Bibberende handen!

Niemand zit te wachten op een operatie, maar soms een noodzakelijk kwaad, zich over te geven aan de heren specialisten. Een soort van wederzijds vertrouwen om de regie in handen te leggen van een wildvreemde. Dan mag te toch verwachten, als je onder zeil bent, dat deze zich voor 300% procent inzet om in je chemische fabriek te rommelen.

Nu heb ik enige weken geleden een artikel gelezen waarin werd vermeldt, dat er en speciale kliniek bestaat voor het afkicken van artsen en advocaten. Na het lezen hiervan dacht ik in mijn simpelheid, waarschijnlijk sterk overdreven dit soort van berichtgeving. Maar niets blijkt minder waar, want heden berichtte de Telegraaf en ook andere kranten dat het bekend was, dat een harde kern van meer dan duizend artsen en advocaten zich op de been houden met alcohol, pillen en poeders. Typisch een geval van verslaafd zijn!

Dus op naar de afkickkliniek voor de upperclass, die tevens ook nog even een psychiatrische behandeling ondergaan. Natuurlijk in alle anonimiteit! Want vele van de ‘rijke superverslaafden “kiezen voor een buitenlandse kliniek, opvallen met je verslaafdheid is not done. En beste lezer, er blijkt een duidelijke toename te zijn van deze beroepsgroepen die wankelend uw maagzweer opereren of uw zaak verdedigen voor de rechtbank.

De uitkomst hiervan kunt u natuurlijk zelf bedenken.


Maar ook piloten grijpen steeds meer naar de fles en proberen de slecht onderhouden zilveren vogel, met u als passagier aan de grond te zetten. Prettige landing, zal ik maar zeggen. Vliegen heb ik al lang afgeschaft, gezien het onderhoud inclusief dronken piloten mij niet het meest prettige gevoel geven.

Dus wordt mijn vakantie bestemming Drenthe of Limburg, even de grens over of een iets langere autorit naar Frankrijk. In ieder geval heb ik dan voor 80% de regie in handen en hoop dan maar dat een dronken bestuurder het niet op mij heeft afgezien en mijn auto ramt met alle gevolgen van dien.


Mocht ik in een rechtszaak verwikkeld raken, zal ik mijn reukorgaan moeten ontwikkelen. Dit om te kunnen ruiken of mijn advocaatje niet te diep in het glas heeft gekeken, dan wel zwalkend de lange gangen van de rechtbank probeert te komen, en misschien pardoes plaatsneemt in het verdachtenbankje, zwaar onder invloed van pillen. Misschien heeft de rechtelijke macht ook last van psychische stoornissen en is de chaos compleet en blijkt dat ik de enige nuchtere ben. Wordt het toch tijd voor een snelcursus rechten, om mezelf te beschermen.


Erger en kwalijker is natuurlijk onze groep specialisten ( lees veredelde automonteur ) die zich onder invloed door mijn chemische fabriekje graaft en wellicht mijn darmen en maag voor andere organen aanziet en daardoor mijn complete chemische proces in de war gooit.

In een dergelijke situatie bent u geheel overgeleverd aan een verslaafde specialist en heeft u geen enkele invloed meer op het verloop. Ze spuiten u vol met allerlei drugs en misschien heeft u geluk, daarna weer wakker te worden.

Maar alles is terug te voeren op slecht management van ziekenhuizen, de uitgeknepen zorg en de graaiers aan de top. Want tenslotte moet iemand toch de schuld krijgen van hun verslaving.


Ik wens u allen in ieder geval voor het nieuwe jaar geen opname in een ziekenhuis en hopelijk geen rechtszaak aan uw broek, misschien zijn ze in 2010 afgekickt en kunnen ze hun werkzaamheden weer naar behoren verrichten.


© Maydana

Is er feest in de hemel?

Sinds een paar dagen hangt er sneeuw in de lucht. Het lijkt er op dat we een witte kerstmis tegemoet gaan. Nu is dat al een hele tijd geleden, althans in mijn gedachten. Verleden jaar hadden een vrij zachte winter, eerlijk gezegd is dat mijn ding. Ik ben een zomer -en zonnekind, dus winterse dagen al deze zijn niet aan mij besteed. Ik krijg ook geen rare kriebels als het er op gaat lijken dat de schaatsen uit het vet moeten.

Met enige verbijstering kijk ik naar de beelden van vroege schaatsers die alle waarschuwingen in de wind slaan, ingepakt tegen de kou die ons land al enige dagen teistert. Eenzaam, maar niet alleen schaatsen ze over de dun bevroren sloten in het Friese landschap en dromen hun droom over een Elfstedentocht. Nederland in de ban van de schaats!

Inmiddels ligt hier sneeuw en lijkt alles ligt onder een wit tapijt. Ook de kou heeft zich gemanifesteerd en de volgende dagen zal het alleen nog maar erger worden. Mijn achtertuin lijkt een sneeuwpaleis en ik voer mijn vaste vrienden, de vogels en eekhoorns. Ik hanteer in deze winterse kou altijd een voedselbank voor mijn geverderde vrienden.

Oké, ik laat het gedwee over me heen komen en droom intussen van een vroeg voorjaar.

Mijn wederhelft heeft een kerstboom in huis gehaald en verwacht van mij dat ik deze van versieringen zal voorzien. Dagen heeft hij kaal de woonkamer gesierd, uiteindelijk kwam ik tot het plaatsen van de lichtjes, waarbij mijn zin tot versieren al weer over was. Ik barst van de kerstballen in allerlei kleuren, tenslotte is kerstmis aan mode onderhevig om commerciële redenen. Kan ze niet ophangen verzon ik ter plekke, want er zijn geen haakjes. Dus weer een dag voorbij. Maar ook deze kerstbal ging niet op en hij vertrok met opgeheven hoofd naar de winkel voor haakjes. Dus moest ik bij thuiskomst aan de slag. Bij iedere kerstbal mompelde ik, ik vind jullie dit jaar niet leuk, dus blijf hangen.

Wellicht zult u zich afvragen welke aversie ik in godsnaam tegen kerstmis heb. Ik heb er dit jaar gewoon geen zin in. Duidelijk!

Ik heb het gevoel dat ik dit krengen net had opgeborgen en daarmee concluderend, dat dit jaar in een sneltreinvaart voorbij was gevlogen. Geen jaar met een gouden randje, zullen we maar zeggen. Teveel lichamelijke nietsklachten, algemene malaise en tot overmaat van ramp overleed mijn moeder kort voor dit feest van licht en gezelligheid. Dus had ik even iets van, ik sla deze feestdagen over. Ik mijn hoofd viel er niets te feesten. Bovendien was het altijd haar feest, ze verheugde zich er mateloos op en kon volop genieten.

Het zal een eenzame kerst worden in mijn hoofd, denkend aan een heel belangrijke vrouw in mijn leven. Ze is er niet meer en ik zal moeten proberen in de zee van het kerstlicht haar los te laten, aanvaarden dat het laatste stukje navelstreng is doorgesneden en ik nooit meer haar oude handen zal kunnen vasthouden.

Zouden ze in de hemel ook kerstbomen hebben? Zou ze daar gezellig met anderen het feest van vrede vieren? Zou de sneeuw die valt misschien een teken zijn dat er een feestje is in de hemel?

© Maydana

Het laatste stukje navelstreng!

Ode aan een speciale vrouw, mijn moeder!

Terug naar de kust
Daar waar duinen glooien
Waar zand voeten verwarmen
Het geruis van water oren strelen
Gras zich zachtjes wiegt in de wind
Waar schelpen kostbaarheden zijn
Daar was je thuis!
©Maydana

Zondagmorgen, vroeg en alleen, besloot je met één zucht dat het genoeg was geweest. Je sloot je ogen voor eeuwig, op jouw manier en in vrede. Een moment dat jij zelf had gekozen. Je besluit stond vast, je wilde inslapen in het van de duisternis, alleen! Je intense behoefte je naasten en vrienden niet te belasten. Zo was jij, lieve Mam! Altijd rekening houdend met anderen. Je vriendelijke karakter, onuitputtelijke humor, deed ieders hart smelten. En mensen hielden van je! En in je goede dagen bruiste je van leven, en wilde niets liever dan honderd worden.

Je was een zonnekind, zondagskind en genot van elke minuut die het leven je te bieden had. Inmiddels was je overgrootmoeder geworden van een prachtig achterkleinkind. Daar genoot je van, en toen je werd opgenomen in het ziekenhuis, was je wens de foto’s van je achterkleinkind op het prikbord. Ook je dochter had haar plaats gevonden.

Samen hebben we prachtige jaren beleefd in België. Je genoot zo van de paarden, de tuin en vooral de intense rust. Uren kon je genieten, kijkend en dromend. Want je was een dromer!
Toen je in 1999 bij ons kwam wonen, wenste je het millennium mee te mogen maken. Samen hebben we zes lange jaren lief en leed gedeeld en je leefde het leven in dankbaarheid en optimisme.

Ons besluit terug te keren naar Nederland, was ondanks je hoge leeftijd voor geen bezwaar. We vertrokken, je was tevreden en voldaan en het was goed zo!
We vertrokken naar het Oosten van het land, je voelde je opnieuw gelukkig. Halverwege dit jaar begon je lichaam te protesteren, teveel kwaaltjes en zei je zacht ; “Ik word oud! “
Zachtjes gaf je wel eens aan dat het genoeg was geweest. En je wensen om nog een keer naar je ouderlijke huis te gaan en naar de kust, kon ik jammer genoeg niet meer in vervulling laten gaan. Je gezondheid liet dat niet meer toe.

Eén wens laat ik nog in vervulling gaan. Terug naar de kust!
Vandaag nemen familie en vrienden afscheid van je, dicht bij de zee, de duinen en het ruisende water. Waar je hart lag en je thuis!
Waar je grote liefde, jaren geleden zijn laatste rustplaats vond, daar wilde je naar toe. Samen met hem ineen gesmolten in het eindeloze universum.

Lieve Mam, aanvaard deze reis naar al de dierbaren die ons al hebben verlaten en sluit ze in je armen.
Wij zullen je moeten loslaten en daar is heel veel liefde voor nodig. Proberen de leegte die je achterlaat, op te vullen. Maar vooral onze herinneringen koesteren.
Laat je meedragen door de wind, luister naar het geruis van de zee, als wij je zullen begeleiden op een geplaveide weg van liefde en genegenheid.

Lieve allemaal, bedankt dat jullie vandaag aanwezig wilden zijn om in alle eenvoud afscheid te nemen van een heel bijzondere, markante, kleine frêle vrouw.
Dank aan mijn dierbare vriend Thijs van Leer, die dit afscheid met zijn prachtige muziek een extra dimensie heeft gegeven.

It’s time to say goodby, een goede reis lieve Mam en laat je dragen door de wind.


© Maydana November 2009

Belgie voor den Ollander niet meer te betalen

Ooit zong Henk Westbroek iets over " Ik heb zo mijn twijfels over Belgie". Eerlijk gezegd ik ook. Een klein land waar alles kan, alles mag met als nationale sport het ontduiken van allerlei door de overheid opgelegde regels. Verbazingwekkend hoe inventief Belgen zijn. Banken, adviesbureaus, belastingsadviseurs geven je ongevraagde hints om de regels te kunnen ontduiken. Als geëmigreerde burger sta je paf, en stel je de vraag ' hoe is dit toch mogelijk'.

Geachte lezer, vooral geen vragen stellen, alles is hier mogelijk en geen Belg die enige scrupules heeft. Mocht je tot de " ongelukkige" horen welke worden gepakt betreffende weloverwogen corrupte handelingen, geen paniek, de rechtbanken kunnen nauwelijks de dossiers verwerken en aangespannen zaken hebben een looptijd van vele, vele jaren en als het meezit wordt het vanzelf geseponeerd.

Als goedgeaarde Belg ben je in bezit van een " eigen" advocaat en die zorgt voor eeuwig uitstel. Het zal u niet ontgaan zijn dat de zaak Dutroux al meer dan zeven jaar heeft geduurd. Uiterst frustrerend voor de ouders van de vermoorde meisjes, dat een onderzoek als de zaak Dutroux was omgeven met een geheimzinnige waas en vele vragen opriep. De Belgische justitie slaapt de slaap der eeuwigen.

Lees ik tot mijn verbazing in de krant dat veel Vlamingen "laag geletterd" zijn, een onderzoek met een dramatische uitkomst, denk ik hoe is dat nu toch mogelijk, Nederlands is een verplicht vak, net als Frans en als ik naar het programma " Tien voor Taal" keek doen die Vlamingen het toch niet slecht. Ook bij het Groot Nederlands Dictee blijkt meestal een Vlaming tot de winnaars te behoren. Hoezo laag geletterd? Dat Vlamingen ons Nederlanders rap van tong vinden is geen geheim, ze hebben enige waardering voor " Den Ollander", maar verafschuwen ons als we te dicht bij komen. Er vestigen zich dagelijks steeds meer Nederlanders in België en de Belgen vrezen voor nog meer Nederlandse enclaves. Gevestigde Nederlanders hebben enorme voordelen via de Nederlandse Fiscus. Politici maken zich druk en schreeuwen om gelijke monniken, gelijke kappen.

Kamervoorzitter Herman de Croo heeft zich laatdunkend uitgelaten over Nederland en door Nederlanders behoorlijk veel woede op zijn hals gehaald en werd vriendelijk verzocht zijn excuses aan te bieden. Woedend riep hij " Excuses aan Nederland? No way! Ik verhuis nog liever naar Wallonië. Ik blijf erbij wat ik heb gezegd en ik vermoed dat negen op de tien Vlamingen er net zo over denken. Dus waarde Nederlander u bent gewaarschuwd!

© Maydana

Zin om bekende Nederlanders te bellen?

De telefoonnummers van bekende Nederlanders liggen letterlijk op straat. Nu wordt er heel wat gegoogeld om achter informatie te komen, maar dat het mobiele nummer van onze Minister President op Google staat, mag bijzonder worden genoemd. Dat dit uiteraard niet de bedoeling is, moge duidelijk zijn. Wat blijkt nu, het GPD, de persdienst van de regionale kranten heeft een fout gemaakt, en duizenden telefoonnummers van bekende tot minder bekende Nederlanders zijn door Google geïndexeerd en op Internet belandt.
Zo waren onder meer te bereiken; Jort Kelder, Felix Meurders, Mart Smeets, maar ook het nummer van steradvocaat Gehard Spong.
Ook het mobiele nummer van Jan Peter Balkenende werd hierdoor publiek en wie zou er nu geen zin hebben, om een gezellig gesprek te voeren met JP. Of misschien zijn grieven te uiten, want tenslotte hebben we in dit land heel wat Boze Nederlanders.

Dit soort van informatie is te danken aan een lek bij het GPD, en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Daar we in dit land wars zijn van enige privacy, blijkt elke keer weer dat Google een groot aandeel heeft in het publiceren van privé-gegevens.
Vanmorgen heb ik maar een met enige willekeur gegoogeld en wat blijkt, ik kan bellen met de personen welke ik heb ingegeven, meestal nog met adres, waarvan ik zeker weet dat ze dit niet op prijs zouden stellen. Uiteraard zal ik dat niet doen, maar toch is de verleiding groot even een gezellige babbel te houden met Maarten van Rossem of Youp van ’t Hek.
Mochten de aanhangers van Geert Wilders met hem willen babbelen, zijn mobiele nummer staat op Internet.
Foutje GPD, bedankt, zullen vele bekende Nederlanders roepen. Dat wordt dus voor velen het aanvragen van een nieuw mobiel nummer, erger nog misschien wel verhuizen.

© Maydana 12 augustus 2009

Moederdag

Moederdag

Het is weer zover aanstaande zondag. Dag van alle moeders, nieuwe moeders en moeders die al een tijdje mee lopen. Het kost volwassen kinderen hoofdbrekens en er wordt wat afgebeld en sms’jes vliegen over je display. Mam, vindt je het goed dat we pas laat in de middag komen, want de aanhang ( lees schoonzoon ) wil eerst naar zijn eigen moeder. Mam, dit jaar ben ik ook voor het eerst moeder, dus dat willen we vieren en gaan we daarna eerst langs mijn schoonmoeder, want die woont een paar straten verder en naar jou moeten we toch een goed uurtje rijden. Het is wat met dat Moederdaggedoe! Een van die dagen in mei die ik niet bepaald een van de leukste vind. Het ritueel herhaald zich ieder jaar opnieuw en de ‘smoesjes ‘worden steeds beter. Afstand en tijdgebrek schijnen een reden te zijn om allerlei inventieve en ingewikkelde suggesties te bedenken.

Nu ben ik persoonlijk een nogal eigenwijze moeder en zie geen enkel heil in een dag voor Moeders. Want voor moeder zijn heb ik destijds zelf gekozen, met alle consequenties van dien. Zowel voor de leuke, als minder leuke dingen. Moeder zijn is, op zich al een taak die niet met één dag in het jaar, met een bos bloemen of een doosje Merci, waardering kan brengen. Dus is de conclusie mijnerzijds; ik vind de tweede zondag in mei dus niets. Drie keer niets! Als het zogenaamde gevoel en cadeautjes moeten komen op deze speciale dag, krijg ik het gevoel dat je nageslacht een verplicht dagje moeder moeten doen, omdat die dag door wie dan ook, ooit is uitgeroepen tot de dag der Moeders.
Bovendien zie ik in winkels allerlei prularia die moeders op deze dag met ene kop thee en een warme croissant op bed geserveerd krijgen. Dan denk ik in alle wanhoop aan de kruimels die later op de dag, als moeders besluit de nachtrust in te gaan, op het laken liggen en moeders na deze vermoeide dag als een vogel pikkend de kruimels verwijderd. Dit om een goede en ongestoorde nacht zonder kriebels van kruimels te kunnen genieten.

Leuk is zo een dag voor de allerkleinsten, die krampachtig de hele week hebben gezocht naar een leuk presentje, hoofdbrekens hebben gehad over een leuk gedicht of tekening. Maar naarmate ze ouder worden wordt dat Moederdaggedoe een ware kwelling, daar meer Moeders in het spel zijn en dat moet tenslotte eerlijk worden verdeeld. En hoe doe je dat nou, zonder iemand op zijn moederlijke hart te trappen. De stress slaat toe! Menig jong echtpaar zal ruziënd moeten besluiten, welke moeder er eerst zal worden bezocht.

Jaren geleden heb ik besloten deze dag een gewone zondag te laten zijn, geen bloemen geen Merci. Want als er commercieel vanuit moet worden gegaan dat de tweede dag in mei Moeder in de watten gelegd dient te worden, blijven er bij mij nog 364 dagen over.
Verdeel je aandacht over die dagen, neem onverwachts eens een bloemetje mee, bel haar op en zeg dat je van haar houdt en vraag haar om raad. Geef haar in die 365 zo nu en dan eens extra aandacht, dat heeft meer waarde dan die ene dag in mei.
Geef haar op een gewone woensdag een bloemetje omdat je zoveel van haar houdt.

©Maydana

The day after...

The day after…


Wat een prachtige dag had moeten worden, eindigde in een drama. Apeldoorn en Nederland voelen de dag erna, de gevolgen van de ‘aanslag ‘ die gisteren feestvierend Nederland op zijn kop zette. De koninklijke familie zal beseffen dat zij het doelwit waren van een aanslag, dat het zich ‘ gewoon onder het volk mengen ‘ misschien nooit meer mogelijk zal zijn. Heeft 30 april 2009 een grote ommekeer gebracht in een traditie die Nederland rijk was.
De te betreuren doden, die onverwacht op een zonnige dag werden aangereden door een waanzinnige, een soort van 9/11 actie, iets wat nauwelijks denkbaar was in ons polderland.
Apeldoorn, wordt een pelgrimsoord om te gedenken dat 30 april 2009 een zwarte dag in de Nederlandse geschiedenis zal zijn. Bloemen stromen binnen op de plaats van het onheil, kaarsjes zullen branden ter nagedachtenis van de doden.
Wat een drama! Wat een bizar gegeven.
Natuurlijk denken we, was dit te voorkomen geweest. Ik denk het niet. Het plan van deze onverlaat, heeft niemand kunnen bedenken in het ergste scenario.

De meest wilde verhalen zullen ons weer bereiken, iedereen zal weer speculeren. De dader is vannacht overleden en de ware reden zal hij meenemen in zijn graf.
We kunnen deze ‘aanslag ‘toevoegen aan de lijst van aanslagen op Pim Fortuyn en Theo van Gogh.
Ons rustige polderland is opnieuw opgeschrikt en blijkbaar niet meer zo veilig als we zelf steeds maar willen geloven.
Het drama van Koninginnedag 2009, zal altijd een stempel blijven drukken op een dag van een feestvierend Nederland.

©Maydana 1 mei 2009