Een aantal maanden geleden had je besloten, dat je leven was geleefd. Geen gemopper, geen angst, alleen je eeuwige glimlach. Maanden voor je overlijden gaf je al in weinig woorden aan, dat het is genoeg was geweest. Negenentachtig prachtvolle jaren, zonder nare ziektes, ondanks de gewone ouderdomskwaaltjes, hadden van jou een heerlijke mens gemaakt, die altijd vrolijk en opgewekt was, en van klagen was geen sprake. De verpleging was dol op je en in drie talen vertelde je de mooiste herinneringen. Je eindigde altijd met de woorden – ik ben een gelukskind – een leven van veel mooie, maar ook minder mooie dingen. Je was een tevreden mens.
Kort vóór je overlijden werd je opgenomen in het ziekenhuis, en je glimlachte. Ik week weinig of niet van je bed en we waren nog even samen moeder en dochter. Je vertelde me dingen uit je leven, sommige wist ik al, maar andere kwamen als een verrassing. Ik hield je oude handen vast en kuste je voorhoofd. Teer als een gewond vogeltje lag je tussen de witte lakens. Op die bewuste zondagmorgen besloot je in alle eenzaamheid je ogen voor altijd te sluiten. Alleen, zonder mij! Stilte!
De laatste keer dat ik je zag, woonde de hemel al in je ogen, je was al half op weg, je laatste reis, naar dat verre land van morgen. Naar het glanzende licht van de ondergaande zon. Over bergen en dalen, naar de bron van eeuwig leven. Lieve Mam, ik wens je vlinders, bloemen en regenbogen, want de laatste keer dat ik je zag, altijd nog die stille glimlach.
Aanvaard deze reis naar al de dierbaren die ons al hebben verlaten en sluit ze in je armen.
Wij zullen je moeten loslaten en daar is heel veel liefde voor nodig. Wij proberen de leegte die je achterlaat, op te vullen, en vooral de herinneringen koesteren.
Laat je meedragen door de wind, luister naar het geruis van de zee, als wij allen je zullen begeleiden op de geplaveide weg van liefde en genegenheid.
Lieve allemaal, bedankt dat jullie aanwezig wilden zijn om in alle eenvoud afscheid te nemen van een heel bijzondere, markante, kleine, frêle vrouw.
Dank aan mijn dierbare vriend Thijs van Leer, die dit afscheid met zijn prachtige muziek een extra dimensie heeft gegeven.
I't s time to say goodby, één goede reis en laat je dragen door de wind, terug naar de kust!
© Maydana
30-05-2010
De geur van versgebakken brood
Vandaag gun ik mezelf een luie, sobere en saaie zondag . De hele week was het al rennen en vliegen, de Stichting vroeg nogal wat aandacht, en mijn werkgever stond aan me te trekken voor enkele nieuwe items bij onze Oosterburen.
Vanmorgen opgestaan, iets later, als ik me kan herinneren in de laatste jaren. Grijp naar mijn badjas en maakte de gang naar de koffiemachine. Doe het raam in mijn kantoor open en luister naar de overdadige zang van de meest verschillende vogels die mijn achtertuin bevolken. Rust en stilte overvallen me op deze zondag, zeker na de enerverende afgelopen week, waarbij ik me ineens realiseer dat het nooit meer zo zou worden als toen.
Sinds korte tijd ben ik weer terug in ons bekende polderland, na vele jaren als correspondent bij onze zuiderburen te hebben gewerkt.
Ik pak mijn stapel kranten, de andere kranten leg ik opzij, waar ik gisteren niet aan was toegekomen. Mijn oog viel op een artikel ‘Vers brood op zondag ‘. Ineens bedacht ik dat ik eigenlijk in al mijn buitenlandse jaren buitengewoon verwend ben geweest, om elke zondagmorgen snel langs de bakker te gaan voor verse croissants en andere verleidelijke producten, maar vooral de geur van versgebakken brood. Daarna vliegenvlug naar huis, waar mijn huisgenoten inmiddels de ontbijttafel hadden gedekt en de kakelverse eieren van mijn overbuurman de eierdopjes vulden.
Ineens besefte ik dat ik elke week, op mijn boodschappendag, croissants en brood mee neem en ik deze
op zondagmorgen krampachtig probeer vers te krijgen in mijn toch wel geavanceerde oven. Waren we vergeten hoe het smaakte destijds, alles vers van de bakker, krakend en geurend en je smaakpupillen tot het uiterste activeren.
Brood is een onderdeel van mijn leven, waarmee ik mijn buikje vol kan eten, wellicht mijn mediterrane bloed, want zonder brood is een maaltijd voor mij niet compleet.
Dat de bakkers van Nederland op zondagmorgen ons misschien willen trakteren op vers en geurend brood kan ik alleen maar toejuichen. In België en Frankrijk is dit heel gewoon, vers brood is er bijna de hele dag en zeven dagen van de week.Volgens politiek Den Haag mogen bakkers ons op zondag verrassen met vers brood Aan de andere kant denk ik, hebben deze politici niets anders te doen dan aan openingstijden van bakkers te denken en ons op de zondag verse croissants en brood laten kopen. Misschien willen de oververmoeide bakkers wel een vrije dag en hebben geen zin om zondagmorgen in alle Gods vroegte te kneden en te zweten. Toch denk ik stiekem, misschien doen ze het! Kan ik op zondagmorgen even naar de warme bakker om de hoek voor mijn zo geliefde zondagmorgen ontbijt met de geur van vers gebakken brood.
© Maydana
Vanmorgen opgestaan, iets later, als ik me kan herinneren in de laatste jaren. Grijp naar mijn badjas en maakte de gang naar de koffiemachine. Doe het raam in mijn kantoor open en luister naar de overdadige zang van de meest verschillende vogels die mijn achtertuin bevolken. Rust en stilte overvallen me op deze zondag, zeker na de enerverende afgelopen week, waarbij ik me ineens realiseer dat het nooit meer zo zou worden als toen.
Sinds korte tijd ben ik weer terug in ons bekende polderland, na vele jaren als correspondent bij onze zuiderburen te hebben gewerkt.
Ik pak mijn stapel kranten, de andere kranten leg ik opzij, waar ik gisteren niet aan was toegekomen. Mijn oog viel op een artikel ‘Vers brood op zondag ‘. Ineens bedacht ik dat ik eigenlijk in al mijn buitenlandse jaren buitengewoon verwend ben geweest, om elke zondagmorgen snel langs de bakker te gaan voor verse croissants en andere verleidelijke producten, maar vooral de geur van versgebakken brood. Daarna vliegenvlug naar huis, waar mijn huisgenoten inmiddels de ontbijttafel hadden gedekt en de kakelverse eieren van mijn overbuurman de eierdopjes vulden.
Ineens besefte ik dat ik elke week, op mijn boodschappendag, croissants en brood mee neem en ik deze
op zondagmorgen krampachtig probeer vers te krijgen in mijn toch wel geavanceerde oven. Waren we vergeten hoe het smaakte destijds, alles vers van de bakker, krakend en geurend en je smaakpupillen tot het uiterste activeren.
Brood is een onderdeel van mijn leven, waarmee ik mijn buikje vol kan eten, wellicht mijn mediterrane bloed, want zonder brood is een maaltijd voor mij niet compleet.
Dat de bakkers van Nederland op zondagmorgen ons misschien willen trakteren op vers en geurend brood kan ik alleen maar toejuichen. In België en Frankrijk is dit heel gewoon, vers brood is er bijna de hele dag en zeven dagen van de week.Volgens politiek Den Haag mogen bakkers ons op zondag verrassen met vers brood Aan de andere kant denk ik, hebben deze politici niets anders te doen dan aan openingstijden van bakkers te denken en ons op de zondag verse croissants en brood laten kopen. Misschien willen de oververmoeide bakkers wel een vrije dag en hebben geen zin om zondagmorgen in alle Gods vroegte te kneden en te zweten. Toch denk ik stiekem, misschien doen ze het! Kan ik op zondagmorgen even naar de warme bakker om de hoek voor mijn zo geliefde zondagmorgen ontbijt met de geur van vers gebakken brood.
© Maydana
28-05-2010
Service, weet u wat dat is?
Mijn mobiel bleef stil, dagenlang!. Vreemd, want dat ellendige ding had de gewoonte om op de meest onmogelijke tijden mijn rust te verstoren. Blijkbaar was ik niet meer populair en had telefoonstilte zijn intrede gedaan. Toch vreemd, en ik vroeg mijn collega even de moeite te nemen mij te bellen. Hij keek mij uiterst vreemd aan, en riep is het weer zover, controlfreak. Wees blij dat dat ding niet over gaat, lekker rustig!
Ik probeerde nog uit te leggen dat dit niet normaal was, maar hij wuifde mijn argumentatie weg. Oké, ik bel wel, freakje.
Ik keek gespannen naar mijn mobiel en het bleef akelig rustig, zelfs doodstil. Nou, opperde mijn collega, die is dus gaan hemelen, tijd voor een nieuwe.
’s Middags spoedde ik mij naar een van onze grootste Mediaconcerns en zocht met veel elan naar een nieuwe rustverstoorder. Keuze genoeg, de verkoper wilde me nog een nieuw abonnement verkopen en was hevig teleurgesteld dat ik daar geen interesse voor had. U krijgt een prachtig en van alle gemakken voorziene nieuwe telefoon, riep hij wanhopig.
Beste man, zei ik lichtelijk geïrriteerd ik heb een abonnement, ik wil gewoon een nieuwe telefoon. Let wel telefoon, waar je mee kunt bellen en gebeld worden en verder niet al teveel poespas. Want dat kost me dagen om beschrijving door te lezen en daar heb ik toevallig geen zin in. Toch viel ik voor een mooi design toestel, want het oog wil tenslotte ook wat.
Mijn besluit stond vast, dit toestel moest het worden. De simkaart plaatsen en hup de rust kon weer worden verstoord. Tot mijn verbazing zag ik dat er meer dan 35 oproepen waren geweest tijdens dat mijn oude toestel de geest had gegeven.
Enigszins opgelucht verliet ik het Mediaconcern. Even tijd nemen om wat te spelen en mijn onbeantwoorde oproepen door te nemen.
Een week verder werd het weer akelig stil en mijn nieuwe mobiel had blijkbaar vakantie genomen. Na controle bleek hij het dus te hebben opgegeven. Uiteraard was de weg naar de winkel aangezegd en de afdeling service vertelde me na uitvoerig onderzoek dat het door mij aangeschafte toestel tot enige mankementen vertoonde en het moest worden opgestuurd naar de fabrikant. ‘Hebt u een leentoestel voor mij ‘, vroeg ik in mijn onschuld. ‘Nee’, daar doen we niet aan.
Dus was het gevolg dat ik zonder mobiel de deur uitliep en bedacht dat ik thuis nog een antieke mobiel had en deze misschien nog te gebruiken was. Zo gezegd, zo gedaan.
Drie weken later werd ik gebeld dat mijn nieuwe toestel weer was gearriveerd. Na het gebruik van enkele dagen, gaf het weer de geest en volgde ik opnieuw dezelfde procedure.
Opnieuw moest mijn antieke mobiel dienst doen en weer duurde het ruim drie weken dat ik van mijn nieuwe aankoop gebruik kon maken. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit weer een ‘Maandagstoestel ‘was en ik de hoofdprijs had gekocht.
Uiteindelijk kreeg ik mijn nieuwe aankoop terug, maar het bleef haperen en vele wegen leiden blijkbaar naar dit mediaconcern, maar ik had er genoeg van. Vanaf nu had ik me strikt voorgenomen naar een belwinkel te gaan, zocht een nieuw toestel uit en tot op heden heb ik geen enkel probleem ondervonden. Het design prul heb ik in de doos gestopt en laten verdwijnen in de kast. Om er nooit meer naar om te kijken, maar vooral te denken aan de prachtige en weloverwogen service die grote bedrijven bieden aan hun klanten.
Geef mij maar de buurtwinkels, daar waar je nog als klant wordt behandeld en services nog hoog in het vaandel staat.
© Maydana
Ik probeerde nog uit te leggen dat dit niet normaal was, maar hij wuifde mijn argumentatie weg. Oké, ik bel wel, freakje.
Ik keek gespannen naar mijn mobiel en het bleef akelig rustig, zelfs doodstil. Nou, opperde mijn collega, die is dus gaan hemelen, tijd voor een nieuwe.
’s Middags spoedde ik mij naar een van onze grootste Mediaconcerns en zocht met veel elan naar een nieuwe rustverstoorder. Keuze genoeg, de verkoper wilde me nog een nieuw abonnement verkopen en was hevig teleurgesteld dat ik daar geen interesse voor had. U krijgt een prachtig en van alle gemakken voorziene nieuwe telefoon, riep hij wanhopig.
Beste man, zei ik lichtelijk geïrriteerd ik heb een abonnement, ik wil gewoon een nieuwe telefoon. Let wel telefoon, waar je mee kunt bellen en gebeld worden en verder niet al teveel poespas. Want dat kost me dagen om beschrijving door te lezen en daar heb ik toevallig geen zin in. Toch viel ik voor een mooi design toestel, want het oog wil tenslotte ook wat.
Mijn besluit stond vast, dit toestel moest het worden. De simkaart plaatsen en hup de rust kon weer worden verstoord. Tot mijn verbazing zag ik dat er meer dan 35 oproepen waren geweest tijdens dat mijn oude toestel de geest had gegeven.
Enigszins opgelucht verliet ik het Mediaconcern. Even tijd nemen om wat te spelen en mijn onbeantwoorde oproepen door te nemen.
Een week verder werd het weer akelig stil en mijn nieuwe mobiel had blijkbaar vakantie genomen. Na controle bleek hij het dus te hebben opgegeven. Uiteraard was de weg naar de winkel aangezegd en de afdeling service vertelde me na uitvoerig onderzoek dat het door mij aangeschafte toestel tot enige mankementen vertoonde en het moest worden opgestuurd naar de fabrikant. ‘Hebt u een leentoestel voor mij ‘, vroeg ik in mijn onschuld. ‘Nee’, daar doen we niet aan.
Dus was het gevolg dat ik zonder mobiel de deur uitliep en bedacht dat ik thuis nog een antieke mobiel had en deze misschien nog te gebruiken was. Zo gezegd, zo gedaan.
Drie weken later werd ik gebeld dat mijn nieuwe toestel weer was gearriveerd. Na het gebruik van enkele dagen, gaf het weer de geest en volgde ik opnieuw dezelfde procedure.
Opnieuw moest mijn antieke mobiel dienst doen en weer duurde het ruim drie weken dat ik van mijn nieuwe aankoop gebruik kon maken. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit weer een ‘Maandagstoestel ‘was en ik de hoofdprijs had gekocht.
Uiteindelijk kreeg ik mijn nieuwe aankoop terug, maar het bleef haperen en vele wegen leiden blijkbaar naar dit mediaconcern, maar ik had er genoeg van. Vanaf nu had ik me strikt voorgenomen naar een belwinkel te gaan, zocht een nieuw toestel uit en tot op heden heb ik geen enkel probleem ondervonden. Het design prul heb ik in de doos gestopt en laten verdwijnen in de kast. Om er nooit meer naar om te kijken, maar vooral te denken aan de prachtige en weloverwogen service die grote bedrijven bieden aan hun klanten.
Geef mij maar de buurtwinkels, daar waar je nog als klant wordt behandeld en services nog hoog in het vaandel staat.
© Maydana
27-05-2010
Wat heb ik toch met Maarten van Rossem?
Maarten van Rossem, Amerika-deskundige en tegenwoordig polderjongen. Wel een heel andere tak van sport, zullen we maar zeggen. Eigenlijk kan het me ook niet zoveel schelen, want van Rossem heeft ongemerkt mijn hart gestolen. In welke hoedanigheid hij ook op de buis verschijnt, het is en blijft een boeiende vertoning. Zijn ironische sarcasme, zijn vlijmscherpe opmerkingen, zijn een streling voor mijn oor.
Of het nu een optreden is, want zo mag je het wel noemen, bij Pauw&Witteman of een ander actualiteitenprogramma, altijd is hij het vlaggenschip. Zijn onafscheidelijke coltruin, verwarde haren, zijn niet te evenaren rake opmerkingen, doorspekt met het nodige cynisme.
Van Rossem heeft zó zijn eigen mening over het land der onbegrensde mogelijkheden, hoewel dat tegenwoordig nog maar de vraag is, gezien de situatie in Amerika.
Van Rossem presenteerde een programma bij de NCRV over ons polderlandje. Je zou er bijna christelijk van worden. In een lichte regenjas struint hij in begeleiding van de camera de schoonheden van ons land af. Bovendien heeft hij blijkbaar contact met onze lieve heer, volgens zijn zeggen, hoewel enige christelijkheid hem wereldvreemd is.
Regen of geen regen, van Rossem baant zich een weg door de modder. Op een van de eilanden of Drenthe. Van Rossem op reis in Nederland. Een grappige combinatie, NCRV en van Rossem. Niet iets wat je meteen als normaal kunt beschouwen.
Het blijft stoer met een vleugje van Rossem-saus. Je proeft het! De juist gekozen woorden, doordrenkt met zijn sarcasme, al is het maar over een Friese terp.
Maarten blijft mij boeien, ondanks zijn voornaam Ik moet altijd denken aan een vroeger vriendje, en dat roept bij deze naam niet al te goede herinnering op. Dus noem ik hem maar van Rossem. Bovendien zou ik me goddelijk voelen als ik ook maar 20% van zijn onverstoordheid, zijn cynisme en sarcasme zou kunnen overnemen. Ik hang aan zijn lippen en misschien beantwoordt dit mijn vraag; dat ik heb met van Rossem!
© Maydana
Of het nu een optreden is, want zo mag je het wel noemen, bij Pauw&Witteman of een ander actualiteitenprogramma, altijd is hij het vlaggenschip. Zijn onafscheidelijke coltruin, verwarde haren, zijn niet te evenaren rake opmerkingen, doorspekt met het nodige cynisme.
Van Rossem heeft zó zijn eigen mening over het land der onbegrensde mogelijkheden, hoewel dat tegenwoordig nog maar de vraag is, gezien de situatie in Amerika.
Van Rossem presenteerde een programma bij de NCRV over ons polderlandje. Je zou er bijna christelijk van worden. In een lichte regenjas struint hij in begeleiding van de camera de schoonheden van ons land af. Bovendien heeft hij blijkbaar contact met onze lieve heer, volgens zijn zeggen, hoewel enige christelijkheid hem wereldvreemd is.
Regen of geen regen, van Rossem baant zich een weg door de modder. Op een van de eilanden of Drenthe. Van Rossem op reis in Nederland. Een grappige combinatie, NCRV en van Rossem. Niet iets wat je meteen als normaal kunt beschouwen.
Het blijft stoer met een vleugje van Rossem-saus. Je proeft het! De juist gekozen woorden, doordrenkt met zijn sarcasme, al is het maar over een Friese terp.
Maarten blijft mij boeien, ondanks zijn voornaam Ik moet altijd denken aan een vroeger vriendje, en dat roept bij deze naam niet al te goede herinnering op. Dus noem ik hem maar van Rossem. Bovendien zou ik me goddelijk voelen als ik ook maar 20% van zijn onverstoordheid, zijn cynisme en sarcasme zou kunnen overnemen. Ik hang aan zijn lippen en misschien beantwoordt dit mijn vraag; dat ik heb met van Rossem!
© Maydana
21-05-2010
Spreken in geheimtaal
Nederlanders hebben een voorliefde voor afkortingen. We leven elke dag met OZB, NS, Nibud, HAVO, VWO, KLM, BN’er en nog veel meer. De Nederlandse taal is rijk aan afkortingen, veel meer dan welke taal dan ook.
Bovendien is Nederlands geen gemakkelijke taal om te leren. Voor degene die het proberen, wordt het nog eens extra moeilijk gemaakt door het veelvuldige gebruik van afkortingen en samengestelde woorden.
Een nieuw naslag werk is “Dictionary of Dutchness”, een handboek voor het Nederlands én Nederland, geschreven door twee Engelse journalisten, die al vele jaren wonen en werken in Nederland.
Soms zijn het raadselachtige afkortingen, zoals VVE ( Vereniging van eigenaren), REA ( Raad voor Economische Aangelegenheden ), WABO (Wet algemene bepalingen omgevingsrecht).
Wat betekent de naam BOB? Bent u recent nog bij de HEMA geweest? Is er inderdaad een gebrek aan VOC-mentaliteit? Wat betekenen de woorden vlakkevloertheater, sta-op-stoel, pietjepreciezerig, vloekmonitor, natuurlijk zijn dit maar een paar voorbeelden.
Brieven die bij ons Nederlanders in de bus vallen staan bol van afkortingen. En niemand vraagt zich af waar ze vandaan komen. De gemeente heft OZB, je werkgever zet je ATV op een rij, OM is ingeburgerd, evenals M.E en T.B.S.
Dit alles heeft te maken met ons-spreekt-ons. Het is een code en als je die breekt
hoor je erbij. In de Dictionary zijn veel van die begrippen voorzien van uitleg. Een taal leren is één ding, de taal begrijpen wordt al lastiger.
Voor ons Nederlanders kan dit boek ook handig zijn, om uitleg te geven aan al onze afkortingen. Woorden als hangjongeren, Zalmnorm, Vogelaarwijk, hangouderen en nog veel meer geven aan, het gemak waarmee we de woorden achter elkaar zetten en waarbij dan nieuwe begrippen ontstaan.
Laten we ook de Sms-taal die jongeren hanteren vooral niet vergeten. Ook hier begrijpt de oudere generatie niets van. Een gegeven wat ook van afkortingen aan elkaar hangt en uitleg behoeft, voor niet kenners van deze geheime taal.
Is het gemakzucht van ons aan anderen niet te willen uitleggen waarover het gaat?
© Maydana
Bovendien is Nederlands geen gemakkelijke taal om te leren. Voor degene die het proberen, wordt het nog eens extra moeilijk gemaakt door het veelvuldige gebruik van afkortingen en samengestelde woorden.
Een nieuw naslag werk is “Dictionary of Dutchness”, een handboek voor het Nederlands én Nederland, geschreven door twee Engelse journalisten, die al vele jaren wonen en werken in Nederland.
Soms zijn het raadselachtige afkortingen, zoals VVE ( Vereniging van eigenaren), REA ( Raad voor Economische Aangelegenheden ), WABO (Wet algemene bepalingen omgevingsrecht).
Wat betekent de naam BOB? Bent u recent nog bij de HEMA geweest? Is er inderdaad een gebrek aan VOC-mentaliteit? Wat betekenen de woorden vlakkevloertheater, sta-op-stoel, pietjepreciezerig, vloekmonitor, natuurlijk zijn dit maar een paar voorbeelden.
Brieven die bij ons Nederlanders in de bus vallen staan bol van afkortingen. En niemand vraagt zich af waar ze vandaan komen. De gemeente heft OZB, je werkgever zet je ATV op een rij, OM is ingeburgerd, evenals M.E en T.B.S.
Dit alles heeft te maken met ons-spreekt-ons. Het is een code en als je die breekt
hoor je erbij. In de Dictionary zijn veel van die begrippen voorzien van uitleg. Een taal leren is één ding, de taal begrijpen wordt al lastiger.
Voor ons Nederlanders kan dit boek ook handig zijn, om uitleg te geven aan al onze afkortingen. Woorden als hangjongeren, Zalmnorm, Vogelaarwijk, hangouderen en nog veel meer geven aan, het gemak waarmee we de woorden achter elkaar zetten en waarbij dan nieuwe begrippen ontstaan.
Laten we ook de Sms-taal die jongeren hanteren vooral niet vergeten. Ook hier begrijpt de oudere generatie niets van. Een gegeven wat ook van afkortingen aan elkaar hangt en uitleg behoeft, voor niet kenners van deze geheime taal.
Is het gemakzucht van ons aan anderen niet te willen uitleggen waarover het gaat?
© Maydana
20-05-2010
Zijn we echt zo asociaal?
Volgens SIRE zijn we behoorlijk asociaal. Blijkbaar zijn we ons daarvan niet bewust, maar dat betwijfel ik ten zeerste. SIRE vindt dat 95% van onze landgenoten asociaal gedrag vertonen.
We smakken, boeren en laten winden in het openbaar. We vertonen een agressief verkeersgedrag. Pikken gauw een parkeerplaats in en laten degene die rustig staat te wachten in verbijstering achter. Als weg(mis)bruiker slaan we helemaal de plank mis, onze rijstijl wordt met de dag agressiever.
Het woord anticiperen kennen we allang niet meer, en toepassen is geheel uit de mode.
Dan hebben nog ons vertrouwde mobiel, dat te pas en te onpas wordt gebruikt en uitermate storend kan zijn. Overal wordt gebeld en ongewild wordt je luistervink van allerlei onzinnige gesprekken, totaal overbodig. Erger nog, de gebelde vind het nodig met een volume te antwoorden, dat een vroegere stadsomroeper er nog wat van kon leren. Het grootste gedeelde van de bevolking loopt, fiets of rijdt auto met een mobiel in de hand. Blijkbaar zijn we allemaal reuze populair en dient de omgeving hiervan getuige te zijn.
Ons gedrag aan de kassa in de supermarkt laat ook te wensen over en we worden mopperkonten als we te lang moeten wachten. We rijden bewust of onbewust met ons winkelkarretje tegen de hielen aan van onze medemens, en een excuus hoeft u niet te verwachten.
We laten onze hond uit en zijn achterblijfselen laten we rustig liggen voor de ingang van onze buurman.
We zitten te zeuren over een paar takken van de buren die in onze tuin hangen en schakelen de Rijdende Rechter in om dit akkefietje op te lossen. Want communiceren met onze medemens is niet meer aan de orde. De Rijdende rechter heeft het berendruk door allerlei kleine, nietszeggende zaken, die makkelijk opgelost zouden kunnen worden, als men het woord communicatie niet had verbannen.
We schrijven ons helemaal gek op allerlei forums om onze frustraties te uiten. We beledigen anderen en hebben geen enkel respect meer voor iemands mening. Internet is hierbij het ideale medium om je grieven en beledigingen ten aanzien van anderen te verwoorden.
Zijn we een grote Tokkie-familie geworden en respectloos ten aanzien van onze medemens?
SIRE zal er nog een klus aan hebben, maar geloof me, niet iedereen is toch asociaal!
© Maydana
We smakken, boeren en laten winden in het openbaar. We vertonen een agressief verkeersgedrag. Pikken gauw een parkeerplaats in en laten degene die rustig staat te wachten in verbijstering achter. Als weg(mis)bruiker slaan we helemaal de plank mis, onze rijstijl wordt met de dag agressiever.
Het woord anticiperen kennen we allang niet meer, en toepassen is geheel uit de mode.
Dan hebben nog ons vertrouwde mobiel, dat te pas en te onpas wordt gebruikt en uitermate storend kan zijn. Overal wordt gebeld en ongewild wordt je luistervink van allerlei onzinnige gesprekken, totaal overbodig. Erger nog, de gebelde vind het nodig met een volume te antwoorden, dat een vroegere stadsomroeper er nog wat van kon leren. Het grootste gedeelde van de bevolking loopt, fiets of rijdt auto met een mobiel in de hand. Blijkbaar zijn we allemaal reuze populair en dient de omgeving hiervan getuige te zijn.
Ons gedrag aan de kassa in de supermarkt laat ook te wensen over en we worden mopperkonten als we te lang moeten wachten. We rijden bewust of onbewust met ons winkelkarretje tegen de hielen aan van onze medemens, en een excuus hoeft u niet te verwachten.
We laten onze hond uit en zijn achterblijfselen laten we rustig liggen voor de ingang van onze buurman.
We zitten te zeuren over een paar takken van de buren die in onze tuin hangen en schakelen de Rijdende Rechter in om dit akkefietje op te lossen. Want communiceren met onze medemens is niet meer aan de orde. De Rijdende rechter heeft het berendruk door allerlei kleine, nietszeggende zaken, die makkelijk opgelost zouden kunnen worden, als men het woord communicatie niet had verbannen.
We schrijven ons helemaal gek op allerlei forums om onze frustraties te uiten. We beledigen anderen en hebben geen enkel respect meer voor iemands mening. Internet is hierbij het ideale medium om je grieven en beledigingen ten aanzien van anderen te verwoorden.
Zijn we een grote Tokkie-familie geworden en respectloos ten aanzien van onze medemens?
SIRE zal er nog een klus aan hebben, maar geloof me, niet iedereen is toch asociaal!
© Maydana
19-05-2010
Luistervinken
Tappen betekent in het politiejargon ‘ afluisteren’ van gesprekken. Naar het schijnt is er geen enkel land ter wereld waar zoveel ‘getapt’ wordt als in ons landje. In één maand worden in Nederland meer gesprekken afgeluisterd dan in Amerika. Maar behalve telefoongesprekken worden ook hevig computers getapt. Duidelijkheid alom, uw e-mailtje naar uw dochter of zoon of uw liefdesverklaring aan uw minnaar per e-mail zal over het beeldscherm rennen van onbekenden. Nederlandse providers hebben sinds 1998 de wettelijke verplichting om computers te tappen als opsporingsdiensten hierom vragen. Waarom, zult u zich afvragen, gewoon pure dictatuur! Polderdictatuur noem ik dat. Zij rommelen in mijn e-mails, luisteren naar mijn intieme gesprekken, achteroverleunend in een bureaustoel met het zwarte gif, te gniffelen van al die niet voor hun oren bestemde informatie. Na deze wetenschap heb ik altijd de neiging, als ik ga bellen om als eerste te roepen, ‘ Hallo medeluisteraar, goed opletten wat ik nu zeg, - minnaar ik heb zin om met je te vrijen, zullen we meteen iets afspreken -, waarna ik dan beleefd roep ‘ Goedemorgen spreek ik met de Belastingsdienst?’
Want niemand maakt mij wijs dat 300.000 aanvragen om computers te tappen, alleen maar betrekking hebben op criminelen, met andere woorden er wordt massaal getapt in Nederland, terecht en onterecht, waarbij ik misschien ook wel op hun afluisterlijstje sta.
Er worden gesprekken getapt tussen verdachten en hun advocaten, wat ten strengste verboden is. Maar wie van ons doet iets aan dergelijke ongeoorloofde praktijken. Tenslotte kom je er pas achter, als het tegen je gebruikt wordt.
Maar val je onder de categorie ‘bedreigden of telefoonterreur’ en neem je gesprekken op, zal de rechtbank u vertellen dat een dergelijk bewijs niet geldig is omdat het zonder toestemming is verkregen. Ik zit me vertwijfeld af te vragen, wat het verschil is.
Jaren geleden ging de politie nog anders te werk, er werd uitsluitend afgeluisterd indien er een misdrijf in het spel bleek te zijn, tegenwoordig lijkt men preventief te tappen. Zo blijft er werk aan de winkel voor de vele ‘ blauwmutsen’ die zonder schietvergunning achter de computer moeten plaatsnemen en zij het predikaat 'veredelde padvinders’ verdienen.
Afluisteren gebeurd dus op zeer grote schaal zonder dat er van enige controle sprake is en verantwoording wordt afgelegd. In vele gevallen is het totaal onduidelijk of de tap wel rechtmatig is en of justitie weer eens niet buiten haar boekje is gegaan, wat met de regelmaat van de klok gebeurt. Afluisteren of tappen is daarom ook behoorlijk in opspraak, maar hoe het dan wel moet en zeker juridisch gezien, wie het weet mag het zeggen!.Ze doen maar wat, en brengen hiermee onze privacy behoorlijk in het geding.
De vraag doet zich voor waarom juist in Nederland zo massaal wordt getapt. Neigen wij allemaal tot crimineel gedrag? Nee, maar als er dan zoveel wordt afgeluisterd, waarom zijn de oplossingspercentages van misdrijven dan zo laag en leiden de 100.000 ‘tappen’ niet tot meer veroordelingen?
Misschien weet de firma ‘TAP’ antwoord op mijn vraag.
© column Maydana
Want niemand maakt mij wijs dat 300.000 aanvragen om computers te tappen, alleen maar betrekking hebben op criminelen, met andere woorden er wordt massaal getapt in Nederland, terecht en onterecht, waarbij ik misschien ook wel op hun afluisterlijstje sta.
Er worden gesprekken getapt tussen verdachten en hun advocaten, wat ten strengste verboden is. Maar wie van ons doet iets aan dergelijke ongeoorloofde praktijken. Tenslotte kom je er pas achter, als het tegen je gebruikt wordt.
Maar val je onder de categorie ‘bedreigden of telefoonterreur’ en neem je gesprekken op, zal de rechtbank u vertellen dat een dergelijk bewijs niet geldig is omdat het zonder toestemming is verkregen. Ik zit me vertwijfeld af te vragen, wat het verschil is.
Jaren geleden ging de politie nog anders te werk, er werd uitsluitend afgeluisterd indien er een misdrijf in het spel bleek te zijn, tegenwoordig lijkt men preventief te tappen. Zo blijft er werk aan de winkel voor de vele ‘ blauwmutsen’ die zonder schietvergunning achter de computer moeten plaatsnemen en zij het predikaat 'veredelde padvinders’ verdienen.
Afluisteren gebeurd dus op zeer grote schaal zonder dat er van enige controle sprake is en verantwoording wordt afgelegd. In vele gevallen is het totaal onduidelijk of de tap wel rechtmatig is en of justitie weer eens niet buiten haar boekje is gegaan, wat met de regelmaat van de klok gebeurt. Afluisteren of tappen is daarom ook behoorlijk in opspraak, maar hoe het dan wel moet en zeker juridisch gezien, wie het weet mag het zeggen!.Ze doen maar wat, en brengen hiermee onze privacy behoorlijk in het geding.
De vraag doet zich voor waarom juist in Nederland zo massaal wordt getapt. Neigen wij allemaal tot crimineel gedrag? Nee, maar als er dan zoveel wordt afgeluisterd, waarom zijn de oplossingspercentages van misdrijven dan zo laag en leiden de 100.000 ‘tappen’ niet tot meer veroordelingen?
Misschien weet de firma ‘TAP’ antwoord op mijn vraag.
© column Maydana
Abonneren op:
Posts (Atom)