Vaderdag!

Vandaag is het vaderdag! In alle vroegte opgestaan om even in stilte en eenzaamheid mijn vader te gedenken, die in 1994 overleed. Lang voor die tijd was hij eigenlijk al een beetje overleden, vele jaren waarbij hij niemand meer herkende en de heer Alzheimer zijn intrek had genomen. Het was voor hem een verlossing, de dag dat hij voor eeuwig zijn ogen mocht sluiten, voor ons allemaal een opluchting, maar ook verdriet van het verlies.

Vanmorgen dacht ik, had zo graag even een uurtje met je willen praten, gewoon zoals vroeger. Je nog zoveel vragen stellen, vragen waar ik nooit antwoord op heb gekregen. Maar Alzheimer had je in zijn greep, en daar kwam niemand tussen.

Zeker zul je daar, waar je ook mag zijn, het geluk hebben gevonden van vrijheid en gedachteloosheid, maar vooral de waardigheid weer terug hebben gekregen, waar je altijd zo trost op was. Jij zult nooit meer de schaduw voelen van Alzheimer, hij maakt nu andere slachtoffers. Sinds enkele maanden heb je gezelschap van je geliefde vrouw, samen zullen jullie de liefde voor elkaar hebben hervonden, verenigt en verstrengelt in een eindeloos wolkenbed.

Toch waren mijn gedachten vandaag bij jou. Vreemd genoeg zo sterk, zoals ik dat nog nooit heb gevoeld. Misschien omdat mam nu bij je is en ik jullie beiden zo intens mis. Natuurlijk weet ik, dat ouders eens afscheid nemen van hun kind, met de dood als metgezel. Alleen had ik nooit kunnen bedenken dat afscheid nemen van jullie beiden, mij tot wees zouden maken en ik nooit meer zou kunnen aanschuiven aan de tafel van geluk.
De vreselijke leegte die achterblijft in je emoties, dromen die uiteenspatten als luchtbellen.
Ik heb vandaag mijn tranendal de vrije loop gelaten, laten deze tranen sterren worden en jullie beiden begeleiden op de weg naar het oneindige.

Ik gedenk jullie beide, vaderdag of niet, want eigenlijk is het elke dag vader – of moederdag, want ouders zijn een waardevol bezit. Iets wat je pas later, veel later beseft.
Maar nooit te laat te ontdekken hoe belangrijk deze twee mensen in je leven zijn.

Ik zal jullie koesteren in mijn herinnering, zal stilstaan bij jullie graf en mijn tranen laten vloeien, tranen die misschien zullen veranderen in een sterrenbaan.



© Maydana juni 2010