Paradijselijk optrekje voor rijken, Dallas in de Bilt.

In de Bilt verrijst binnenkort de eerste afgesloten woonwijk voor rijken. Ze trekken zich terug op een “eiland “. Afgesloten wen wellicht bewaakt voor de grote boze wereld. Zijn ze bang geworden, vragen critici zich af! De tweedeling in ons land is begonnen. Hoewel die natuurlijk stiekem al lang aan de gang was, wordt nu overduidelijk dat rijke Nederlanders zich kunnen afzonderen van het gewone volk. De Bilt neemt het initiatief met dit project, wie volgt?

Waar ooit de luxe autodealer Hessing zijn schitterende bolides verkocht, zullen straks rijke Nederlanders zich vestigen in prachtige huizen. Omringd door misschien een hoge muur of hekken, met extra bewaking en overal camera’s. Zich veilig voelend voor inbrekers, en andere duistere figuren. Want wie niet rijk is heeft er niets te zoeken.

Rijken onder elkaar. Een soort van gettovorming. En mocht u denken dat hier geen belangstelling voor zou zijn, mis! Het loopt storm voor Park Bloeyendael. Klinkt ook echt chic! Vlak bij de A27/28 wordt dit rijkeneiland gecreëerd. Hopelijk hebben ze niet al teveel last van het verkeerslawaai, ondanks dat het straks een soort van grachtgordel wordt, waar appartementen en luxe villas zullen staan. Ondanks de waterpartij rondom, zal de overlast van geluid nauwelijks afnemen Een afspiegeling van klein Dallas in ons polderland.

Was niet het Gooi en omstreken gereserveerd voor onze rijken? De Rich community, zullen we maar zeggen, verplaatst zich naar De Bilt.

Gezien we dringend woningen nodig hebben voor starters, lijkt dit project enigszins overbodig. Maar de grond is nog steeds van Hessing, dus hij zal wel bepalen wat er mee gebeurd. Hessing kan zijn luxe nog steeds niet vergeten, en als het geen dure bolides zijn, dan maar extravagante huizen voor rijk Nederland. Tenslotte moet je de dag beginnen met een glas champagne. Laat de gedachten niet bij u opkomen, dat ik jaloers zou zijn, want ik woon geweldig, maar moet er niet aan denken in een community van rijken te moeten wonen. De verveling zou toeslaan en ik zou me doodongelukkig voelen. Ik hou niet van dit soort afzonderringsgedrag en zaols mijn vader altijd zei; doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!



©Maydana

Beslis ik uit eigen vrije wil!

Afgelopen week is er naar aanleiding van een uitzending van Nova, weer een hevige discussie opgelaaid over euthanasie. Deze keer niet over mensen die in de laatste fase van hun leven waren en als terminaal patiënt, wachtend op de dood en misschien rechthebbende op een waardig afscheid. Nee, deze keer werd in een verzorgingshuis aan gezonde hoogbejaarden gevraagd, of zij genegen waren eventueel op vrijwillige basis, om verschillende redenen, aan hun leven een einde te willen maken. Het betrof de leeftijdsgroep vanaf tachtig tot vijfennegentig jaar. Ouderen die nog in redelijke gezondheid hun eigen dingen konden doen,weinig of geen dementie vertoonden, maar duidelijk een mening hadden over hun ouder worden en de minimale verzorging en aandacht moesten missen.

Met enige verbazing luisterde ik naar hun antwoorden. Welgeteld, waren van de ondervraagden twee dames, die het nut van het leven nog wel zagen en graag nog een tijdje verder wilden. De meeste echter waren van mening dat euthanasie een goede oplossing was, ze waren klaar met het leven, het was goed geweest en voordat ziektes en dementie zouden toeslaan, was een vrijwillige euthanasie van harte welkom. Gewoon zelf kunnen beslissen, wanneer de tijd gekomen was om de uitstap naar de eeuwigheid te maken. Geen belasting voor achterblijvers, regie in handen houden zolang je verstand het nog toelaat. Niemand te moeten belasten met moeilijke beslissingen, waar de achterblijver/beslisser misschien later last van zou krijgen.
Natuurlijk waren er weer de nodige reactie; dat men niet het recht had te beslissen over zijn leven, dankbaar moest zijn te mogen leven. Nu vraag ik me af waarom men niet eigenhandig mag beslissen om uit de tijd te gaan. Tenslotte heb je als mens niet gekozen voor het leven, mag je dan kiezen voor de dood?

© Maydana

Sluit uw ogen niet, meldt kindermisbruik!

Iemand, die incest in z'n naaste omgeving heeft meegemaakt kan zich voorstellen welke gevolgen een dergelijke daad zal hebben voor het slachtoffer en de toekomst.

Ik heb ze zien lachen, de daders bij de rechtbank, en slachtoffers die als oud vuil in een hoek werden gezet door de rechtelijke macht. Meestal vrijspraak wegens gebrek aan bewijs, tenslotte zijn er nooit getuigen, of een taakstraf waar ze in dit land zo goed in zijn. De daders lopen weer vrij rond en het "spel "gaat opnieuw beginnen met hun ziekelijke geest. Je zou ze verwensen naar Verwegisstan. Wat me nog meer verbaasd is dat moeder's of vader's hier geen enkel vermoeden van hebben, althans dat is in de meeste gevallen hun versie. Iets wat ik me nauwelijks kan voorstellen. Moeder's die het gewoon weten en goochelen met de waarheid, uit angst of welke andere reden dan ook.Hoe kun je je kind zo laten "mishandelen en misbruiken" een trauma voor het leven. Misbruikte kinderen zullen nooit en te nimmer nog goed functioneren, in het leven wat nog voor hun ligt.Elk vertrouwen is zoek, maar ook naar de moeder of vader. Ik vraag me af waarom de rechtelijke macht slachtoffers van een dergelijke misdrijf niet serieuzer neemt en enkel de dader op z'n woord gelooft. Daders zijn pathalogische leugenaars en nietsontziend ten aanzien van onschuldige kinderen.

Ik dacht dat ik al veel gehoord had in rechtszalen en dat er weinig is waar ik nog rooie koontjes van krijg of m'n wenkbrauwen bij zal fronsen. Toch hoorde ik onlangs een verhaal van een officier van justitie dat me alsnog van m'n stoel deed vallen. Deze officier vertelde tijdens een zitting dat advocaten van opgepakte pedofielen tegenwoordig wordt gevraagd om zeer voorzichtig te zijn met het verlenen van dossiers aan hun gedetineerde cliënten. Want plaatjes van slachtoffers die in dossiers zitten, zouden namelijk gretig aftrek vinden bij zedendelinquenten in Huizen van Bewaring en gevangenissen.

Pedofielen en andere zedendelinquenten worden in gevangenissen vaak apart gezet om hen te beschermen tegen de andere gevangenen die 'hoger' op de sociale ladder staan, zoals overvallers. Bovenaan de ladder staan, te uwer informatie, de gewetenloze en bikkelharde Oostblokcriminelen. Die bovenste trede moet gedeeld worden met de categorie 'witte-boorden-criminelen'. Want nergens zijn gedetineerden meer van onder de indruk dan van zeer geslepen witte-boorden die ander geboefte of de staat financieel een flinke poot hebben uitgedraaid. Maar terug naar die plaatjes. De gedachte is toch niet te bevatten dat foto's van slachtoffertjes van criminele pedofielen in een gevangenis onder zedendelinquenten worden rondgedeeld of voor grof geld worden doorverkocht?! Foto's die de pedo's vaak zelf hebben gemaakt tijdens hun 'spel' met of verkrachting van de kinderen.

De afwijking om je seksueel tot kinderen aangetrokken te voelen, zit tussen de oren. Verschillende pedofielen heb ik in de rechtszaal eerlijk horen vertellen dat die afwijking er met geen therapie of gevangenisstraf is uit te krijgen. 'Het kan tien jaar lang goed gaan, maar dan ineens zie ik een kind lopen en krijg ik weer dat gevoel terug', zei ooit een pedofiel van in de zestig huilend tegen de rechters. De man zei dat hij dat seksuele gevoel op zo'n moment niet kan negeren of onderdrukken. 'Ik kan dát kind misschien laten lopen maar dan pak ik een dag later een ander kind.' Deze man weet dat het absoluut niet kan wat hij kinderen aandoet.

Maar heel veel pedofielen heb ik aan rechters horen vertellen dat de kinderen met wie ze seks hebben gehad, het fijn vonden. Sterker nog, dat die kinderen er zélf om vroegen. Dat die seks ook goed was voor de ontwikkeling van een kind. En dat een kind maar beter met een ervaren iemand seks kan hebben dan dat gestuntel met jeugdige leeftijdgenoten. Maar als je regelmatig zedenzaken bijwoont en ook nog moeder bent, zou je die criminele pedofielen soms willen droppen op een eiland bij Verweggistan. En die plaatjes die ze hebben gekocht of gekregen in de gevangenis, moeten ze voor de dropping inleveren.

Brokkenpiloot Scheringa

Brokkenpiloot Scheringa

Is het nu de Noord-Hollandse koppigheid of gewoon domheid, die Scheringa op de benen houdt?
“Spreidt uw geld over meerdere banken “, was zijn advies tijdens een lezing in Varsseveld. Want ik heb ervaring! Een gevallen bankier, die ná het debacle DSB in ons land lezingen houdt en welgemeende adviezen bijna gratis, nou ja gratis niet helemaal, meegeeft. Mocht u behoefde hebben aan een avond bankadviezen, kunt u deze ex-politieman en vooral ex-bankier inhuren voor een lezing, kosten 4500 euro. Kan me nog herinneren dat hij zelfs ging voor het baantje Minister van Financiën, met de mededeling dat hij Nederland voor een crisis kon behoeden. Welke beschermengelen hebben ons Nederlanders behoedt voor deze crisismanager. Blijkbaar hadden zij meer inzicht in zijn zwart geblakerde ziel, dan Nout Wellink en de andere brokkenmakers van de DSB, zoals Nijpels en Zalm. Ondanks de mooi- weer praatjes van Wellink bij de commissie De Wit, heeft hij aan geloofwaardigheid flink ingeboet. Bovendien schijnt Wellink zich bepaald niet netjes te hebben gedragen inzake IJsland, geen goede zet voor het terug krijgen van onze centen. Misschien is het vak ‘Opa ‘ spelen een betere optie. Kinderen zijn zo goedgelovig.

Toen de actie voor Haïti over mijn beeldscherm danste, zag ik tot mijn verbazing Schering in het telefoonpanel. Nu vraag ik me werkelijk af, welke debiel dit heeft bedacht om deze verkwister, te verzoeken hieraan deel te nemen. Mocht ik in de verleiding zijn gekomen, mijn giften via het panel te geven, was de aanwezigheid van Scheringa in ieder geval voor mij een teken aan de wand. Mocht u denken dat ik niets heb gegeven, ja hoor, maar gewoon overgemaakt op het bekende gironummer. Leek me veiliger! Ten slotte heeft deze turbobankier talloze mensen in financiële problemen gebracht. Afgezien van de vraag, wie hier de schuldige is, de bankier of de cliënt. Daar valt natuurlijk nog het e.a. over te discussiëren. Maar geef toe, wie leest uiteindelijk alle kleine lettertjes van een overeenkomst, ik ben al te beroerd, om een gebruiksaanwijzing te lezen. Maar ja, ik ben ook geen gedupeerde van DSB. Kan me nog herinneren, dat een kennis van mij al jaren geleden vertelde, dat de DSB bank een rommeltje was en vooral onbetrouwbaar. Misschien had hij een vooruitziende blik?

Maar wat mij bijzonder irriteert aan deze jolige ex- nepbankier, is zijn onuitputtelijke arrogantie. Zelfs na zijn faillissement, blijkt hij niet vies te zijn om weer gebakken lucht te verkopen. Maar we hebben in dit land nog meer van dit soort. Neem Rijkman-Groenink, die onze nationale trots ABN-AMRO tussen neus en lippen heeft verkwanseld, en zonder met zijn ogen te knipperen een bonus mee naar huis neemt van 30 miljoen. Want dat krijg je in dit land als je slecht presteert. Als rechter of ambtenaar wordt je overgeplaatst na een blunder, en bovendien nog bevordert.
Als wij, het klootjesvolk, dergelijke wanprestaties zouden leveren, wordt je onmiddellijk op staande voet ontslagen. Kastje leeg, bureau opruimen en oprotten! Van een bonus voor slecht werk is geen sprake. Misschien een simpel ww-tje?
Goed, Scheringa is nog steeds in beeld, alleen van zijn maatje van Goor hoor je weinig. Die zal zijn spaarbankboekje wel hebben aangevuld en zijn hypotheek, als hij die überhaupt heeft, is vast ondergebracht bij een andere betrouwbare bank. Hoewel, hebben we die nog in dit polderland, betrouwbare banken? Maar ex-bankiertje Scheringa geeft lezingen over, hoe bedonder ik mijn cliënten, en blijkbaar zijn er nog genoeg zakkenvullers die graag de kneepjes van het vak willen leren. Misschien toch rijp voor onze vaderlandse politiek?

© Maydana

Nationale Gedichtendag

© foto Maydana

Water, doorzichtig,
Sprankelend en koel,
Elixer van leven,
Wat zouden we doen,
Als water niet bestond, Je zou voelen, de droogte van de grond,
De aarde dor en zonder leven, Water heeft haar alles gegeven.

Leven van mens en dier,
Planten, rivieren, bomen
Hoe zouden zij kunnen leven
Zonder water, vocht des levens,
Ze is vrijgevig.

De grote zeeën, vol leven
Hebben veel moeten geven
Wij die geen grenzen weten.
En nemen, zonder na te denken.
Jij Aarde vol schoonheid,
Water, elixer voor leven,
Wat moeten wij je geven
Om de gunst te mogen leven,

Zonder water zal droogte zijn, God, wat zijn wij mensen klein
Door onze overdadigheid
De sprankelende beekjes in volle natuur
Zo helder, bomen buigen naar het licht
Zij nemen wat hun toekomt en meer niet.
Anders dan wij mensen, wij bestelen de natuur.

© maydana

Limburgse truc!

Limburgse truc

Verkeersminister Eurlings heeft een briljant idee gelanceerd, kilometerheffing inclusief kastje! Nu is kilometerheffing al jaren een hot item, maar deze Limburgse schone jongen schijnt opnieuw het wiel te hebben uitgevonden. We gaan betalen voor elke kilometer die we rijden. Er wordt een kastje, dat u overigens moet betalen, in uw heilige koe geplaatst en stiekem kijkt de overheid mee, waar u naar toe gaat. Maandag gaat u naar Amsterdam, dinsdag naar Almelo, en woensdag naar Albert Heyn. Daar betaalt u met uw pinkaart en laat a passant uw Airmiles en Bonuskaart nog even scannen. U rijdt nog even langs Oma en ineens schiet u te binnen dat die paar mooie schoenen, een paar dorpen verder toch wel erg mooi waren, dus rijden maar! Kassa! Met andere woorden drie dagen bent u al bezig ons milieu te vervuilen en de overheid kijkt met u mee. Kassa! Lang leven onze privacy in het open -en bloot land!
Bovendien weten ze precies dat u maar een half uur bij Oma bent geweest, veel te kort voor die oude dame, anderhalf uur bij onze grootgrutter en voor die schoenen heeft u 2 uur nodig gehad. Wat een verspilling, roept de ambtenaar die uw kilometers netjes bijhoudt, om u aan het einde van de maand, de rekening te presenteren. Nu zijn wij Nederlanders een raar volkje, geven gul als er een aardbeving een corrupt eiland teistert, maar zijn bloednijdig als de Haagse Kolonie ons weer centen uit de tuk wil trekken om te rijden met onze heilige koe.

Eurlings het is een stom idee! De files zullen niet verminderen, want ons goederenvervoer gaat gewoon door, heet economie! De prijzen zullen weer stijgen voor consumptiegoederen, de zakenman en andere werknemers zullen toch op tijd op hun werk moeten zijn, dus zal het in file niets schelen. Familiebezoeken zullen misschien wat minder worden in het weekend, want voor de man met de kleine beurs zal de kilometerheffing een obstakel zijn. Maar dan is er geen file! Het is niks en het wordt niks. Politiek spel noemt men dat. Hij legt het ei neer bij de oude fietsenbond.
Maar Eurlings is slim, deze doorgewinterde Limburger. Het probleem ligt nu bij de ANWB en hij laat het afhangen van de enquête onder de leden. Begrijp ik goed, dat deze leden dus gaan uitmaken of wij wel of geen kilometerheffing krijgen! En geloven we desondanks nog in het Eftelingsprookje, dat we geen Bpm en wegenbelasting meer gaan betalen?
Gaat Klink straks onze sigarettenfabrikanten vragen hoeveel een pakje sigaretten moet gaan kosten, om de verstokte roker eindelijk gezond te maken, met aantekeningen van Stivero?
Hoewel stoppen met roken volgens wetenschappers ook niet het ideale is, daar men dan weer meer risico loopt diabetes type 2 te krijgen.

Ineens is Prins Eurlings bereidt naar de Nederlandse automobilist te luisteren. Een nieuwe dimensie in de Haagse Kolonie, het afschuiven van verantwoordelijkheid. Uiteraard met de komst van de verkiezingen. Want kiezen de leden van de ANWB negatief, is Eurlings bereidt zijn plan voor kilometerheffing te laten varen.
Was het misschien toch niet zo een goed plan? Wil Eurlings het echt laten afhangen van de ANWB -leden?
Eurlings heeft lange tijd met zijn eeuwige glimlach ons willen overtuigen van het nut van deze kilometerheffing om files te bestrijden, maar achteraf blijkt zijn briljante idee toch niet zo briljant te zijn, en wordt de oude fietsenbond ingeschakeld om straks vooral geen verantwoordelijkheid meer te moeten nemen voor dit onzalige plan.
Want uw briljante idee, Minister Eurlings, zet geen zoden aan de dijk en beken gewoon als gentleman, dat dit plannetje van u ontstaan is in een moment van verstandsverbijstering.

© Maydana

Noabers

Noabers

Als je als westerling besluit je jaren te slijten in Twente,krijg je te maken met andere gewoontes.Ik ben zo een westerling, die op zoek was naar stilte en serene rust. Een stukje onbegrepen Nederland, waar mensen nog op mensen lijken.Na mijn terugkeer in Nederland was dit de absolute optie en heel bewust had ik hiervoor gekozen

In het buitenland woonde ik nogal buitenaf, met hier en daar wat buren. Na onze intrek in het huis, werden we vrij snel opgenomen door de kleine gemeenschap. Ik heb dit altijd als zeer bijzonder ervaren. Na enkele maanden overleed mijn echtgenoot aan een hartstilstand en de toenmalige buren bleken echte Noabers, die hun sociale taken bijzonder serieus namen. Ondanks onze korte kennismaking waren ze er voor mij, namen taken uit mijn handen en verzorgden o.a. de rouwkaarten. Ze werden rondgebracht en geld opgehaald voor een overweldigend bloemstuk. Allen waren ze aanwezig op de crematie en ook daarna bleven zijn hun Noaberschap met overtuiging uitvoeren. In al die jaren kon ik op hun hulp rekenen. Toen ik met de mededeling kwam, terug te gaan naar Nederland, kwamen de tranen. Dat is bijzonder spijtig, we zullen je missen. Het eindigde niet bij mijn vertrek, want tot op de dag van heden is er contact. Een Noaberschap eindigt niet bij vertrek.

Noaberschap is een gunst. Maar ook een verplichting. Onder andere in Twente een oud gebruik, het Noaberschap. Het is niet vanzelfsprekend dat je buren noabers zijn. Zij moeten het noaberschap accepteren. Zelfs een weigering is niet uitgesloten omdat ze al teveel noabers hebben. Maar je kunt na jaren alsnog noabers worden, want Noaberschap met de daaraan verplichte noaberplicht moet worden opgezegd. Het spreekt vanzelf dat de noaberplichten in een dergelijk geval weinig praktische betekenis meer kunnen hebben. Zover een kleine impressie van een aloude Twentse gewoonte.

Ik woon hier heerlijk aan de rand van dit dorp, excuus stad, waar de stoplichten soms op groen, maar meestal rood staan.(Finkers) Aan de ene kant woont een oude arts, aan de andere kant een profvoetballer van Heracles. We groeten elkaar en praten over onbenulligheden. Of we echte noabers zijn, weet ik niet. Want Tukkers zijn erg ontoegankelijk voor westerlingen, vooral terughoudend. Misschien had ik mijn noaberschap wel moeten aanbieden!
Onze Majesteit vermeldde dit jaar in haar Kersttoespraak dat we meer noabers moeten zijn. We leven in deze commutatieve wereld langs elkaar heen, communiceren via sms, mail en twitter, vinden nog nauwelijks tijd voor een persoonlijk gesprek. Er kwam een storm van kritiek, maar diep in mijn hart ben ik het een beetje eens met Majesteit. We leven allemaal ons eigen leven en hebben nauwelijks of geen tijd voor anderen.We doen het af met een sms, of e-mail. Zelfs echtparen blijken te communiceren via de computer, en waar is toch de tijd gebleven van een gezellig samenzijn met het ganzenbord. Je kinderen hebben zo een druk leven, dat ze nauwelijks meer toekomen aan een telefoontje naar hun ouders, laat staan grootouders. Ouderen die hunkeren naar een beetje aandacht, een bloemetje of een dikke knuffel.Dit heet communiceren, maar wel persoonlijk.

Voor 17 januari 2010 ligt er een uitnodiging van mijn nieuwe overburen. Laten we kennismaken, vermeldde het kaartje. Dat is het begin van noaberschap.Ik als niet-tukker wordt dus uitgenodigd voor een naderende inspectie. Twentejezelf, maar verloochen nooit je eigen persoonlijkheid. Respect is het toverwoord voor elke goede verstandhouding.
Een goede buur is soms beter als een verre vriend!

© Maydana