God heeft een mobiel!

God heeft een mobiel!

Afgelopen week las ik een artikel waarbij men een half jaar in de gelegenheid wordt gesteld,te bellen met God. Tot mijn grote verbazing zag ik aan het einde van genoemd artikel ook nog een nummer staan. God gaat onder het gewone volk. De hedendaagse techniek is doorgedrongen tot het paradijs, en de uitverkoren provider mag zich in de hemel prijzen. Nu is God niet meer één van de jongste, en de vraag die bij mij opkwam, natuurlijk weer die bodemloze nieuwsgierigheid, voor welk mobiel hij heeft gekozen en hoeveel belminuten en hoeveel gratis sms-jes, maar vooral welk deuntje!

Als ik naar mijn bejaarde moeder keek, en die was is in verhouding genomen natuurlijk nog piepjong in vergelijk met God, is mijn vraag, zou God net zo een bejaardenmobiel hebben? En veel te grote mobiel met één knop, die onnatuurlijk blauw gaat oplichten als hij overgaat.
Uren heb ik gezeten, om mijn moeder de eenvoudige handeling van de blauwe knop in te prenten. Mam, je hoeft alleen maar op die knop te drukken en de rest gaat vanzelf.
Ja, ja, riep ze dan uiterst geïrriteerd, nu weet ik het wel. Oké, zei ik, dan ik bel je even, en natuurlijk ging het fout en mijn lieverd drukte op allerlei plaatsen, behalve op die blauwe knop. Zou het bij God hetzelfde gaan, vroeg ik me af? Of zou een van de opperengelen eindeloos geduld hebben gehad, onze lieve Heer de fijne kneepjes van de mobiel bij te brengen? Blauw knopje indrukken, lieve Heer zal de opperengel mening maal hebben geroepen.
In tijd van crisis en narigheid is het “IN” je geloof op te vijzelen. Blijkbaar dient dat als houvast in een slechte tijd. We leggen de theorie van Darwin naast ons neer en storten ons op het geloof. In de hoop dat hij ons door de crisis zal heen slepen.
Blijkbaar heeft God ineens de X-factor en is uitgerust met de onmisbare mobiel.
Wanneer het precies was, weet ik niet meer, maar een tijdje geleden kon je God een brief schrijven, nu kun je bellen en misschien heeft hij over een tijdje een e-mail adres. Wie zal het zeggen. God, op de technische toer en bereikbaar voor iedereen.
Kunnen we voordat we het aardse met het hemelse verruilen alvast onze grieven kenbaar maken, want tenslotte heeft hij ons heel veel uit te leggen.
Scheelt straks in de hemelse wachttijd, en is God alvast op de hoogte van onze vragen. Kan de afdeling administratieve opperengelen alles alvast op orde brengen en bij binnenkomst, alleen nog maar afvinken. Ben benieuwd hoe hij Andries Knevel zal beoordelen, met zijn twijfels over de zesdaagse werkzaamheden. Misschien heeft Knevel bij nader inzien alvast Gods mobiel gebeld en zijn verontschuldigingen aangeboden.

Natuurlijk allemaal flauwe kul, het is een kunstproject. De kunstenaar wil met dit kunstwerk God bereikbaar maken voor iedereen. De moderne mens met zijn onmisbare mobiel kan God bereiken, en hem raadplegen.
Of u antwoord krijgt is een ander verhaal. Misschien is dat pas in de wachttijd op het hemelse pad van het hiernamaals.
Voor dat ik het vergeet; het nummer van God is 06-44244901.


© Maydana

Het kriebelt weer!

Het kriebelt weer!

Als de eerste zonnestralen zich laten zien begint mijn lijf ongevraagd te kriebelen, instinctief voel ik dat ik weer naar mijn stad moet, Parijs. Krioelend tussen miljoenen mensen voel ik de rust en stilte die zich meester maken van mijn lichaam en geest. Als een soort trekvogel wil je terug daar waar je thuis hoort. Een zachte bries tilt je op en met de snelheid van 300km per uur brengt de Thalys mij veilig naar Gard du Nord. Bij het uitstappen voel ik de grond van Parijs, ik ruikt Parijs en blijf staan om de lucht op te snuiven als een verslaafde.

Met mijn ogen gesloten besef ik dat ik weer daar ben waar mijn roots liggen. Ik besluit zoals altijd langzaam naar de uitgang te lopen om vooral de eerste 10 minuten echt te beseffen, ik ben er weer. Mijn medepassagiers duwen en trekken om zo snel mogelijk de uitgang te bereiken, maar vooral als eerste een taxi te bemachtigen die ze naar het hotel zal brengen. Nee, ik heb geen haast, langzaam slenter ik naar de uitgang, zie tientallen bij de taxiplaats staan en loop naar links om naar mijn geliefde Afrikaanse Koffiehuis te gaan en mij te verzadigen aan een heerlijk kop koffie, zo groot en nergens in Parijs te verkrijgen.

Aangekomen vlei ik me neer op het terras, tussen de palmbomen en sluit mijn ogen, ik ben er weer. "Bonjour Madam, ", zegt de altijd vriendelijke Afrikaanse eigenaar, fijn u weer te zien, alles goed met U? 'Perfecte moi', roep ik, daar ben er weer en ga volop genieten. Ik krijg een extra grote mok met koffie en geniet met volle teugen. De rust begint in mijn lijf zijn werk te doen, de zachte zonnestralen prikkelen mijn huid. Bij mijn laatste slok besef ik dat het een soort van dwangmatig iets is, om steeds weer terug te keren. Langzaam sta ik op en vraag mijn Afrikaanse gastheer hoeveel ik moet betalen. Een grijs verschijnt op zijn gezicht en hij lacht zijn witte tanden bloot, 'Van het huis, Madam' ik verheug mij elke keer u weer te zien. We nemen afscheid en ik geef hem een dikke kus op zijn voorhoofd.

Ik loop weer richting Gard du Nord en bij de taxistandplaats is de rust weergekeerd. Tientallen taxi's staan de wachten op de volgende Thalys met toeristen. Ik vraag de eerste beste mij naar Montparnasse te brengen.

Montparnasse, de wijk van kunstenaars en schrijvers.Het is een levendige wijk, een oud stukje Parijs. Er liggen vele voetstappen van beroemdheden, zoals Picasso, Balise Cendrars krabbelde hier zijn gedachten op papier, Rodin en Balzac, maar ook Hemingway schreef hier enkele bladzijden van zijn roman Fiësta. Generaties lang waren studeerden hier schilders en beeldhouwers aan de Académie de la Grande Chaumiére. De muzen voelde zich thuis in Montparnasse. Er woonden veel artiesten zoals Eric Satie en Man Ray. Maar ook in dit prachtige stukje Parijs heeft de vernieuwing toegeslagen en Montparnasse is veranderd. Maar voor mij nog altijd het mooiste plekje om te verblijven.

Duizenden taxi's rijden door Parijs, meestal bestuurd door allochtonen zoals Marokkanen en vooral Algerijnen. Steeds opnieuw een belevenis om met de taxi van de ene naar de andere kant van Parijs te toeren. Een onvoorstelbare stuurmanskunst, kennis van wijken en straten, het ongelofelijke geduld waarmee de chauffeur de krioelende auto's ontwijkt, met enig geluk zonder deuken. Ik raad u aan niet om 16.00uur te beginnen aan een taxirit, dan staat Parijs in de file en kun je over de daken van de auto's lopen en is de Metro een betere optie. Montparnasse is voor mijn gevoel het meest makkelijke om allerlei 'bezienswaardigheden 'te bezoeken. Het metrostation ligt dichtbij en de wereld onder Parijs is een wereld op zich.

Ik nestel mij in de Rue Daguerre, vlak bij Cimetiére du Pére Lachaise, de begraafplaats der onsterfelijke. Steeds opnieuw heb ik een plattegrond nodig om de weg te vinden in dit stenen labyrint der doden. De vele onsterfelijke dezer aarde die hun laatste rustplaats hebben gevonden. Fraaie grafzerken, soms pompeus andere vervallen en armzalig, volgen elkaar op in de eindeloze rij. De grote bomen, de bankjes en de geplaveide lanen, maken van een middag Pére du Lachaise weer een onvergetelijke indruk. Altijd bezoek ik even het graf van de kleine nachtegaal Edith Piaf, Jim Morrison en Dalida. Maar ook Moliere sla ik niet over. Genietend van de eindeloze rust en stilte, bedenk ik als ik ooit in Parijs sterf wil ik hier begraven worden. Vlak voordat de poorten sluiten neem ik weer afscheid en loop richting Montmatre, de rosse buurt met zoveel charme. Montmatre was in de vorige eeuw nog een landelijke streek met wijngaarden en molens. Er zijn nog genoeg stille hoekjes, niet waar de toeristen komen,het fraaie uitzicht te bewonderen. Montmatre was een voormalig kunstenaarsdorp. Ik bewonder nog even de Sacre Coeur en beslis dat ik morgen terugkom voor een bezoek zoals altijd. Ik eindig op de Place du Tertre en geniet van een heerlijk avondmaal met een goed glas wijn. Hier kun je urenlang zitten en kijken, tussen de talloze schilders en bohémiens, het prachtige uitzicht over de miljoenenstad en geen enkele moeite hebben de stilte te voelen waar je naar verlangd.

Mijn eerste nacht in Parijs. Het oude, zeer goed gerenoveerde intieme Franse Hotel geeft me het gevoel te zijn beland in een sprookje van Duizend en één Nacht. Alle kamers hebben een ander thema, en mijn kamer past geheel bij mij. Ik open de vensters en geniet nog even na van de altijd bruisende en enerverende stad, een stad die nooit slaapt. De volgende dag na een uitgebreid ontbijt loop ik richting Sacre Coeur, ik neem deze keer de trappen, maar constateer dat mijn conditie die van een natte dweil is en sta regelmatig als een oud paard te hijgen. Kort voor de laatste trappen geef ik het maar op en plof neer. Ik kijk richting stad en zie in de verte de Eiffeltoren, maar zie ook Parijs in al zijn glorie. De zon heeft haar stralen verdeeld over de miljoenenstad. Even de stilte voelen van de Sacre Coeur, zijn prachtige entree, de mooie indrukwekkende beelden en de duizend brandende kaarsjes en alleen maar fluisterende mensen. Later neem ik nog even een kijkje op de Marokkaanse markt, snuffel wat rond en doe enkele aankopen.

Laptop, een fles water en een taxi die me afzet bij Ponte du Neuf. Genietend van de Seine, kijkend naar de zwervers onder de brug en mijn fantasie sloeg weer op hol. Daar moeten toch mooie verhalen zitten, dacht ik. Ik laat me naar het Bois de Boulogne brengen, het grote bosachtige park in het welgestelde westelijke deel van de metropool, dat je vermoeide hart alles biedt. Ik zoek een van de vele bankjes uit om toch de laptop ter hand te nemen en mijn bevindingen vast te leggen. De stukjes komen bij vlagen in dansende letters op mijn beeldscherm en in verval in een melodrama-tje.

Vandaag ga ik nog naar 'het hart van de stad', Ile de la Cité. Op dit schelpachtige eiland in de Seine slenteren de bezoekers door 2000 jaar geschiedenis. Vlak bij is de Notre Dam, het Gerechtshof en de vroegere Staatsgevangenis. Het eiland is een stukje Parijs dat men niet kan overslaan. Er zijn veel restaurants, gezellige terrassen en echte Parijzenaars. Ook op het buureiland Ile St-Louis, het moeras van weleer en nu het meest kostbaarste stukje grond van de stad, laat ik vandaag mijn voetstappen achter. Ik zoek naar een klein restaurant waar ik weer even "Frans' kan zijn met de wetenschap dat morgen weer de dag van vertrek zal aanbreken.

Gard Du Nord; nog even naar mijn Afrikaanse vrienden, de laatste echte koffie, een vertederend afscheid en tot de volgende 'kriebel'. De Thalys staat al te wachten, zoek mijn coupe en tranen biggelen over mijn wangen. Dag stad van mijn roots, dag Parijs ik hou van jou, de wortels in mijn lichaam trillen en ik neem voor de zoveelste keer afscheid,..maar ik kom weer terug. Het Franse bloed zal blijven stromen in mijn aderen en mijn onvoorwaardelijke liefde voor je metropool.

©Maydana

Kreukelzone

Kreukelzone

Naarmate mijn houdbaarheidsdatum redelijk in zicht is, ondanks alle wellness- en schoonheidssalons, dure crèmes en allerlei ander hulpmiddelen, weiger ik tegenwoordig categorisch om na het opstaan in de spiegel te kijken. Als een dief in de nacht sluip ik langs de spiegels, om niet te worden geconfronteerd met de algemene kreukelzone van mijn gezicht, over de rest maar niet te spreken. De tand des tijds heeft geen enkele consideratie met mij en gaat gewoon zijn gang en knaagt er rustig op los. Ik weiger, om de nalatenschap van de over mij heen gewalste ‘vrachtwagen’ waar te nemen. Ik baan mij een weg naar de keuken, langs alle spiegels die ik overigens zelf heb opgehangen in een ver verleden, om ongezien naar de koffiemachine te komen. Knop aan, kopje eronder en dan de weg naar het toilet om het opgeslagen nachtwater te lozen.
Donders, hier hangt ook een spiegel en een blik verteld mij dat ik ’s morgens beslist niet moeders mooiste ben. Shit, ik constateer bovendien dat ik dikke ogen heb alsof ik nachtenlang aan de boemel ben geweest en mijn bed gemakshalve maar even heb overgeslagen. Nee, dus, de dikke opgezette ogen heb ik te danken aan een akelig klein beestje, virus genaamd die mij via allerlei omwegen heeft bereikt. Een uiterst ongenode gast!
De avond daarvoor begon ik een aantal wilde niesbuien te produceren, welgeteld dertig achter elkaar, waarbij het nodige water uit mijn ogen en neus kwamen en ik maar tot één conclusie kon komen, snip verkouden! De pakken tissues waren niet aan te dragen en ik kreeg het zo koud alsof ik express in mijn nachtjaponnetje buiten op het terras was gaan zitten om te checken of het echt wel zo koud was, als de weervrouw had verteld.

Lieve hemel, wat ben ik een gezegend mens dat mijn wederhelft, inmiddels gepensioneerd, altijd besluit een half uur later op te staan. Zo kunnen mijn kreukelzones zich langzaam herstellen en draait de teller van mijn houdbaarheidsdatum even terug, uiteraard door mijn dure crème en een plens koud water. Ik haal mijn koffie en kijk naar buiten waar de wereld wit en onschuldig lijkt. Waarom is mijn wederhelft geen beroemde plastische chirurg, waar ik gratis elke maand naar toe kan om liften, corrigeren en zuigen kan laten verrichten. Zeker zou hij dan zeggen; jij kost me meer dan ik verdien! Gelukkig is hij een rechtlijnig denkende zakenman geweest, die de realiteit niet uit het oog verliest en de opkomende ouderdom gelaten over zich heen laat gaan, overigens telt zijn gelatenheid ook voor mij. Zijn gevleugelde woorden; ik heb er geen problemen mee! Nee, natuurlijk niet, denk ik dan, die vrachtwagen slaat jou ook altijd over. Aan de andere kant is het natuurlijk wel zo, dat gezondheid de boventoon moet voeren, maar dat neemt niet weg dat ik ’s morgens een soort van spiegelfobie ontwikkel. Misschien moet ik op iedere spiegel een groot etiket plakken met de tekst CARPE DIEM.

Laatst was ik weer even in Parijs om mijn roots weer te voelen, waarbij een bezoekje aan Galerie Lafayette altijd op het programma staat. Bij de afdeling Dior sprak een verkoper mij aan en vertelde voorzichtig dat hij een prima crème in de aanbieding had, die mij minstens 10 jaar jonger zou maken, vooral goed voor mijn kreukelzone. Bah, dacht ik, deze man heeft het ook al in de gaten dat mijn houdbaarheidsdatum bijna verlopen is. Kosten van dit wondermiddel in de aanbieding euro 620. Toch goedkoper als je wederhelft plastisch chirurg is, toch?

© Maydana

Ik ben leuk!

Ik ben leuk!!
Alles wat ik altijd wilde
En nog steeds niet gelukkig zijn.
Omdat ik te zwaar aan het leven tilde,
Was er onvrede, altijd pijn.
Jaren bouwde ik om mijn gevoelens
Dikke muren van steen,
Om te beletten dat iemand me kon raken.
Maar nu willen mijn gevoelens door deze muren heen,
En mijn zorgvuldig opgebouwd pantser kraken.
Daar om zal vanaf vandaag alles anders gaan,
Dit is het begin van mijn nieuwe leven.
Vanaf vandaag zal ik anders in mijn schoenen staan,
Me meer en meer bloot geven.

Maydana

Zaanse impressie

Voorproefje Koninginnedag!

Alcohol maakt meer kapot, dan je lief is!

Alcohol maakt veel kapot…

Schrikbarende cijfers wat betreft drankmisbruik bij jongeren. Comazuipen noemt men dat. Ziekenhuizen zijn er druk mee om jonge kinderen die zich hebben ‘klemgezopen ‘ weer tot bewustzijn te brengen. Het aantal opnamen stijgt met meer dan 13%.
Artsen maken zich ernstige zorgen over het toenemende aantal , dat overmatig drank gebruikt en hierdoor in coma raken, afgezien van alle gevolgen die overmatig drankgebruik met zich mee brengt.

Jongens en meisjes doen niet voor elkaar onder, er zijn zelfs uitschieters van 5.5.Promille met dodelijk gevolg. De kinderen, want zo mag je ze wel noemen zijn gemiddeld 15 jaar, de jongste 11 jaar. Veel van deze kinderen wonen nog bij hun ouders en je vraagt je af of deze ouders niet aanwezig zijn bij het indrinken, of ze zijn ziende blind en laten dit soort van zuipfestijnen aan hun aandacht ontsnappen. Blijkbaar begint het met indrinken thuis en wordt de tocht voortgezet naar de kroeg om verder alcohol te nuttigen met als eindstation het ziekenhuis. Tien glazen is het minste, want het kan oplopen tot 20 of meer.

De aloude spot ‘Drank maakt meer kapot, dan je lief is ‘ is nog steeds van toepassing.
Het is onduidelijk waarom caissières bij supermarkten een ‘lazeroog ‘ moeten hebben om te kunnen inschatten welke leeftijd de koper van alcohol heeft, blijkbaar telt dit niet voor de kroegbaas die vrijgevig alcohol schenkt aan de aanwezige kinderen.
Is dit pure stoer doenderij of geeft dit aan dat deze jonge groep behoorlijk aandacht te kort komt door de ouderlijke macht?
Blijkbaar hebben ouders teveel aandacht voor zich zelf, om hun kinderen te wijzen op de gevolgen van overmatig drankgebruik. Zoals een drankverslaving en een geperforeerde lever. Afgezien van alle andere organen en hersenen die behoorlijk nat worden van overmatig drankgebruik.
Misschien nuttig deze jongeren eens een tijdje stage te laten lopen in een revalidatiecentrum van slachtoffers, die door alcoholgebruikers zijn aangereden of een dagje bermtoerisme om te laten zien hoeveel jongeren door overmatig alcoholgebruik de dood hebben gevonden langs de weg. Daarvan zijn teveel stille getuigen.


© Maydana