Wilt u graag weten het voelt om in een doodskist te liggen? De meeste van u zullen daar waarschijnlijk geen behoefte aan hebben. Sinds de dood geen taboe meer is, heeft de commerciële tak die uw laatste wensen vervult, een gat in de markt gezien. U mag proefliggen in een door uw uitgezochte doodskist. Van een simpele houten kist tot de meest exclusieve exemplaren. Het kan uw fantasie prikkelen en doen besluiten van uw laatste moment op aarde een vrolijk feest te maken.
Uw laatste wens zal door uw familie, vrienden en omgeving moeten worden geaccepteerd, want tenslotte bepaalt u het hoe en wat. Want we houden graag de regie in handen, ook ná de dood! Mag er wel of niet worden gehuild, of is verdriet ten strengste verboden?
Zoals Horecatycoon Gerrit van der Valk ooit heeft gezegd; wie huilt op mijn begrafenis kijk ik nooit meer aan.
De dood als commercieel bedrijf. Zelfs bij het verlaten van dit aardse bestaan speelt de commercie met gevoelens en emoties. Wat voor kleur bloemen wilt u? Wat moeten de achterblijvers voor kleur kleding aan? Bovendien kunt u alvast uw plaatsje op het kerkhof of crematorium uitzoeken. Weet je in ieder geval waar je straks ligt, en kun je alvast zo nu en dan een bezoekje brengen aan je toekomstige laatste rustplaats. Of wil je de as laten verdelen, een beetje hier en een beetje daar. Wil je de achterblijvers misschien verrassen met een medaillon, waar kleine restjes as van jou in zijn verwerkt en bepaal je dat ze dit altijd bij zich moeten dragen? Moeten de achterblijvers allemaal hun handtekening zetten op je kist? Of wil je een bevriende kunstschilder zijn fantasie gunnen en er een vrolijke kist met opvallende kleuren van maken? Alles is mogelijk!
Of ben je een verstokte roker, die zijn kist wil hebben in een vorm van een sigaret met het opschrift: Dit was de laatste, vanaf nu ben ik gestopt.
Maak van te voren een scenario en verras hiermee vriend en vijand. Laat uw vijanden weten hoe u over ze dacht tijdens uw aardse bestaan. Dat wat u altijd al wilde zeggen, maar de moed niet kon opbrengen. Uw grieven kunt u laten voorlezen door de door u meest gehate persoon. Eindelijk kunt u uw ergernissen vertellen en de persoon in kwestie kan ten overstaan van het aanwezige volk, vernemen hoe u over haar of hem altijd heeft gedacht. Uw regie van zoete wraak!
Bepaal uw eigen muziek, anders dondert er een geluid door de Aula waar u nooit van was gecharmeerd. Uiteindelijk is het uw laatste concert.
Met andere woorden; U bepaalt en anderen doen, volgens uw scenario. Want het mooie van deze tijd is, dat de dood een commercieel aspect is geworden en uw wensen worden vervuld, hoe buitensporig en vreemd het ook moge zijn, en u alvast kunt proefliggen!
Niets in dit leven is zeker, maar wel één ding, dat iedereen eens de man met de zeis op zijn pad zal tegenkomen en door goed contact met deze boosdoener, zal er misschien een pad met rozenblaadjes zijn. Wie zal het zeggen!
Remco Campert zie ooit (citaat); In je leven ben je een raadsel, maar na je dood weet iedereen opeens heel goed hoe je was. Hadden ze je dat maar eerder verteld.
© Maydana
06-08-2010
05-08-2010
Column Afluisterpraktijken
Drie jaar geleden heb ik deze column geschreven, was mijn tijd dus ver vooruit, vanmorgen op Radio 1 een heuse Professor, die uitleg gaf over onze privacy. Veel leesplezier uit de oude doos!
Tappen betekent in het politiejargon ‘ afluisteren’ van gesprekken. Naar het schijnt is er geen enkel land ter wereld waar zoveel ‘getapt’ wordt als in ons landje. In één maand worden in Nederland meer gesprekken afgeluisterd dan in Amerika. Maar behalve telefoongesprekken worden ook hevig computers getapt. Duidelijkheid alom, uw e-mailtje naar uw dochter of zoon of uw liefdesverklaring aan uw minnaar per e-mail zal over het beeldscherm rennen van onbekenden. Nederlandse providers hebben sinds 1998 de wettelijke verplichting om computers te tappen als opsporingsdiensten hierom vragen. Waarom,zult u zich afvragen, gewoon pure dictactuur! Polderdictactuur noemen ik dat. Zij vroeten in mijn e-mails, luisteren naar mijn intieme gesprekken, achteroverleunend in een bureaustoel met het zwarte gif, te gniffelen van al die niet voor hun oren bestemde informatie. Na deze wetenschap heb ik altijd de neiging, als ik ga bellen om als eerste te roepen, ‘ Hallo medeluisteraar, goed opletten wat ik nu allemaal zeg, - minnaar ik heb zin om met je te vrijen, zullen we meteen iets afspreken -, waarna ik dan beleefd roep ‘ Goedemorgen spreek ik met de Belastingsdienst?’
Want niemand maakt mij wijs dat 300.000 aanvragen om computers te tappen, alleen maar betrekking hebben op criminelen, met andere woorden er wordt massaal getapt in Nederland, terecht en onterecht, waarbij ik misschien ook wel op hun afluisterlijstje sta.
Er worden zelfs gesprekken getapt tussen verdachten en hun advocaten, hetgeen ten strengste verboden is. Maar wie van ons doet iets aan dergelijk ongeoorloofde praktijken. Tenslotte kom je er pas achter, als het tegen je gebruikt wordt.
Maar val je onder de categorie ‘bedreigden of telefoonterreur’ en neem je gesprekken op, zal de rechtbank u mededelen dat een dergelijk bewijs niet geldig is omdat het zonder toestemming is verkregen. Ik zit me vertwijfeld af te vragen, wat het verschil is.
Jaren geleden ging de politie nog anders te werk, er werd uitsluitend afgeluisterd indien er een misdrijf in het spel bleek te zijn, tegenwoordig lijkt men preventief te tappen. Zo blijft er werk aan de winkel voor de vele ‘ blauwmutsen’ die zonder schietvergunning achter de computer moeten plaatsnemen en zij het predikaat “veredelde padvinders’ verdienen.
Afluisteren gebeurd dus op zeer grote schaal zonder dat er van enige controle sprake is en verantwoording wordt afgelegd. In vele gevallen is het totaal onduidelijk of de tap wel rechtmatig is en of justitie weer eens niet buiten haar boekje is gegaan, hetgeen met de regelmaat van de klok gebeurd. Afluisteren of tappen is derhalve ook behoorlijk in opspraak, maar hoe het dan wel moet en zeker juridisch gezien, is geen sprake.
Ze doen maar wat, en brengen hiermee onze privacy behoorlijk in het geding.
De vraag doet zich voor waarom juist in Nederland zo massaal wordt getapt. Neigen wij allemaal tot crimineel gedrag? Nee, maar als er dan zoveel wordt afgeluisterd, waarom zijn de oplossingspercentages van misdrijven dan zo laag en leiden de 100.000 ‘tappen’ niet tot meer veroordelingen?
Misschien weet de firma ‘TAP’ antwoord op mijn vraag.
© Maydana
Tappen betekent in het politiejargon ‘ afluisteren’ van gesprekken. Naar het schijnt is er geen enkel land ter wereld waar zoveel ‘getapt’ wordt als in ons landje. In één maand worden in Nederland meer gesprekken afgeluisterd dan in Amerika. Maar behalve telefoongesprekken worden ook hevig computers getapt. Duidelijkheid alom, uw e-mailtje naar uw dochter of zoon of uw liefdesverklaring aan uw minnaar per e-mail zal over het beeldscherm rennen van onbekenden. Nederlandse providers hebben sinds 1998 de wettelijke verplichting om computers te tappen als opsporingsdiensten hierom vragen. Waarom,zult u zich afvragen, gewoon pure dictactuur! Polderdictactuur noemen ik dat. Zij vroeten in mijn e-mails, luisteren naar mijn intieme gesprekken, achteroverleunend in een bureaustoel met het zwarte gif, te gniffelen van al die niet voor hun oren bestemde informatie. Na deze wetenschap heb ik altijd de neiging, als ik ga bellen om als eerste te roepen, ‘ Hallo medeluisteraar, goed opletten wat ik nu allemaal zeg, - minnaar ik heb zin om met je te vrijen, zullen we meteen iets afspreken -, waarna ik dan beleefd roep ‘ Goedemorgen spreek ik met de Belastingsdienst?’
Want niemand maakt mij wijs dat 300.000 aanvragen om computers te tappen, alleen maar betrekking hebben op criminelen, met andere woorden er wordt massaal getapt in Nederland, terecht en onterecht, waarbij ik misschien ook wel op hun afluisterlijstje sta.
Er worden zelfs gesprekken getapt tussen verdachten en hun advocaten, hetgeen ten strengste verboden is. Maar wie van ons doet iets aan dergelijk ongeoorloofde praktijken. Tenslotte kom je er pas achter, als het tegen je gebruikt wordt.
Maar val je onder de categorie ‘bedreigden of telefoonterreur’ en neem je gesprekken op, zal de rechtbank u mededelen dat een dergelijk bewijs niet geldig is omdat het zonder toestemming is verkregen. Ik zit me vertwijfeld af te vragen, wat het verschil is.
Jaren geleden ging de politie nog anders te werk, er werd uitsluitend afgeluisterd indien er een misdrijf in het spel bleek te zijn, tegenwoordig lijkt men preventief te tappen. Zo blijft er werk aan de winkel voor de vele ‘ blauwmutsen’ die zonder schietvergunning achter de computer moeten plaatsnemen en zij het predikaat “veredelde padvinders’ verdienen.
Afluisteren gebeurd dus op zeer grote schaal zonder dat er van enige controle sprake is en verantwoording wordt afgelegd. In vele gevallen is het totaal onduidelijk of de tap wel rechtmatig is en of justitie weer eens niet buiten haar boekje is gegaan, hetgeen met de regelmaat van de klok gebeurd. Afluisteren of tappen is derhalve ook behoorlijk in opspraak, maar hoe het dan wel moet en zeker juridisch gezien, is geen sprake.
Ze doen maar wat, en brengen hiermee onze privacy behoorlijk in het geding.
De vraag doet zich voor waarom juist in Nederland zo massaal wordt getapt. Neigen wij allemaal tot crimineel gedrag? Nee, maar als er dan zoveel wordt afgeluisterd, waarom zijn de oplossingspercentages van misdrijven dan zo laag en leiden de 100.000 ‘tappen’ niet tot meer veroordelingen?
Misschien weet de firma ‘TAP’ antwoord op mijn vraag.
© Maydana
04-08-2010
Navigatieterreur
Afgelopen week moest ik naar een begrafenis. Hoewel het geen directe familie was, leek het mij uiterst gepast mijn gezicht te laten zien aan de achterblijvende familieleden. Nu waren de afgelopen maanden meer begrafenissen aan de orde dan gezellige feestjes, en bedacht ineens, mens dat is de leeftijd. Steeds meer familie, kennissen en vrienden verlieten deze aardbol, om hun ziel ter ruste te leggen in de armen van de eeuwige stilte.
Gezien het afscheid in een andere hoek van ons polderland plaatsvond, bedacht ik dat mijn navigatiemiep het beste was, om me de weg te wijzen naar een onbekend stukje Nederland.
Zoals een goede navigatie moet werken waren de nieuwste kaarten gedownload, had ik alle flitspalen laten opnemen, zodat ik niet gedachteloos een te zware voet zou krijgen. Dit soort van onverwachte gebeurtenissen leiden namelijk mijn aandacht af. Ik bedenk steeds weer, was die dag maar voorbij en zou ik me thuis te buiten kunnen gaan aan bankhangen.
Mijn “miep” met haar mooie zwoele stem bracht mij feilloos op plaats van bestemming. Uiteraard was ik weer aan de late kant, gezien dit land gezegend is met een eeuwige filé.
Welke tijd je ook kiest, hoe laat je ook weg gaat, en deze keer had ik echt extra tijd ingepland, blijkt het niet mogelijk te zijn om ergens op tijd te komen.
Ik parkeerde mijn auto schots en scheef op de twee laatste parkeerplaatsen en zag in mijn ooghoeken de afscheidnemers al binnen staan. O, ja mijn navigatiemiep! Ik stopte haar gauw in mijn jaszak, want heden ten dagen ben je zelfs op een parkeerplaats bij een aula niet gevrijwaard van dieven. Je kunt in een rouwadvertentie niet eens meer je adres vermelden, daar het dievengilde blijkbaar deze trieste gebeurtenissen als vrijbrief zien voor een klein bezoek aan uw huis, met alle gevolgen van dien.
Miep in mijn zak en rennen! Buiten adem vloog ik de aula binnen en bedacht je moet toch eens iets aan dat roken doen. Voordat je het weet lig jij ook hier naar de sterren te staren.
Jeetje, ik was de bloemen vergeten. Zachtjes sloop ik de aula weer uit, richting auto voor het boeket witte rozen. Opnieuw zette ik de spurt erin. Zachtjes deed ik de deur open en sloop als op kousenvoeten naar binnen. De eerste spreker was al begonnen en de overledene werd geroemd om zijn goedaardigheid, zijn vriendelijkheid en zijn veel te vroege heengaan. Ik bedacht tijdens deze woorden, volgens mij is het altijd een verkeerd tijdstip.
Er volgden nog wat sprekers en toen werd het stil. Stil om in stilte afscheid te nemen van de overledene.
Behalve mijn navigatiemiep die blijkbaar de geest had gegeven en nog even met zwoele stem riep:
‘Bestemming bereikt’.
© Maydana
Gezien het afscheid in een andere hoek van ons polderland plaatsvond, bedacht ik dat mijn navigatiemiep het beste was, om me de weg te wijzen naar een onbekend stukje Nederland.
Zoals een goede navigatie moet werken waren de nieuwste kaarten gedownload, had ik alle flitspalen laten opnemen, zodat ik niet gedachteloos een te zware voet zou krijgen. Dit soort van onverwachte gebeurtenissen leiden namelijk mijn aandacht af. Ik bedenk steeds weer, was die dag maar voorbij en zou ik me thuis te buiten kunnen gaan aan bankhangen.
Mijn “miep” met haar mooie zwoele stem bracht mij feilloos op plaats van bestemming. Uiteraard was ik weer aan de late kant, gezien dit land gezegend is met een eeuwige filé.
Welke tijd je ook kiest, hoe laat je ook weg gaat, en deze keer had ik echt extra tijd ingepland, blijkt het niet mogelijk te zijn om ergens op tijd te komen.
Ik parkeerde mijn auto schots en scheef op de twee laatste parkeerplaatsen en zag in mijn ooghoeken de afscheidnemers al binnen staan. O, ja mijn navigatiemiep! Ik stopte haar gauw in mijn jaszak, want heden ten dagen ben je zelfs op een parkeerplaats bij een aula niet gevrijwaard van dieven. Je kunt in een rouwadvertentie niet eens meer je adres vermelden, daar het dievengilde blijkbaar deze trieste gebeurtenissen als vrijbrief zien voor een klein bezoek aan uw huis, met alle gevolgen van dien.
Miep in mijn zak en rennen! Buiten adem vloog ik de aula binnen en bedacht je moet toch eens iets aan dat roken doen. Voordat je het weet lig jij ook hier naar de sterren te staren.
Jeetje, ik was de bloemen vergeten. Zachtjes sloop ik de aula weer uit, richting auto voor het boeket witte rozen. Opnieuw zette ik de spurt erin. Zachtjes deed ik de deur open en sloop als op kousenvoeten naar binnen. De eerste spreker was al begonnen en de overledene werd geroemd om zijn goedaardigheid, zijn vriendelijkheid en zijn veel te vroege heengaan. Ik bedacht tijdens deze woorden, volgens mij is het altijd een verkeerd tijdstip.
Er volgden nog wat sprekers en toen werd het stil. Stil om in stilte afscheid te nemen van de overledene.
Behalve mijn navigatiemiep die blijkbaar de geest had gegeven en nog even met zwoele stem riep:
‘Bestemming bereikt’.
© Maydana
02-08-2010
Paracetamoltoerisme
Ze blijven komen onze Oosterburen. Lang geleden bleven ze net iets te lang! Daarna kwamen ze voor onze stranden, woelden en wroeten in onze zand om diepe kuilen te graven, voor een weekendje Holland, of een paar dagjes langer. Maar werd ons polderland ook bezocht voor de goedkope boter, koffie, vis en natuurlijk onze voortreffelijke ‘Hollandischer Käse “. Voor dat ik het vergeet, onze toen nog goedkope sigaretten, maar dat is al even geleden die met tientallen sloffen de openstaande grens passeerden.
Inmiddels hebben onze Oosterburen een nieuw argument gevonden om de onzichtbare grens te overschrijden, en u wilt het niet geloven, voor het inslaan van paracetamol. Het wondermiddel bij uitstek. Velen van u zullen de ervaring hebben met huisartsassistenten en huisartsenposten, die onmiddellijk klaar staan u gerust te stellen en voorschrijven enkele paracetamol te slikken en zich morgen bij u huisarts te vervoegen. Zij hebben dan geen last van u gezeur en paracetamol schijnt blijkbaar wonderen te verrichten. Het geloof van 500 mg pijnstiller is ongeveer hetzelfde als het geloven in de wonderen van Lourdes.
Nu blijkt de Duitse overheid paal en perk te stellen aan de verkoop van paracetamol. Geen grote verpakkingen meer, slechts 20 stuks. Voor grotere hoeveelheden is sinds kort een doktersrecept nodig. Zo zetten ze hun landgenoten op een paracetamol dieet. Sinds 1 april jl. en dat is geen grap, gelden in Duitsland strenge regels voor de verkoop van de bij uitstek gepromoveerde wonderpil.
Dat je hiervoor naar ons landje moet komen, neigt tot weinig fantasie. Tenslotte kun je in jouw woonplaats de aanwezige apotheken afstruinen en kom je zo ook aan je trekken. Maar blijkbaar nemen onze oosterburen de moeite ons Kruidvat te bezoeken en slaan grote hoeveelheden paracetamol in van 50 tabletten per verpakking.
Handig toch, en ben je meteen een dagje onder de pannen in ons kaaslandje.
Ik ben al jaren allergisch voor het woord paracetamol. Bovendien een tegenstander van het slikken van pillen als het niet strikt noodzakelijk is. Mijn lichaam schijnt een ingebouwd afweermechanisme te hebben ontwikkeld voor welke pil dan ook, en is het altijd een heel gepuzzel voor artsen om mij de juiste medicatie voor te schrijven. Blijkbaar schijn ik nergens tegen te kunnen en wil mijn lijf geen slachtoffer worden van al die chemische ongein.
Nu blijkt paracetamol toch niet zo onschuldig is als het lijkt, want overmatig gebruik levert de nodige beschadigingen op aan uw lever. Ongeveer zoiets als het teveel nuttigen van alcohol. Trouwens iedere pil op chemische basis heeft meer nare bijwerkingen dan men vermoedt, en bij overmatig gebruik kan paracetamol zelfs gevaarlijk zijn.
Het is een menselijk trekje om te denken dat we met het slikken van pillen elke kwaal te lijf kunnen gaan. Niet dus!
Het Paracetamol-toerisme brengt weer geld in onze economische knip en bovendien kopen onze oosterburen ook nog andere zaken en dat zal onze economie deugd doen. Tenslotte is onze paracetamol aanzienlijk goedkoper dan de Duitse variant.
We kijken al aardig naar de bodem van onze schatkist in deze crisistijd, en elke euro is er één, wie of welke EU-burger ook de moeite neemt in ons land de knip te trekken en volgestouwd ons polderlandschap weer verlaat.
Blijkbaar zijn we als EU nog lang niet toe aan gelijke rechten en plichten, en is er nog veel werk aan de winkel voor enige gelijkheid .
© Maydana
Inmiddels hebben onze Oosterburen een nieuw argument gevonden om de onzichtbare grens te overschrijden, en u wilt het niet geloven, voor het inslaan van paracetamol. Het wondermiddel bij uitstek. Velen van u zullen de ervaring hebben met huisartsassistenten en huisartsenposten, die onmiddellijk klaar staan u gerust te stellen en voorschrijven enkele paracetamol te slikken en zich morgen bij u huisarts te vervoegen. Zij hebben dan geen last van u gezeur en paracetamol schijnt blijkbaar wonderen te verrichten. Het geloof van 500 mg pijnstiller is ongeveer hetzelfde als het geloven in de wonderen van Lourdes.
Nu blijkt de Duitse overheid paal en perk te stellen aan de verkoop van paracetamol. Geen grote verpakkingen meer, slechts 20 stuks. Voor grotere hoeveelheden is sinds kort een doktersrecept nodig. Zo zetten ze hun landgenoten op een paracetamol dieet. Sinds 1 april jl. en dat is geen grap, gelden in Duitsland strenge regels voor de verkoop van de bij uitstek gepromoveerde wonderpil.
Dat je hiervoor naar ons landje moet komen, neigt tot weinig fantasie. Tenslotte kun je in jouw woonplaats de aanwezige apotheken afstruinen en kom je zo ook aan je trekken. Maar blijkbaar nemen onze oosterburen de moeite ons Kruidvat te bezoeken en slaan grote hoeveelheden paracetamol in van 50 tabletten per verpakking.
Handig toch, en ben je meteen een dagje onder de pannen in ons kaaslandje.
Ik ben al jaren allergisch voor het woord paracetamol. Bovendien een tegenstander van het slikken van pillen als het niet strikt noodzakelijk is. Mijn lichaam schijnt een ingebouwd afweermechanisme te hebben ontwikkeld voor welke pil dan ook, en is het altijd een heel gepuzzel voor artsen om mij de juiste medicatie voor te schrijven. Blijkbaar schijn ik nergens tegen te kunnen en wil mijn lijf geen slachtoffer worden van al die chemische ongein.
Nu blijkt paracetamol toch niet zo onschuldig is als het lijkt, want overmatig gebruik levert de nodige beschadigingen op aan uw lever. Ongeveer zoiets als het teveel nuttigen van alcohol. Trouwens iedere pil op chemische basis heeft meer nare bijwerkingen dan men vermoedt, en bij overmatig gebruik kan paracetamol zelfs gevaarlijk zijn.
Het is een menselijk trekje om te denken dat we met het slikken van pillen elke kwaal te lijf kunnen gaan. Niet dus!
Het Paracetamol-toerisme brengt weer geld in onze economische knip en bovendien kopen onze oosterburen ook nog andere zaken en dat zal onze economie deugd doen. Tenslotte is onze paracetamol aanzienlijk goedkoper dan de Duitse variant.
We kijken al aardig naar de bodem van onze schatkist in deze crisistijd, en elke euro is er één, wie of welke EU-burger ook de moeite neemt in ons land de knip te trekken en volgestouwd ons polderlandschap weer verlaat.
Blijkbaar zijn we als EU nog lang niet toe aan gelijke rechten en plichten, en is er nog veel werk aan de winkel voor enige gelijkheid .
© Maydana
23-07-2010
Tien deugden van schrijvers!
1. Schrijven is het eeuwige ontdekken van het innerlijke evenwicht.
2. Passie is onze tweede naam, durf confrontaties aan en blijf eerlijk.
3. De schrijver leeft voor zijn vak maar vergeet niet zelf te leven.
4. Schrijven is een ervaren, met de borst vooruit of gebogen over een met inkt beklad papier.
5. Hij/zij heeft een voortdurende honger en dorst naar woorden als wapen in zijn strijd voor menselijkheid en tegen éénzaamheid.
6. Hij/zij staat open om te luisteren en te leren.
7. Als je schrijft zorg dan dat je daadwerkelijk ook iets te zeggen hebt.
8. Schrijven is leren ademen.
9. Laat je niets wijsmaken door wat 'in' is en zou moeten, volg je eigen weg.
10. Schrijf lang, blijf schrijven, maak tijd om te schrijven en schrap na het schrijven.
Ik wens jullie allemaal veel succes!
Maydana
2. Passie is onze tweede naam, durf confrontaties aan en blijf eerlijk.
3. De schrijver leeft voor zijn vak maar vergeet niet zelf te leven.
4. Schrijven is een ervaren, met de borst vooruit of gebogen over een met inkt beklad papier.
5. Hij/zij heeft een voortdurende honger en dorst naar woorden als wapen in zijn strijd voor menselijkheid en tegen éénzaamheid.
6. Hij/zij staat open om te luisteren en te leren.
7. Als je schrijft zorg dan dat je daadwerkelijk ook iets te zeggen hebt.
8. Schrijven is leren ademen.
9. Laat je niets wijsmaken door wat 'in' is en zou moeten, volg je eigen weg.
10. Schrijf lang, blijf schrijven, maak tijd om te schrijven en schrap na het schrijven.
Ik wens jullie allemaal veel succes!
Maydana
22-07-2010
Inbrekersgilde
Vakantietijd is altijd de beste tijd voor het Gilde der inbrekers. Een beetje inbreker heeft blijkbaar geen enkele moeite om te achterhalen of u thuis bent, of van een welverdiende vakantie gaat geniet.
Nu is dit natuurlijk niets nieuws onder de zon! We vergeten, dat sinds Internet God en de wereld mee leest, precies weten wat we doen, of gaan doen, en hebben zij vrij spel.
Nog steeds blijken we niet door te hebben, dat we via verschillende sites zoals Hyves en Twitter we erg slordig omgaan met onze privé-zaken.
In de veronderstelling dat we alleen onze zogenaamde vrienden informeren dat we drie weken naar een zonnig oord vertrekken, inclusief vertrek en datum van terugkeer, zijn we gemakkelijk te traceren door het Gilde. Een grote verassing staat u te wachten bij thuiskomst. Uw huis is omgewoeld door een stel mollen, en uw kostbaarheden zijn van eigenaar veranderd. Wat een teleurstelling en uiterste verbazing. Boosheid staan te lezen op uw bruinverbrande gezicht. Hoe is het toch mogelijk, roept u in koor. Uw kinderen, of uzelf hadden de vakantie al lang van te voren aangekondigd op Hyves of andere sites en wordt het een makkie voor de heren inbrekers. In alle rust konden ze uw huis doorzoeken naar waardevolle spullen, zonder ook maar enige haast te maken.
Want de heren brengen veel tijd door voor hun PC, lezen Hyves en Twitter, spitten dagbladen door en gebruiken zelfs rouwadvertenties met adressen om hun slag te slaan.
Blijkbaar zijn we nog steeds het vertrouwen in deze mensheid niet kwijt en hebben we de behoefte wereldwijd te verkondigen dat we 3 weken naar een zonnig oord vertrekken.
We roepen altijd dat er geen rekening wordt gehouden met onze privacygegevens, maar schuld zijn we zelf, als we Internetsites voeden van onze plannen.
Alle waarschuwingen uit het verleden onze privé-zaken niet op Internet te gooien ten spijt, zijn we blijkbaar hardleers en moeten uit ondervinding leren.
Tenslotte heeft niet iedereen goede bedoelingen. U bent gewaarschuwd!
© Maydana
Nu is dit natuurlijk niets nieuws onder de zon! We vergeten, dat sinds Internet God en de wereld mee leest, precies weten wat we doen, of gaan doen, en hebben zij vrij spel.
Nog steeds blijken we niet door te hebben, dat we via verschillende sites zoals Hyves en Twitter we erg slordig omgaan met onze privé-zaken.
In de veronderstelling dat we alleen onze zogenaamde vrienden informeren dat we drie weken naar een zonnig oord vertrekken, inclusief vertrek en datum van terugkeer, zijn we gemakkelijk te traceren door het Gilde. Een grote verassing staat u te wachten bij thuiskomst. Uw huis is omgewoeld door een stel mollen, en uw kostbaarheden zijn van eigenaar veranderd. Wat een teleurstelling en uiterste verbazing. Boosheid staan te lezen op uw bruinverbrande gezicht. Hoe is het toch mogelijk, roept u in koor. Uw kinderen, of uzelf hadden de vakantie al lang van te voren aangekondigd op Hyves of andere sites en wordt het een makkie voor de heren inbrekers. In alle rust konden ze uw huis doorzoeken naar waardevolle spullen, zonder ook maar enige haast te maken.
Want de heren brengen veel tijd door voor hun PC, lezen Hyves en Twitter, spitten dagbladen door en gebruiken zelfs rouwadvertenties met adressen om hun slag te slaan.
Blijkbaar zijn we nog steeds het vertrouwen in deze mensheid niet kwijt en hebben we de behoefte wereldwijd te verkondigen dat we 3 weken naar een zonnig oord vertrekken.
We roepen altijd dat er geen rekening wordt gehouden met onze privacygegevens, maar schuld zijn we zelf, als we Internetsites voeden van onze plannen.
Alle waarschuwingen uit het verleden onze privé-zaken niet op Internet te gooien ten spijt, zijn we blijkbaar hardleers en moeten uit ondervinding leren.
Tenslotte heeft niet iedereen goede bedoelingen. U bent gewaarschuwd!
© Maydana
21-07-2010
Tafelgeheimen
Trots en solitair, sta je tussen al mijn uiterst moderne meubilair. Je straalt autoriteit uit. Alsof ik in het midden van mijn moderne wereld van meubilair, in retraite ben. Zo had ik je ook ontmoet, tijdens een lange week van stilte. Kon mijn ogen niet van je afhouden, en verheugde mij om driemaal per dag, bij je aan te schuiven. De warmte van je hout, maar vooral de rust die je uitstraalde.
Natuurlijk kon ik je niet meenemen, dat wist ik. De nonnen zouden doodongelukkig zijn, zonder jou. Mijn vraag of ik je kon kopen, werd door hun met een weemoedige glimlach en hoofdschuddend beantwoord. Nee dus! De vrouwen van God werden uiteindelijk gek van mijn gezeur.
Na mijn week van stilte kreeg ik stiekem een briefje, met een aantal adressen waar ik misschien een evenbeeld van jou zou kunnen bemachtigen.
Je ging niet uit mijn hoofd. Weken ná mijn retraite ging ik op pad om naar één gelijkenis te zoeken. Het werd een immense speurtocht, maar ik wilde je hebben en vooral vinden, je moest een plaats krijgen in mijn huis, een plaats waar ik rust zou vinden. Daar waar ik samen met vrienden plaats kan nemen, genietend van een maaltijd, waar ik mijn kranten uitgebreid kan lezen, dromend over de voorbije dag, en in stilte nadenken.
Na een lange speurtocht had ik je eindelijk gevonden. Net als de kloostertafel bij de nonnen, sloot ik je direct in mijn hart. Eigenlijk was je nog veel mooier! Als een verliefde tiener keek ik, toen je werd binnengebracht door vier stevige mannen en op je plaats werd gezet. Want je was zwaar, loodzwaar! Of je een eeuw geschiedenis meetorste. Je rook zo heerlijk, de geur van oudheid! Vol bewondering keek ik naar je, en sjouwers die blijkbaar niet begrepen, wat jij als “Antiekeling” deed tussen al mijn moderne meubilair. Voorzichtig vroeg één van de sjouwers, ‘was dit wel de bedoeling mevrouw’?
“Jazeker”, zei ik trots. Hij verdient een koninklijke plaats. Ze schudden meewarig hun hoofd en begrepen er niets van.
Statig sta je daar, mijn lief. Voel je thuis! Klaar om aan te schuiven, maar eerst wilde ik je nog een tijdje in stilte bewonderen en koesteren en je opgeslagen geschiedenis opsnuiven als een junk.
Zacht ga ik met mijn hand over je glanzende hout, streel je ongelijke bobbels en voel de oudheid van je bestaan. Twee kandelaars zullen je sieren en zo zie ik in het kaarslicht nog meer van je schoonheid. Waanzinnig veel zou je mij kunnen vertellen uit je verleden, en ik zou je duizend vragen wil stellen. Maar jij zult stilzwijgend al onze gesprekken in je opnemen, terwijl wij van een goed glas Baron de Rotschild en onze geliefde Coquille St Jacques genieten.
Een ding weet ik zeker, als ik ooit de hemelpoort moet binnenlopen, zullen mijn besproken geheimen bij jou veilig verankerd zijn.
© Maydana
Natuurlijk kon ik je niet meenemen, dat wist ik. De nonnen zouden doodongelukkig zijn, zonder jou. Mijn vraag of ik je kon kopen, werd door hun met een weemoedige glimlach en hoofdschuddend beantwoord. Nee dus! De vrouwen van God werden uiteindelijk gek van mijn gezeur.
Na mijn week van stilte kreeg ik stiekem een briefje, met een aantal adressen waar ik misschien een evenbeeld van jou zou kunnen bemachtigen.
Je ging niet uit mijn hoofd. Weken ná mijn retraite ging ik op pad om naar één gelijkenis te zoeken. Het werd een immense speurtocht, maar ik wilde je hebben en vooral vinden, je moest een plaats krijgen in mijn huis, een plaats waar ik rust zou vinden. Daar waar ik samen met vrienden plaats kan nemen, genietend van een maaltijd, waar ik mijn kranten uitgebreid kan lezen, dromend over de voorbije dag, en in stilte nadenken.
Na een lange speurtocht had ik je eindelijk gevonden. Net als de kloostertafel bij de nonnen, sloot ik je direct in mijn hart. Eigenlijk was je nog veel mooier! Als een verliefde tiener keek ik, toen je werd binnengebracht door vier stevige mannen en op je plaats werd gezet. Want je was zwaar, loodzwaar! Of je een eeuw geschiedenis meetorste. Je rook zo heerlijk, de geur van oudheid! Vol bewondering keek ik naar je, en sjouwers die blijkbaar niet begrepen, wat jij als “Antiekeling” deed tussen al mijn moderne meubilair. Voorzichtig vroeg één van de sjouwers, ‘was dit wel de bedoeling mevrouw’?
“Jazeker”, zei ik trots. Hij verdient een koninklijke plaats. Ze schudden meewarig hun hoofd en begrepen er niets van.
Statig sta je daar, mijn lief. Voel je thuis! Klaar om aan te schuiven, maar eerst wilde ik je nog een tijdje in stilte bewonderen en koesteren en je opgeslagen geschiedenis opsnuiven als een junk.
Zacht ga ik met mijn hand over je glanzende hout, streel je ongelijke bobbels en voel de oudheid van je bestaan. Twee kandelaars zullen je sieren en zo zie ik in het kaarslicht nog meer van je schoonheid. Waanzinnig veel zou je mij kunnen vertellen uit je verleden, en ik zou je duizend vragen wil stellen. Maar jij zult stilzwijgend al onze gesprekken in je opnemen, terwijl wij van een goed glas Baron de Rotschild en onze geliefde Coquille St Jacques genieten.
Een ding weet ik zeker, als ik ooit de hemelpoort moet binnenlopen, zullen mijn besproken geheimen bij jou veilig verankerd zijn.
© Maydana
Abonneren op:
Posts (Atom)