Translate

13-08-2009

Belgie voor den Ollander niet meer te betalen


Ooit zong Henk Westbroek iets over " Ik heb zo mijn twijfels over Belgie". Eerlijk gezegd ik ook. Een klein land waar alles kan, alles mag met als nationale sport het ontduiken van allerlei door de overheid opgelegde regels. Verbazingwekkend hoe inventief Belgen zijn. Banken, adviesbureaus, belastingsadviseurs geven je ongevraagde hints om de regels te kunnen ontduiken. Als geëmigreerde burger sta je paf, en stel je de vraag ' hoe is dit toch mogelijk'.
Geachte lezer, vooral geen vragen stellen, alles is hier mogelijk en geen Belg die enige scrupules heeft. Mocht je tot de " ongelukkige" horen welke worden gepakt betreffende weloverwogen corrupte handelingen, geen paniek, de rechtbanken kunnen nauwelijks de dossiers verwerken en aangespannen zaken hebben een looptijd van vele, vele jaren en als het meezit wordt het vanzelf geseponeerd.
Als goedgeaarde Belg ben je in bezit van een " eigen" advocaat en die zorgt voor eeuwig uitstel. Het zal u niet ontgaan zijn dat de zaak Dutroux al meer dan zeven jaar heeft geduurd. Uiterst frustrerend voor de ouders van de vermoorde meisjes, dat een onderzoek als de zaak Dutroux was omgeven met een geheimzinnige waas en vele vragen opriep. De Belgische justitie slaapt de slaap der eeuwigen.
Lees ik tot mijn verbazing in de krant dat veel Vlamingen "laag geletterd" zijn, een onderzoek met een dramatische uitkomst, denk ik hoe is dat nu toch mogelijk, Nederlands is een verplicht vak, net als Frans en als ik naar het programma " Tien voor Taal" keek doen die Vlamingen het toch niet slecht. Ook bij het Groot Nederlands Dictee blijkt meestal een Vlaming tot de winnaars te behoren. Hoezo laag geletterd? Dat Vlamingen ons Nederlanders rap van tong vinden is geen geheim, ze hebben enige waardering voor " Den Ollander", maar verafschuwen ons als we te dicht bij komen. Er vestigen zich dagelijks steeds meer Nederlanders in België en de Belgen vrezen voor nog meer Nederlandse enclaves. Gevestigde Nederlanders hebben enorme voordelen via de Nederlandse Fiscus. Politici maken zich druk en schreeuwen om gelijke monniken, gelijke kappen.
Kamervoorzitter Herman de Croo heeft zich laatdunkend uitgelaten over Nederland en door Nederlanders behoorlijk veel woede op zijn hals gehaald en werd vriendelijk verzocht zijn excuses aan te bieden. Woedend riep hij " Excuses aan Nederland? No way! Ik verhuis nog liever naar Wallonië. Ik blijf erbij wat ik heb gezegd en ik vermoed dat negen op de tien Vlamingen er net zo over denken. Dus waarde Nederlander u bent gewaarschuwd!
© Maydana

Zin om bekende Nederlanders te bellen?

De telefoonnummers van bekende Nederlanders liggen letterlijk op straat. Nu wordt er heel wat gegoogeld om achter informatie te komen, maar dat het mobiele nummer van onze Minister President op Google staat, mag bijzonder worden genoemd. Dat dit uiteraard niet de bedoeling is, moge duidelijk zijn. Wat blijkt nu, het GPD, de persdienst van de regionale kranten heeft een fout gemaakt, en duizenden telefoonnummers van bekende tot minder bekende Nederlanders zijn door Google geïndexeerd en op Internet belandt.
Zo waren onder meer te bereiken; Jort Kelder, Felix Meurders, Mart Smeets, maar ook het nummer van steradvocaat Gehard Spong.
Ook het mobiele nummer van Jan Peter Balkenende werd hierdoor publiek en wie zou er nu geen zin hebben, om een gezellig gesprek te voeren met JP. Of misschien zijn grieven te uiten, want tenslotte hebben we in dit land heel wat Boze Nederlanders.
Dit soort van informatie is te danken aan een lek bij het GPD, en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Daar we in dit land wars zijn van enige privacy, blijkt elke keer weer dat Google een groot aandeel heeft in het publiceren van privé-gegevens.
Vanmorgen heb ik maar een met enige willekeur gegoogeld en wat blijkt, ik kan bellen met de personen welke ik heb ingegeven, meestal nog met adres, waarvan ik zeker weet dat ze dit niet op prijs zouden stellen. Uiteraard zal ik dat niet doen, maar toch is de verleiding groot even een gezellige babbel te houden met Maarten van Rossem of Youp van ’t Hek.
Mochten de aanhangers van Geert Wilders met hem willen babbelen, zijn mobiele nummer staat op Internet.
Foutje GPD, bedankt, zullen vele bekende Nederlanders roepen. Dat wordt dus voor velen het aanvragen van een nieuw mobiel nummer, erger nog misschien wel verhuizen.
© Maydana 12 augustus 2009

06-05-2009

Moederdag


Moederdag

Het is weer zover aanstaande zondag. Dag van alle moeders, nieuwe moeders en moeders die al een tijdje mee lopen. Het kost volwassen kinderen hoofdbrekens en er wordt wat afgebeld en sms’jes vliegen over je display. Mam, vindt je het goed dat we pas laat in de middag komen, want de aanhang ( lees schoonzoon ) wil eerst naar zijn eigen moeder. Mam, dit jaar ben ik ook voor het eerst moeder, dus dat willen we vieren en gaan we daarna eerst langs mijn schoonmoeder, want die woont een paar straten verder en naar jou moeten we toch een goed uurtje rijden. Het is wat met dat Moederdaggedoe! Een van die dagen in mei die ik niet bepaald een van de leukste vind. Het ritueel herhaald zich ieder jaar opnieuw en de ‘smoesjes ‘worden steeds beter. Afstand en tijdgebrek schijnen een reden te zijn om allerlei inventieve en ingewikkelde suggesties te bedenken.

Nu ben ik persoonlijk een nogal eigenwijze moeder en zie geen enkel heil in een dag voor Moeders. Want voor moeder zijn heb ik destijds zelf gekozen, met alle consequenties van dien. Zowel voor de leuke, als minder leuke dingen. Moeder zijn is, op zich al een taak die niet met één dag in het jaar, met een bos bloemen of een doosje Merci, waardering kan brengen. Dus is de conclusie mijnerzijds; ik vind de tweede zondag in mei dus niets. Drie keer niets! Als het zogenaamde gevoel en cadeautjes moeten komen op deze speciale dag, krijg ik het gevoel dat je nageslacht een verplicht dagje moeder moeten doen, omdat die dag door wie dan ook, ooit is uitgeroepen tot de dag der Moeders.
Bovendien zie ik in winkels allerlei prularia die moeders op deze dag met ene kop thee en een warme croissant op bed geserveerd krijgen. Dan denk ik in alle wanhoop aan de kruimels die later op de dag, als moeders besluit de nachtrust in te gaan, op het laken liggen en moeders na deze vermoeide dag als een vogel pikkend de kruimels verwijderd. Dit om een goede en ongestoorde nacht zonder kriebels van kruimels te kunnen genieten.

Leuk is zo een dag voor de allerkleinsten, die krampachtig de hele week hebben gezocht naar een leuk presentje, hoofdbrekens hebben gehad over een leuk gedicht of tekening. Maar naarmate ze ouder worden wordt dat Moederdaggedoe een ware kwelling, daar meer Moeders in het spel zijn en dat moet tenslotte eerlijk worden verdeeld. En hoe doe je dat nou, zonder iemand op zijn moederlijke hart te trappen. De stress slaat toe! Menig jong echtpaar zal ruziënd moeten besluiten, welke moeder er eerst zal worden bezocht.

Jaren geleden heb ik besloten deze dag een gewone zondag te laten zijn, geen bloemen geen Merci. Want als er commercieel vanuit moet worden gegaan dat de tweede dag in mei Moeder in de watten gelegd dient te worden, blijven er bij mij nog 364 dagen over.
Verdeel je aandacht over die dagen, neem onverwachts eens een bloemetje mee, bel haar op en zeg dat je van haar houdt en vraag haar om raad. Geef haar in die 365 zo nu en dan eens extra aandacht, dat heeft meer waarde dan die ene dag in mei.
Geef haar op een gewone woensdag een bloemetje omdat je zoveel van haar houdt.
©Maydana

01-05-2009

The day after...


The day after…


Wat een prachtige dag had moeten worden, eindigde in een drama. Apeldoorn en Nederland voelen de dag erna, de gevolgen van de ‘aanslag ‘ die gisteren feestvierend Nederland op zijn kop zette. De koninklijke familie zal beseffen dat zij het doelwit waren van een aanslag, dat het zich ‘ gewoon onder het volk mengen ‘ misschien nooit meer mogelijk zal zijn. Heeft 30 april 2009 een grote ommekeer gebracht in een traditie die Nederland rijk was.
De te betreuren doden, die onverwacht op een zonnige dag werden aangereden door een waanzinnige, een soort van 9/11 actie, iets wat nauwelijks denkbaar was in ons polderland.
Apeldoorn, wordt een pelgrimsoord om te gedenken dat 30 april 2009 een zwarte dag in de Nederlandse geschiedenis zal zijn. Bloemen stromen binnen op de plaats van het onheil, kaarsjes zullen branden ter nagedachtenis van de doden.
Wat een drama! Wat een bizar gegeven.
Natuurlijk denken we, was dit te voorkomen geweest. Ik denk het niet. Het plan van deze onverlaat, heeft niemand kunnen bedenken in het ergste scenario.

De meest wilde verhalen zullen ons weer bereiken, iedereen zal weer speculeren. De dader is vannacht overleden en de ware reden zal hij meenemen in zijn graf.
We kunnen deze ‘aanslag ‘toevoegen aan de lijst van aanslagen op Pim Fortuyn en Theo van Gogh.
Ons rustige polderland is opnieuw opgeschrikt en blijkbaar niet meer zo veilig als we zelf steeds maar willen geloven.
Het drama van Koninginnedag 2009, zal altijd een stempel blijven drukken op een dag van een feestvierend Nederland.

©Maydana 1 mei 2009

10-03-2009

Wat heb ik toch met van Rossum?


Wat heb ik toch met van Rossum?

Maarten van Rossum, Amerika-deskundige en tegenwoordig polderjongen. Wel een heel andere tak van sport, zullen we maar zeggen. Eigenlijk kan het me ook niet zoveel schelen, want van Rossum heeft ongemerkt mijn hart gestolen. In welke hoedanigheid hij ook op de buis verschijnt, het is en blijft een boeiende vertoning. Zijn ironische sarcasme, zijn vlijmscherpe opmerkingen, zijn een streling voor mijn oor.
Of het nu een optreden is, want zo mag je het wel noemen, bij Pauw&Witteman of een ander actualiteitenprogramma, altijd is hij het vlaggenschip. Zijn onafscheidelijke coltruin, verwarde haren, zijn niet te evenaren rake opmerkingen, doorspekt met het nodige cynisme.
Van Rossum heeft zó zijn eigen mening over het land der onbegrensde mogelijkheden, hoewel dat tegenwoordig nog maar de vraag is, gezien de situatie in Amerika.

Van Rossum presenteert sinds kort een programma bij de NCRV over ons polderlandje. Je zou er bijna christelijk van worden. In een lichte regenjas struint hij in begeleiding van de camera de schoonheden van ons land af.
Regen of geen regen, van Rossum baant zich een weg door de modder. Op een van de eilanden of Drenthe. Van Rossum op reis in Nederland. Een grappige combinatie, NCRV en van Rossum. Niet iets wat je meteen als normaal kunt beschouwen.
Het blijft stoer met een vleugje van Rossum-saus. Je proeft het! De juist gekozen woorden, doordrenkt met zijn sarcasme, al is het maar over een Friese terp.
Maarten blijft mij boeien, ondanks zijn voornaam. Ik moet altijd denken aan een vroeger vriendje, en dat roept bij deze naam niet al te goede herinnering op. Dus noem ik hem maar van Rossum. Bovendien zou ik me goddelijk voelen als ik ook maar 20% van zijn onverstoordheid, zijn cynisme en sarcasme zou kunnen overnemen. Ik hang aan zijn lippen en misschien beantwoord dit de vraag; wat heb ik toch met van Rossum?
©Maydana 9 maart 2009

04-03-2009

De 'ongelukkige 'huisvrouw


De ‘ongelukkige huisvrouw’

De schrijfster Heleen van Rooyen is weer in opspraak. Even had ik het idee dat ze veilig en ver weg was van onze vaderlandse pers. Ineens verscheen ze weer op de platte beeldbuis en volgens wel in gelichte kringen, met een gepikt idee. Nu heb ik persoonlijk niet erg veel met deze ‘gelukkige huisvrouw ‘, want ik ben eerlijk gezegd nog niet vergeten hoe ze destijds via allerlei omwegen haar onpersoonlijkheid en slechte journalistiek promootte. Maar daar zullen we het maar niet meer over hebben!
Als ik haar geschreven werken terugvindt bij het Kruidvat en tweede hands boekhandel voor een B-prijsje, geeft het ongeveer aan welk niveau deze geletterde heeft. Een excuus, dat de Portugese zon haar hersenen heeft doen schrompelen, lijkt me nauwelijks gerechtvaardigd. In mijn ogen is ze een slechte schrijfster, die danst op het hoofd van haar slachtoffers en stiekem even wat ideeën pikt van anderen. Bovendien is haar nieuwe roman “Mannentester ‘gebaseerd op een eeuwenoud recept, in allerlei variaties, dus niets nieuws aan de schrijvershorizon.

Heleen pleegt te zeggen dat er van plagiaat geen sprake is, puur een kwestie van toeval. Nou wil het geval, dat ik geen geloof hecht in toeval, maar alleen geloof in zaken die komen en moeten komen. Zo ook dit! Heleen heeft iets gelezen of gehoord, of misschien toch wel geklikt op Chicklit.nl. Uiteindelijk kan niemand dit toetsen en ontkennen is niet moeilijk.
Maar een ding is zeker, Heleen van Rooyen is een prachtig object voor de roddelbladen.
Heleen is nep, freelancer zonder inspiratie.

Misschien kan Judith Visser, het eigenlijke brein van dit idee, een nieuwe roman schrijven, die gaat over een tweederangs schrijfster die er van door gaat met ideeën van anderen.
Ik ben er van overtuigd dat dit literair aanzienlijk meer verantwoord is dan de slecht geschreven boeken van Heleen van Rooyen.
© Maydana

24-02-2009

Wouter Bos en zijn gevulde knip

Wat mij de laatste tijd in het bijzonder opvalt, is dat buiten de banken andere grote bedrijven ineens een immens groot verlies lijden. Nu ben ik geen econoom, maar echt begrijpen doe ik het niet. Als je nu bijvoorbeeld Akzo neemt; verleden jaar nog een winst van 695 miljoen en nu een verlies van ruim 1 miljard.


Ook de geldinjecties naar de banken is telkens weer een verliespost. Miljarden worden geïnvesteerd, maar evenzo verdwijnen miljarden als sneeuw voor de zon. Wie zit er toch in dat gat en vangt het op! En wie kan mij nu eens uitleggen waar dat geld allemaal gebleven is. Ineens schijnt iedereen verlies te draaien en hoopt natuurlijk op een goede gift van onze Wouter Bos. Liever gezegd ons geld! Crisis zal wel een vicieuze cirkel zijn, maar ik krijg als non-econoom toch het gevoel dat alle investeringen in een bodemloze put verdwijnen.
Worden jaarcijfers door bedrijven gemanipuleerd? Of is het reuze handig van deze tijd gebruik te maken om Wouter de nodige bankbiljetten af te roggelen.
Evenzo het bericht dat Kleisterlee, topman van Philips salaris moet inleveren; hij gaat van 2.2.miljoen per jaar naar 1.7 miljoen. Dat is toch een flinke aderlating! Als ik tijd heb, zal ik medelijden met hem hebben. Wat zal die man moeten inkrimpen en de dame des huizes zal voortaan boodschappen moeten doen bij de Aldi. Wat zo een crisis toch voor narigheid met zich mee kan brengen.
Was de euro toch niet zo een goed idee? Of krijgen we toch en jaren 30 verhaal? Lopen we straks de kans dat al ons gespaarde geld niets meer waard is en we genoegen moeten nemen met een tientje van Bos?


© Maydana