van je zien?

Tegenvraag; wat willen jullie nog van mij zien? Mijn gezicht zonder sluier? Dan moet ik iedereen teleurstellen, het blijft mijn geheim. Het geheim van de negen levens, mystiek uit het Oosten. Door studie misschien nog betere foto’s, of een column á la Youp van’t Hek, wie zal het zeggen. Hoewel, deze ambitie is iets te hoog gegrepen. Maar dromen mag!



Je mag één volgtip geven. Wie oh wie?

Eigenlijk heb ik veel volgtips, maar de vraag is één. Oké, dat wordt @paulZornig, omdat we elke morgen koffie/thee drinken, ons op mooie dagen terugtrekken in ons virtuele tuinprieel, en de dag doornemen. En als de ‘Dag niet lacht ‘ hij het zonnetje in mijn timeline is. Toch wil ik vermelden, dat er meer ‘zonnetjes ‘ zijn die mijn timeline in helder licht veranderen. Jammer, dat ik die niet mag noemen!

 
Interview Tekstroulette

Bereikbaarheid huisarts!

U hebt vast ook wel eens het gevoel dat u dringend advies nodig heeft van uw huisarts.
De kwaal waar u eigenlijk geen aandacht aan wilde schenken, verergerd zich en blijkt een bezoek aan de huisarts noodzakelijk.

Natuurlijk valt u dan buiten de afspraakuren, want die zijn vanaf 9.30 uur tot 10.00 uur en een telefoontje naar de assistente resulteert in het antwoord, vandaag geen mogelijkheid tot consult! Op zo een moment vraag ik me altijd af waarom ik eigenlijk bel, want ik kan me nooit aan de indruk onttrekken dat ze me wil afschepen met Paracetamol.

Natuurlijk is een afspraak op diezelfde dag onmogelijk, maar morgen kan het laat in de middag. Ondertussen zit je te worstelen met je probleem en je merkt dat je kwaaltje steeds erger wordt en de gedachte dat je nog een nacht en meer dan een halve dag er mee zit, maken je al gauw tot hypochonder.

Maar je denkt slim te zijn, afgepoeierd door de assistente, wacht je geduldig tot het 17.00 uur is. Je rijdt naar de Huisartsenpost, waar drie supermeiden koffie zitten te drinken en je geen blik waardig keuren.

Ondertussen is een kwartier vergaan. Mevrouw, heeft u een afspraak! Nee, ik kom net van mijn huisarts maar kon niet meer worden geholpen. Dus, kom ik maar hier na toe.

‘Dat gaat zomaar niet’, zegt ze beslist, zo te zien kan u daar best mee wachten tot morgen. Ik keek haar doordringend aan en voelde een soort van agressie opkomen. Inmiddels waren er twee artsen de assistentenkamer binnen gekomen met uiteraard koffie in hun handen, dus niet aan het werk.

Ja, maar het zit vlak bij mijn ogen en is helemaal dik, het doet pijn en ik vraag alleen maar of iemand er even naar wil kijken. Vijf minuutjes, meer vraag ik niet. ‘Regels zijn regels’, zei ze pinnig. Natuurlijk, dat was ik even vergeten, dit land bestaat uitsluitend uit regels en artsen zijn geen artsen meer, maar ambtenaren die werken van 9.00 tot 17.00 uur en nauwelijks bereikbaar. Wel te verstaan topambtenaren met een riant salaris.

•  Waarom geloof ik toch niet meer in een roeping, maar uitsluitend aan de gedachte van een dikke bankrekening.

•  Vergeten deze dat zij op kosten van de gemeenschap hun ellenlange studie konden afronden en dat zij een eed hebben afgelegd, mensen te helpen met hun opgedane kennis.

•  Constaterend komt het er op neer dat de assistente met een kleine opleiding u duidelijk maakt, dat veel drinken en een paar paracetamol wonderen kunnen verrichten.

Ziektes en narigheid met uw gezondheid komen niet altijd in hun tijd en soms kun wil je gewoon niet wachten en verlang je enige aandacht, want daar heb je recht op. Nu wil ik niet terugkomen op de goede oude tijd, maar toen waren artsen nog artsen, begaan met hun patiënten en altijd stand-by.

Bovendien kom ik uit een verwenland wat gezondheidszorg betreft, en is het behoorlijk wennen aan een dergelijke policy.

Het lijkt wel of je hier dood en nog net niet begraven moet zijn, willen de heren in actie komen. Als deze gezondheidszorg moet zijn waar Den Haag zo trots op is, kan het mij gestolen worden en hoop ik nooit zeer acuut iets te mankeren, want je bent overgeleverd aan assistentes, paracetamol en een afspraaktelefoon.


©maydana

Vandaag Osama-Bin Laden-dag!

Vanmorgen om 6.15 uur sloeg ik in alle onschuld mijn oogjes open en dacht, allez het is maandagmorgen en werk aan de winkel. Nog enigszins slaperig, want ik had toch wel comateus geslapen, baande ik me een weg naar de keuken. Gedachten; Nespresso en wellicht staat George Clooney op te me wachten. Radio aan, computer en zie daar, berichten over de dood van Bin Laden overstroomden me. Was het een gerucht, of hadden ze de bandiet echt te pakken. Het nieuws was nogal warrig, en ik dacht, wacht het rustig af! Want er was toch enige verwarring over Obama en Osama.

Maar binnen het beruchte kwartiertje kreeg ik toch alle informatie, over de slachtpartij van een verwend miljonairszoontje.

Oei, dat was dik hout zaag met planken, als de berichtgeving juist was. De CIA had korte metten gemaakt en was een villa binnengevallen, waarbij Osama de gang van zaken niet meer kon navertellen.

De beelden van 9/11 schoten als een video door mijn hoofd en ik dacht, dit is nu je beloning voor al die onschuldige doden. Obama had zijn akkoord gegeven en Busch had zeker een heel slechte ochtend.

Mijn computer was inmiddels opgestart, en op Twitter werd ik overspoeld door berichten van zijn dood. De normale ochtendbegroeting werd gemakshalve maar even vergeten, en iedereen was vol over de dood van Bin Laden. Overigens had iedereen ook een mening! Opluchting, of sarcastische opmerkingen, ieder zijn smaak! Ook ik voelde even een lichte opluchting, maar besefte tevens, dat de ene zijn dood, andere tot vreselijke gedachten kon brengen, en we moeten rekenen op vergeldingsacties. De nieuwe terroristen zullen opstaan en de dood van Bin laden zullen wreken. Bij onze Oosterburen hebben ze althans- weliswaar vóór de dood van Bin Laden – een stelletje terroristen opgepakt, die blijkbaar onaardige dingen van plan waren in een heuse mensenmassa.

Vandaag dus Osama Bin Laden maandag!

Al het andere nieuws raakt op de achtergrond, en radio 1 is een soort van Osama-radio geworden, want het gaat nergens anders meer over. Zelfs het proces Wilders raakt op de achtergrond, en zal kwaad bloed zetten bij Wilders, te worden overschaduwd door een terrorist.

Graag had ik vandaag een uitgebreid debat willen horen over Pippa. Ja, Pippa Middleton, het ineens zeer beroemde zusje van Kate, die vrijdag in het huwelijk trad met een Engelse prins. Want als er iemand de show stal, was het Pippa!

Oké, de rest van de week zullen we wel weer Bin Laden op ons bordje krijgen, waarbij Pauw &Witteman, beslist Maarten van Rossem zullen uitnodigen, en dat is dan weer het leuke aan dit. Kan ik weer glimlachen!

Deze Kafka-achtige vertoning was in ieder geval een maandagmorgen, waarbij starproblemen om de dag te beginnen, niet aan de orde waren. We werden pardoes in alle vroegte in het diepe gegooid, en waren ook direct wakker!
Want de euforie begon al heel vroeg.

Onze eigen Minister president verkondigde; gelukkig die afschuwelijke man,  en dat is bepaald geen uitspraak voor een Minister president. Denken mag, zeggen is nog iets anders! Wat me overigens opvalt, is dat zelfs verslaggevers zich voortdurend vergissen in Obama en Osama…

Laten we vooral niet vergeten dat deze euforie niet lang zal duren, en uiteindelijk wraak ons leven zal beïnvloeden. Waakzaamheid is geboden!

© Maydana 2 mei 2011

Rode Loper!

We kenden elkaar al een paar kwartier! Ook hadden we veel gemeenschappelijke interesses. Op de duur werden we vriendinnen en deelden veel dingen in ons leven. Ondanks mijn lange verblijf in het buitenland, bleven we contact met elkaar houden. Was ik weer eens in ons kikkerlandje, zagen we elkaar en maakten tijd! Ze was eigengereid, had een eigen mening en vaak moest je opboksen tegen haar waterval van woorden. Maar we waren aan elkaar gewaagd, en soms vertelde ik haar genadeloos de waarheid, iets wat vriendinnen kunnen doen.

Tijdens mijn afwezigheid, had ze kennis gemaakt met een BN-er. Voordat ik om de hoek mocht kijken, woonde ze samen en verdwaalde ze in de sprookjeswereld van het Bn-er zijn!

Oké, haar leven, en ik kreeg het akelige gevoel dat ze zich aardig thuis voelde op de rode loper en de altijd aanwezige camera’s. Na mijn terugkomst in Nederland, sleepte ze me overal mee naar toe, en na een paar keer werd me duidelijk dat dit niet mijn wereld was. Ik vroeg haar me niet meer uit te willen nodigen voor die Privé-feestjes en optredens van haar versgebakken verovering. Een middagje op haar terras, was goed genoeg! Graag zonder andere Bn-er’s, een volk waarbij ik me uiterst ongemakkelijk bij voelde, in de ontstane schijnwereld. Die momenten werden schaars, want haar leven was een drukte van belang, onze wereld werd ineens beperkt met wat telefoontjes en sms-jes.
Soms hoorden we maanden niets van elkaar, en eerlijk gezegd vond ik het prima zo!

Een mooi voorbeeld was, dat ik tijdens de terugreis vanuit Italië, stopte in een Duitse stad om even op adem te komen. De werkdruk was behoorlijk geweest, en mijn voornemen om in keer terug te rijden strandde. Hotel zoeken, maar dat viel niet mee! Bij één hotel werd ik bijna buiten gekeken, de dame aan de receptie meldde mij dat er voor mij geen plaats was, tenzij ik vooraf wilde betalen. Ik dacht, in zo een hotel wil ik niet eens een nachtje slapen. Ik liep naar buiten, en zij liep achter mij aan. Toen ik naar mijn auto liep, riep ze nog, mevrouw ik heb nog wel een kamer! Mijn auto bleek meer indruk op haar te maken, als de verwilderde kop van mij ná een lange reis. Nee, dank u! Ik vond een goed onderkomen, waar moeders de vrouw de scepter zwaaide.

Even voor 22.00 uur kreeg ik een sms, hoe gaat en waar ben je? Ik zit in A….en ben doodmoe, luidde mijn sms terug. Tien seconden later, wij zitten ook hier in A…in hotel “Onwelkom” . Het betrof dat hotel waar ik was geweigerd. “Kom je morgen vroeg ontbijten”was de vraag. Dat wilde ik meemaken en ik zei ja! Het gezicht van de receptioniste, wilde ik niet missen als ik daar morgen naar binnen zou stappen.

De volgende morgen werd ik ontvangen door mijn vriendin met haar Bn-er, de dame in kwestie keek haar ogen uit en wist niet hoe te handelen, en begroette mij op zeer uitbundige wijze. Ik keurde haar geen blik waardig. Dit verhaal is dus maar een klein voorbeeld, als je bekend en beroemd bent. Schijnwereld, niet mijn ding!

Het laatste wat ik heb meegemaakt was haar verjaardag, die werd gevierd op een heus landgoed! Daar kon ik niet onderuit! Of ik foto’s wilde maken. Ik bedacht ineens, goed idee, kan ik me verschuilen achter mijn lens. Het bonte gezelschap van zogenaamde belangrijke mensen deed zijn intrede en ik, ik werd als het haar uitkwam voorgesteld, als dé fotograaf.

Oh, wat grappig, riepen ze in koor, heb je haar ingehuurd? Ineens was ik niet meer haar vriendin van vele jaren!
Ze zwemt in genot om te drijven op het succes van haar partner, en zuigt de ‘belangstelling’ op als een drug.

Afgelopen vrijdag was daar dan eindelijk het verlossende telefoontje. Je past niet meer in mijn wereld, was haar boodschap. Ik liet haar uitpraten en zei toen ; ‘Dat komt goed uit’ zei ik, wilde in ieder geval mijn vriendschap met jou ook beëindigen. Want echte vrienden laten hun voetsporen achter in mijn hart, jij trapt alleen maar!

Ik wens je veel succes op de rode loper!

Een ineens ging de zon voor me schijnen, ik hoefde me niet meer groot te houden en komedie te spelen, vrij! Ook een gedumpte vriendschap kan soms een opluchting zijn!



© Maydana

Open brief aan de dader!

Open brief aan dader!


Deze brief zul je misschien nooit lezen, maar de drang hem te schrijven kunnen ze niet langer onderdrukken. Er was teveel tijd voorbij gegaan voor dat ze de moed konden opbrengen, hun gevoelens aan het papier toe te vertrouwen.

Je hebt een groot stuk van vele levens vernietigd, achterlatend vol onmacht, agressie, intense woede en wraakgevoelens. Iedere vorm van leven had je uit hun lichamen weggezogen.

Teveel jaren van hun leven lagen in jouw handen. Je was hun schaduw, hun stalker! Je leefde in een fantasiewereld, die niets meer met de werkelijkheid had te maken. Als pathologische leugenaar leefde je in de jouw eigen gecreëerde wereld.

Maar je hebt meer mensen in je poel van verderf gestort. En nooit zul jij begrijpen wat je onschuldige hebt aangedaan. Je leefde van manipulatie, en altijd die eeuwige ontkenning. Je zult altijd blijven ontkennen en iedere schuld verwijzen naar het land der fabelen.

Hoe kunnen ze in godsnaam verder leven met deze littekens, die hun zielen ontsieren. Hoe sterk moeten ze blijven om te kunnen overleven met deze zware last die jij op hun schouders hebt gelegd? Zonder enige vorm van spijt draafde je door hun leven, denkend dat jij slachtoffer bent van je eigen fantasieën. Je leeft je leven verder, je slachtoffer(s) achterlatend in wanhoop en verdriet, elke nieuwe dag en dag vol angst en wantrouwen.

Ze zou zich bevrijdt willen voelen van woede of wraakgevoelens. De onmenselijke lange jaren van ‘vluchten’ willen vergeten. Maar jij zult nooit kunnen begrijpen wat je slachtoffers hebt aangedaan door je gedrag, agressie, manipulatie en leugens. Ze willen jouw woorden vergeten; ik zal niet eerder rusten voordat een ieder kiest voor de vrijwillige dood. Maar eigenlijk waren ze al dood, geen gevoel, wereldvreemd, zich schuilhoudend voor jou.

Wat is er toch misgegaan in jouw leven? Waarom wilde je de levens van onschuldige manipuleren? Waarom maak je levens van anderen tot een hel en zadel je ze op met schuldgevoelens.
Je ontneemt je slachtoffers de gelegenheid een harmonieus leven te leiden, je verminkt hun persoonlijkheid en ziel, ondermijnt hun eigenwaarde.

Slachtoffers hebben geen empathie. Ze kunnen niet vergeven, en vooral niet vergeten!

Maar voor jou komt ooit de dag des oordeels. Hopelijk zullen rechters meedogenloos over je oordelen, want je bent ziek in je hoofd, en een pathologische leugenaar, en eens zul jij je moeten verantwoorden voor al dat leed wat je hebt aangericht,

Niemand mag levens van anderen zo manipuleren, zo intens misbruiken dat zij niet meer in staat zijn een normaal leven te leiden, zonder de eeuwige angst.

In naam van je slachtoffers…


© Maydana

UP_DATE Het verdriet van Femke,slachtoffer van seksueel misbruik, deel 2.

Het verdriet van Femke, slachtoffer van seksueel misbruik, deel 2.

•  Ik besefte heel goed dat de advocaat zijn werk moest doen en dat zijn “cliënt” belangrijk is, maar kon niemand zich voorstellen hoe ik me voelde; zo vernederd, vol schaamte en onbegrepen. Toen de strafrechtelijke procedure liep en hij uiteindelijk na vele jaren voor de rechter moest verschijnen, was het voor mij een totale ontgoocheling dat er op basis van procedurefouten, veroorzaakt door het korps. De toenmalige officier van Justitie Mr. R. was verbijsterd en vroeg onmiddellijk Hoger Beroep aan en ik hoopte op gerechtigheid. Maar steeds opnieuw werd de rechtszaak uitgesteld. Mijn zenuwen maakten overuren en ik voelde me afschuwelijk en smerig. Steeds opnieuw beleefde ik het doorgemaakte in mijn gedachten; die vreselijke tijd dat deze man mij bijna dagelijks seksueel misbruikte en ik doodging van schaamte en angst.

Nog steeds was ik doodsbang voor deze duivel! Dat ik die afschuwelijke ervaring opnieuw zou moeten vertellen voor de rechtbank, hij in datzelfde gebouw aanwezig zou zijn. Dat ik oog in oog met hem zou komen te staan, was voor mij een ondraaglijke gedachte.

Niet weer, niet opnieuw, mijn angst was zo groot! Ik wilde met deze smerige zaak niets meer te maken hebben. Tien jaar lang hadden angst en walging deel uit gemaakt van mijn leven. Laat me toch met rust? Waarom was er toch niemand die me wilde helpen? Niemand die tegen me zei; “ Femke, het is voorbij, het was alleen maar een nare droom” . Nee, het was geen droom, één afschuwelijke nachtmerrie die mijn hele leven bleef beheersen.

• Ik was toen nog zo klein en bang, en hij had zoveel macht………vreemd, ik voel nog steeds die duivelse macht. Het gevoel hebbende dat hij altijd een vorm van macht over mij zal blijven uitoefenen en ik kan dit niet onderdrukken. Als ik een motoragent zie, duik ik weg en het angstzweet breekt me uit. Deze man was grenzeloos!

Toch probeer ik een beetje te leven, een klein beetje positief te denken, maar ik voel me zo beschadigd, voor altijd! Ik weet zeker dat ik een mooi leven had kunnen hebben en misschien wel als ieder ander meisje, onbezorgd had kunnen genieten van mijn jeugd!Deze perverse man heeft me voor mijn hele leven getekend!
Als ik nu veilig in mijn bed lig denk ik vaak, hopelijk word ik morgen niet meer wakker en dan overvalt mij weer dat gevoel van onmacht, de enorme boosheid, dat intense verdriet, en onveiligheid.

Toen ik de oproep van de rechtbank kwam om toch te moeten getuigen, heb ik eerlijk gezegd alles geprobeerd om er onderuit te komen, ik stuurde brieven naar de rechtbank, naar de Officier van justitie. Mijn therapeute die mij al jaren onder behandelde ondersteunde mij, mijn vader en moeder schreven brieven, ook mijn huisarts, maar het mocht niet baten, ik moest getuigen.

Vreemd genoeg had de Advocaat -Generaal ons telefonisch medegedeeld dat ik niet hoefde te komen. Maar zoals opnieuw bleek waren al deze beloften alleen maar loze woorden!
Mijn vader probeerde toch nog een aantal afspraken te maken over het verloop van het verhoor met de advocaat –generaal. Hierbij werd overeengekomen dat ik beslist niet geconfronteerd zou worden met de dader en dat mijn vader tijdens het verhoor naast mij mocht zitten. Toen ik deze zekerheid had gekregen, dacht ik; ‘Overwin je angst , beschouw het als een afrekening met het verleden en bouw aan een nieuwe toekomst ‘.

In mei 2002 was de dag des Oordeels.
Mijn zenuwen waren tot het uiterste gespannen en met lood in mijn schoenen gingen we richting Den Bosch. Om 11.00 uur dienden wij aanwezig zijn. Omdat een rechtszaak voor ons, was uitgelopen moesten we meer dan één uur wachten. Ik voelde me met de minuut slechter en wilde alleen nog maar naar huis.
Ineens stond de deurwaarder voor ons en zei; “ Jonge dame, het is uw beurt, maar u gaat wel alleen naar binnen.” Mijn vader protesteerde hevig en refereerde aan de afspraken welke waren gemaakt. Geen schijn van kans!

Mijn vader stond erop, zoals overeengekomen dat hij mij zou mogen begeleiden. De deurwaarder deed moeilijk, en uiteindelijk werd toegestaan dat mijn vader mij mocht begeleiden. In de rechtzaal werd onmiddellijk door de rechters bepaald, dat mijn vader achter in de zaal diende te gaan zitten en ik vooraan, helemaal alleen aan een tafeltje.

Doodsbang dat ik alleen zonder de hulp van mijn vader dit moest doorstaan, begon ik te huilen. Mijn vader wees de voorzitter op de gemaakte afspraken waarbij hij als antwoord kreeg; “ Mijnheer het is niet de gewoonte dat u uitmaakt wat hier gebeurd, wij beslissen hier en over gemaakte afspraken weet ik niets”. De Advocaat –Generaal zei geen woord, ondanks zijn gedane beloftes. Mijn vader begreep er niets van en stond erop dat hij naast mij mocht plaatsnemen. Opnieuw zei de voorzitter dat dit niet de gewoonte was en vroeg zelfs aan de dader of hij hiermede akkoord ging. Hij vertoonde een arrogante glimlach en zei zeer beslist nee. Daar werd naar geluisterd, maar mijn vader hield voet bij stuk. De paniek werd steeds groter en een enorme angst maakte zich van mij meester. Ik voelde nog steeds de angst voor deze duivel, en pijn van al die jaren hadden zich opgestapeld en langzaam voelde ik de grond onder me wegzakken.
Na veel geharrewar werd door de rechter besloten dat ik niet meer mocht getuigen.

Pas toen ik de rechtzaal had verlaten, realiseerde ik me dat dit voor de dader alleen maar positief was, en ik had spijt dat ik niet in staat bleek, mijn verhaal en getuigenis af te leggen. Waarom begrepen de rechters niet waarom ik zo bang was? Bang voor deze duivel in schaapskleren die mijn leven met zijn perverse seks tot de dag van heden beheerste.Waarom was er niemand die me wilde helpen?

Zo vaak had ik mijn verhaal al moeten vertellen, de afschuwelijke studioverhoren, de vreselijke dingen die ik tot in elk detail en de schaamte die ik voelde.

Ik ben er nog steeds slecht aan toe en niemand dit te willen begrijpen. Wat willen ze toch allemaal van mij? Ik heb toch gedaan wat ik moest doen? Nu ben ik zover dat ik niet meer wil. Het is genoeg geweest…ik wil leven zonder angst!
Soms overvalt mij de gedachte dat ik beter nooit aangifte van dit seksuele misbruik had moeten doen. Ik belandde in een voor mij uiterst precaire positie, waarbij ik het gevoel had dat deze “rechtszaak” aan alle kanten stonk, rechters die luisteren naar de dader, mij als slachtoffer negeerden, en van waarheidsvinding geen sprake was.
De gedachte dat hij dagelijks weer slachtoffers zal maken, maakte me ziek. Ziet dan niemand dat deze man een perverse psychopaat is?

Ik hoop alleen nog maar dat andere kinderen eerder durven te praten. Hopelijk maakt hij nog eens de “grote fout” waar ik als slachtoffer alleen nog maar op mag hopen en komt dan er gerechtigheid die nu ver te zoeken was.
Ik wil er niets meer mee te maken hebben, moet proberen die afschuwelijke periode uit mijnleven te verbannen. Mijn boosheid en onmacht leren hanteren, maar wel wil ik graag dat heel veel mensen mijn verhaal lezen, misschien geeft mij dat dan een beter gevoel.
Wil weer onbezorgd kunnen leven, weg met die vreselijke gedachten wat deze man mij heeft aangedaan.

Voor al die kinderen welke zijn of nog worden misbruikt, doe aangifte, vertel iedereen wat je is overkomen, zoek hulp vooral bij je ouders en schaam je niet, want jij bent niet schuldig voor wat er met je is gebeurd.

Dit was het verhaal van Femke, slachtoffer van een perverse seksmaniak en machtswellusteling.

( niets uit deze publicatie mag zonder toestemming worden gebruikt )


© Maydana